Aaron Boyd - Coming Undone (2023)

Vier jaar geleden was ik erg enthousiast over zijn debuut Until the End. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik deze de laatste jaren een beetje uit het oog heb verloren. Op zich niet zo gek, gelet op de stortvloed van nieuwe muziek in dit genre. Maar ik ga hem zometeen weer eens draaien.

Ik kwam hierop doordat hij nu een opvolger heeft uitgebracht. dat heeft vijf jaar geduurd. Iets dat mij wel kan bekoren. De meeste artiesten brengen vaak teveel muziek in een te korte tijd uit, hetgeen in de meeste gevallen ten koste gaat van de kwaliteit. Immers, niet iedereen is een Dylan, McCartney of Lennon.

Coming Undone heb ik nu al vele malen belasterd. En ja, hij is gegroeid in het schrijven van songs. En ook over de instrumentatie en productie is goed nagedacht. Veel muziek is gebaat bij het weglaten van instrumenten en noten, maar dan wèl op de juiste plekken. En die kunst begint Aaron te beheersen.

Heerlijk album, dat beslist erg hoog in mijn jaarlijst gaat eindigen.

En op 4 november is Aaron te bewonderen op TakeRoot!

het fijne van MuMe is o.a. dat je via andere users op het spoor wordt gebracht van nieuwe artiesten.
dit overkwam mij met het tweede album van de nog jonge uit Stanton, Kentucky afkomstige Aaron Boyd tegenwoordig residerend in Irvine, Kentucky. overigens geen country-rock, maar eerder een roots/americana album met hier en daar wat country invloeden fraai ingekleurd met o.a. akoestische gitaar, dobro, pedal steel en een enkele keer viool klanken. de man beschikt over een rustgevende, ietwat diepe, donkere stem die prima bij de veelal ingetogen, rustige liedjes past.

Aaron Boyd die er qua uiterlijk met zijn lange haar en tattoos uit ziet als een jonge Steve Earle, heeft in het verleden te kampen gehad met verslavingen en mede dankzij de geboorte van zijn dochtertje ging hij het leven meer van de positieve kant zien. zijn liedjes zoals "All the Good times" en de love ballad"Mags" getuigen hiervan. "Heaven" schreef hij over zijn overleden grootvader.

de muziek op dit album is redelijk traag. er staan feitelijk geen zwakke tracks op dit album, maar mijn persoonlijke favorieten zijn het met een prachtig intro voorziene "Virginia", "Hard Times Like These" een fraai duet met zangeres Abby Hamilton, het melancholieke "Kentucky Bluebird" met fraaie backing vocals en de afsluiter "Earthly Sorrow".

Aaron Boyd kwam vorig jaar november over voor een 1-malig optreden in Europa tijdens het Take Root festival. volgens de berichten gaf hij daar een fenomenaal optreden. begrijp van zijn homepage dat hij ter promotie van dit album een nationale tour deed/doet in de States, echter op zijn tour agenda (shows) staan vreemd genoeg alleen oude optredens ("previous events") en geen nieuwe.

rijst de vraag wie hem voor concerten in de Lage Landen zou willen boeken. Aaron Boyd heeft het in zich om zich in het roots/americana genre te onderscheiden, maar ik vrees dat de concurrentie groot is. het ligt in ieder geval niet aan de kwaliteit of de uitvoering van zijn songs.

Album werd geproduceerd door J. Tom Hnatow
Recorded at Small Blue Studio, Lexington, Kentucky

All songs by Aaron Ross Boyd, except track co-written Jacob Neal, track 5) W.D. Miller/Kyle Zornes and track 9) Don Cook/Wally Wilson)

Aaron Boyd: vocals, acoustic guitar
J. Tom Hnatow: bass, electric & acoustic guitars, keyboards, pedal steel, dobro
Robby Cosenza: drums, percussion, backing vocals
Maggie Lander: violin, backing vocals
Jen Richardson: backing vocals
Abby Hamilton: vocals

Aaron Boyd treedt in oktober in Nederland op, o.a. op Ramblin Roots in Utrecht, en in Groningen en Eindhoven, potjandosie!

vreemd dat daar niks over op zijn homepage staat vermeld, maar bedankt voor de tip Renoir. heb het inmiddels gezien. hij geeft in oktober liefst 8 concerten in NL. ga zeker naar 1 van zijn concerten.