Sprain - The Lamb as Effigy (2023)

OMG. WFT. Holy moly! Sprain spuwt hier conform de verwachtingen een monster van een plaat uit, waar dikke klodders ambitie vanaf druipen. Maar wordt het ook waargemaakt? Kort samengevat: ja, met een paar mitsen en maren.

The Lamb as Effigy werd net als de veelbelovende voorganger uitgebracht op het hard aan de weg timmerende duistere/moeilijke-muzieklabel The Flenser dat niet zo lang geleden mijn meest recente 5* plaat (van Chat Pile) afleverde.
Dit is een doorbijter waarbij op de achtergrond draaien bij het oplossen van een kruiswoordpuzzel geen enkele zin heeft. Bij deze plaat word je geacht een serieuze blik op te zetten, de oren te ontvetten en op de punt van je stoel plaats te nemen. Je krijgt veel te verwerken: math, noise, drone, feedback, en een mentale breakdown op het einde (sowieso van de zanger, hopelijk niet van jezelf). Volgens de band zelf zijn er ook invloeden van Iannis Xenakis. Zou kunnen, het staat in elk geval heel interessant. Ik zal de mening van Charlemagne Palestine vragen als ik hem weer eens spreek.

De plaat opent met twee relatief korte nummers, waarbij je duidelijk hoort hoe goed deze band is geworden en waarbij tot mijn hele grote blijdschap nog steeds een Unwound-invloed aanwezig is. Dit waren dan gelijk de twee meest toegankelijke nummers van de plaat. Privilege of Being is een soort modern-klassieke overgang naar het heel erg mooie Margin For Error dat gedragen door een stemmig orgel bijna religieus begint en uiteindelijk via trage omwegen ontaardt in een climax die te kort wordt gedaan als ik de afgekloven term 'postrock' van stal zou halen. In de twee 'nude' nummers worden avantgardistische elementen toegevoegd. Mooie langgerekte nummers met daardoor veel ruimte om in te verdwijnen. We Think So Ill Of You is een nummer in de lijn van de eerste twee, maar én (spijker)harder én een soort overgang naar God, or Whatever You Call It. Die afsluiter is een nummer met twee gezichten: de eerste helft conventioneel (conventioneel als naar de maatstaven van deze monsterplaat) en de tweede helft: beoordeel zelf...

The Lamb as Effigy maakt de verwachtingen waar. Zanger Alexander Kent zoekt af en toe op Buckley-achtige wijze de theatraliteit op. Vaak kan ik dat niet hebben, maar hier wel. Wel blijf ik bij wat ik eerder schreef over hele lange platen: alsjeblieft laat dit geen trend worden...

Tot slot nog een geheim-tip/gateway voor wie meer van dit soort muziek zoekt: A Minor Forest - Flemish Altruism (1996) - MusicMeter.nl