Gilgamesj - Another Daybreak (2023)

Begin jaren '80 was Gilgamesj een naam die frequent opdook in de concertagenda's in Oor en op de radio (VARA's Vuurwerk). Muziek van hen hoorde ik echter nimmer. Tot ik afgelopen zomer dit vorig jaar juni verschenen Another Daybreak in een platenbak ontwaarde, waarbij de groepsnaam nieuwsgierigheid opriep: "Is dat niet die groep van toen?"
Ik kocht 'm nog niet, maar mijn brein was geprikkeld; blijkt dat dit hun eerste langspeler is! Volgens MuMe verscheen slechts in 1984 eerder plaatwerk, te weten de EP Take One. Kan me niet herinneren die destijds te zijn tegengekomen, maar aangezien ik onder de indruk was van zowel de fraaie hoes als het feit dat de groep nog steeds actief is, heb ik Another Daybreak aangeschaft.

Daar heb ik bepaald geen spijt van, al kocht ik de cd op de gok, niet wetend wat voor genre ik zou horen. Wat blijkt: Gilgamesj maakt pakkende melodieuze hardrock op de grens met symfonische rock. Ik schrijf met opzet niet 'progressive rock', omdat dit niet progressief is; noem het retrogressive symfohardrock.

Pakkend songmateriaal en bovendien goed gemusiceerd. Ervaring én speelplezier druipen ervan af. Snelle nummers ontbreken, waar ik normaliter wel van houd. Toch is dit gevarieerd, variërend van langzaam tot uptempo.
Gilgamesj heeft een eigen stijl, maar ter oriëntatie: bij de midtempo rockers denk ik soms een flardje Scorpions te ontwaren; of dankzij de twingitaren Thin Lizzy. Vaker heb ik associaties met de muziek van Saga of het Marillion met Fish als zanger. Ergens tussen die vier namen en dus vooral klinkend als zichzelf, waarbij aan de warme productie is te horen dat dit van recente datum is.

Another Daybreak is een gelijkmatig album, dat erin slaagt nergens in te kakken. Het zit 'm in de gevarieerde composities, die wellicht jarenlang als Leerdammer kaas hebben liggen rijpen. Men beschikt daarbij over alle ervaring, inclusief enkele troeven. Bij herhaald draaien blijken dat groeikwaliteiten.
Allereerst de heldere stem van Frank van Stijn, die lenig over de gitaarpartijen zijn vocalen legt. Gitaristen Gerrie den Hartog en Sylvester van Leeuwen leggen daarbij práchtige solo's neer, die dartelen van melodie en bovendien heerlijk snel kunnen zijn. Met de sober spelende toetsenist (geen solo's) en ritmesectie duurt het enige tijd voordat de favorieten komen bovendrijven.

Van de tien nummers springen de volgende er voor mij uit: de uptempo opener Down Like Rain met een heerlijk gitaarduel, het wat onheilspellende Lost Horizon, het optimistische en uptempo Right Here Right Now, In My Dreams dankzij de koortjes, het stevige Down the Road, Tales of No Tomorrow met z'n tempowisselingen plus een gitaarsolo met prachtige melodielijn en slotlied The Unknown dat statig rockend een prachtige finale vormt.
De cd kent drie bonussen: het stemmige No Contact, het rockende Into the Fire met alwéér een héérlijke gitaarsolo en het kalme Carry On met de zoveelste prachtige, in dit geval melancholieke solo op de zes snaren. Eén ding ontbeert de cd-versie: de hoes komt op elpee veel beter uit.

Misschien is dit ook iets voor Hans Brouwer, gaucho, B.Robertson, Roxy6 en vielip?

Ha, jazeker is dit iets voor mij. Een tijd geleden al voorzien van 4* maar nooit een stukje bij geschreven zie ik nu. Ik kende de band dus totaal niet. Maar omdat ik regelmatig bij No Dust rond hang en de eigenaar een eigen platenlabel heeft, kwam ik in aanraking met Gilgamesj. Want door No Dust Records is dit album al die jaren later alsnog op de markt gekomen. Gelukkig maar want het is inderdaad een prima album. Had niet verwacht dat het zo volwassen en doordacht in elkaar zou zitten eerlijk gezegd. Voorzien van een heerlijke productie ook trouwens! Het klinkt allemaal heel open en goed gebalanceerd. Ik heb 'm op lp in de kast staan. Oh, en ik heb de band vorig jaar tijdens één van hun sporadische shows gezien op het Taken By Force festival in Ommen. Geweldig optreden was dat!

De naam zegt mij heel vaag iets, dus er is wellicht iets blijven hangen vanuit de jaren tachtig. Ik proef uit jullie beschrijvingen dat dit dus een oude opname is, die in elk geval professioneel klinkt. Melo-rock op de grens van progessieve rock, sterke composities, goed uitgevoerd en uitstekend geproduceerd. Dat zijn allemaal vinkjes die mijn nieuwsgierigheid doen toenemen.

Ik zie net dat het hele album op YouTube staat. Vanavond of dit weekend zal ik 'm ff beluisteren. Mooi initiatief weer van Henk van Delden van No Dust. Die haalt met z'n eigen platenlabel wel vaker onuitgebrachte briljantjes onder het stof vandaan. Nou snap ik ook meteen waarom hij z'n platenlabel (en zijn winkel) No Dust noemt...

Oh, ik wist niet dat dit materiaal was dat nog lag te "verstoffen"?! Zo klinkt het bepaald niet! Lekker plaatje, relaxt en energiek tegelijk.

Nou ja, dat laatste leidde ik dus af uit het bericht van vielip. Ik heb er zelf geen idee van, want ik ken de band niet of nauwelijks.
Aan de andere kant: op hun website www.gilgamesj.nl lees ik dat ze zich weliswaar ‘de oudste hardrockband van Nederland’ noemen (sinds 1975), maar de afgelopen tijd hebben ze zich dus wel bezig gehouden met nieuw materiaal.
Kennelijk is de cd/lp in juni 2023 gelanceerd met een release party, die uiteraard plaatsvond in de winkel van No Dust.

Jammer dat hun website niet erg informatief is over de herkomst van het opgenomen materiaal. Tevens vraag ik me af hoe oud de informatie op die site is. De link om te bestellen komt heel ergens anders uit en ook andere links lijken dood te lopen. Kennelijk al een tijdje niet meer bijgehouden.

Of nee, hij is nog in aanbouw, lees ik elders. Zonde, want zo’n site zou natuurlijk goed moeten werken op het moment dat het album uitgebracht werd en er weer wat belangstelling ontstaat. Zeker als ze ook nog gaan toeren of hebben getoerd. Gemiste kans…

Ik moet dan even iets corrigeren denk ik want dit album is in z'n geheel opnieuw opgenomen een paar jaar terug. Gewoon net als vrogger; met de band de studio in
De nummers stammen van oorsprong uit de jaren 80. Althans, voor het grootste deel. Er is uiteraard wel aan geschaafd hier en daar.