Gilgamesj - Another Daybreak (2023)

Begin jaren '80 was Gilgamesj een naam die frequent opdook in de concertagenda's in Oor en op de radio (VARA's Vuurwerk). Muziek van hen hoorde ik echter nimmer. Tot ik afgelopen zomer dit vorig jaar juni verschenen Another Daybreak in een platenbak ontwaarde, waarbij de groepsnaam nieuwsgierigheid opriep: "Is dat niet die groep van toen?"
Ik kocht 'm nog niet, maar mijn brein was geprikkeld; blijkt dat dit hun eerste langspeler is! Volgens MuMe verscheen slechts in 1984 eerder plaatwerk, te weten de EP Take One. Kan me niet herinneren die destijds te zijn tegengekomen, maar aangezien ik onder de indruk was van zowel de fraaie hoes als het feit dat de groep nog steeds actief is, heb ik Another Daybreak aangeschaft.

Daar heb ik bepaald geen spijt van, al kocht ik de cd op de gok, niet wetend wat voor genre ik zou horen. Wat blijkt: Gilgamesj maakt pakkende melodieuze hardrock op de grens met symfonische rock. Ik schrijf met opzet niet 'progressive rock', omdat dit niet progressief is; noem het retrogressive symfohardrock.

Pakkend songmateriaal en bovendien goed gemusiceerd. Ervaring én speelplezier druipen ervan af. Snelle nummers ontbreken, waar ik normaliter wel van houd. Toch is dit gevarieerd, variërend van langzaam tot uptempo.
Gilgamesj heeft een eigen stijl, maar ter oriëntatie: bij de midtempo rockers denk ik soms een flardje Scorpions te ontwaren; of dankzij de twingitaren Thin Lizzy. Vaker heb ik associaties met de muziek van Saga of het Marillion met Fish als zanger. Ergens tussen die vier namen en dus vooral klinkend als zichzelf, waarbij aan de warme productie is te horen dat dit van recente datum is.

Another Daybreak is een gelijkmatig album, dat erin slaagt nergens in te kakken. Het zit 'm in de gevarieerde composities, die wellicht jarenlang als Leerdammer kaas hebben liggen rijpen. Men beschikt daarbij over alle ervaring, inclusief enkele troeven. Bij herhaald draaien blijken dat groeikwaliteiten.
Allereerst de heldere stem van Frank van Stijn, die lenig over de gitaarpartijen zijn vocalen legt. Gitaristen Gerrie den Hartog en Sylvester van Leeuwen leggen daarbij práchtige solo's neer, die dartelen van melodie en bovendien heerlijk snel kunnen zijn. Met de sober spelende toetsenist (geen solo's) en ritmesectie duurt het enige tijd voordat de favorieten komen bovendrijven.

Van de tien nummers springen de volgende er voor mij uit: de uptempo opener Down Like Rain met een heerlijk gitaarduel, het wat onheilspellende Lost Horizon, het optimistische en uptempo Right Here Right Now, In My Dreams dankzij de koortjes, het stevige Down the Road, Tales of No Tomorrow met z'n tempowisselingen plus een gitaarsolo met prachtige melodielijn en slotlied The Unknown dat statig rockend een prachtige finale vormt.
De cd kent drie bonussen: het stemmige No Contact, het rockende Into the Fire met alwéér een héérlijke gitaarsolo en het kalme Carry On met de zoveelste prachtige, in dit geval melancholieke solo op de zes snaren. Eén ding ontbeert de cd-versie: de hoes komt op elpee veel beter uit.

Misschien is dit ook iets voor Hans Brouwer, gaucho, B.Robertson, Roxy6 en vielip?