Aaron Boyd - Coming Undone (2023)

Vier jaar geleden was ik erg enthousiast over zijn debuut Until the End. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik deze de laatste jaren een beetje uit het oog heb verloren. Op zich niet zo gek, gelet op de stortvloed van nieuwe muziek in dit genre. Maar ik ga hem zometeen weer eens draaien.

Ik kwam hierop doordat hij nu een opvolger heeft uitgebracht. dat heeft vijf jaar geduurd. Iets dat mij wel kan bekoren. De meeste artiesten brengen vaak teveel muziek in een te korte tijd uit, hetgeen in de meeste gevallen ten koste gaat van de kwaliteit. Immers, niet iedereen is een Dylan, McCartney of Lennon.

Coming Undone heb ik nu al vele malen belasterd. En ja, hij is gegroeid in het schrijven van songs. En ook over de instrumentatie en productie is goed nagedacht. Veel muziek is gebaat bij het weglaten van instrumenten en noten, maar dan wèl op de juiste plekken. En die kunst begint Aaron te beheersen.

Heerlijk album, dat beslist erg hoog in mijn jaarlijst gaat eindigen.