Robert Finley - Black Bayou (2023)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Soul
Label: Easy Eye
-
Livin’ Out a Suitcase (3:09)
-
Sneakin’ Around (3:40)
-
Miss Kitty (3:58)
-
Waste of Time (3:34)
-
Can’t Blame Me for Trying (3:29)
-
Gospel Blues (2:49)
-
Nobody Wants to Be Lonely (3:13)
-
What Goes Around (Comes Around) (3:36)
-
Lucky Day (3:24)
-
You Got It (And I Need It) (3:19)
-
Alligator Bait (6:10)
0
Mssr Renard
geplaatst: 6 januari 2024, 12:15 uur
De zang is erg goed, de composities ook wel, de instrumentatie ook wel. Ik vind alleen de productie echt helemaal niet mooi. Het is een soort moderne productie waarbij een soort rauwe feel wordt nagestreefd. Ik hoor dat vaker, maar die drums klinken totaal niet zoals drums in mijn oren zouden moeten klinken. Het is allemaal zo ontzettend hard en ik mis de dynamiek die en rustpunten die ik bij oude blues en soul wel hoor. Het is wel jammer, want in de kern zou ik dit fantastisch moeten vinden, maar ik kom met moeite door de plaat heen, door de productie.
Bovendien mis ik echt interessant muzikale passages. De songs worden nergens echt uitgewerkt. Deze plaat is echt een vehikel voor een zanger, waarbij de muzikanten niet echt de ruimte krijgen om los te mogen gaan, en dat is wel wat ik vaak een beetje zoek. Deze plaat is daardoor een beetje tam, maar dan wel met een harde productie.
Bovendien mis ik echt interessant muzikale passages. De songs worden nergens echt uitgewerkt. Deze plaat is echt een vehikel voor een zanger, waarbij de muzikanten niet echt de ruimte krijgen om los te mogen gaan, en dat is wel wat ik vaak een beetje zoek. Deze plaat is daardoor een beetje tam, maar dan wel met een harde productie.
0
geplaatst: 6 januari 2024, 13:06 uur
Mssr Renard schreef:
De zang is erg goed, de composities ook wel, de instrumentatie ook wel. Ik vind alleen de productie echt helemaal niet mooi. Het is een soort moderne productie waarbij een soort rauwe feel wordt nagestreefd. Ik hoor dat vaker, maar die drums klinken totaal niet zoals drums in mijn oren zouden moeten klinken. Het is allemaal zo ontzettend hard en ik mis de dynamiek die en rustpunten die ik bij oude blues en soul wel hoor. Het is wel jammer, want in de kern zou ik dit fantastisch moeten vinden, maar ik kom met moeite door de plaat heen, door de productie.
Bovendien mis ik echt interessant muzikale passages. De songs worden nergens echt uitgewerkt. Deze plaat is echt een vehikel voor een zanger, waarbij de muzikanten niet echt de ruimte krijgen om los te mogen gaan, en dat is wel wat ik vaak een beetje zoek. Deze plaat is daardoor een beetje tam, maar dan wel met een harde productie.
De zang is erg goed, de composities ook wel, de instrumentatie ook wel. Ik vind alleen de productie echt helemaal niet mooi. Het is een soort moderne productie waarbij een soort rauwe feel wordt nagestreefd. Ik hoor dat vaker, maar die drums klinken totaal niet zoals drums in mijn oren zouden moeten klinken. Het is allemaal zo ontzettend hard en ik mis de dynamiek die en rustpunten die ik bij oude blues en soul wel hoor. Het is wel jammer, want in de kern zou ik dit fantastisch moeten vinden, maar ik kom met moeite door de plaat heen, door de productie.
Bovendien mis ik echt interessant muzikale passages. De songs worden nergens echt uitgewerkt. Deze plaat is echt een vehikel voor een zanger, waarbij de muzikanten niet echt de ruimte krijgen om los te mogen gaan, en dat is wel wat ik vaak een beetje zoek. Deze plaat is daardoor een beetje tam, maar dan wel met een harde productie.
Het album heeft de typische Dan Auerbach sound, persoonlijk vind ik dit juist een meerwaarde, ik hou wel van zijn geluid. Auerbach is behalve producer natuurlijk de frontman van The Black keys. Eigenlijk alle albums die hij produceert hebben zijn typerende geluid. Patrick Carney, de drummer van The black keys verzorgd samen met de drummer van G'Love & Special Sauce op dit album de drums. Ik vind het een fijn album maar moet toch bekennen dat ik het niet vaak luister, om de een of andere reden gaat het altijd wat langs mij heen als het opstaat en wordt het al snel achtergrondmuziek.
1
Mssr Renard
geplaatst: 6 januari 2024, 13:14 uur
Ah vandaar. Ik vind The Black Keys ook niet zo leuk, als dat ik dacht. The White Stripes is ook zo'n band die maar niet wil landen bij mij.
0
geplaatst: 8 februari 2024, 12:54 uur
Sinds zijn release uit 2016 heeft Robert Finley mijn aandacht. Dat dit Black Bayou op mijn eindlijst van 2023 zou belanden had zomaar gekund, maar dat redde het net niet. Het is voor mij toch vooral weer die enorm doorleefde stem van Finley die mij in dit album zuigt. Ergens op de balans tussen blues en soul beweegt Finley zich en maakt uitstekende nummers. Het verhalende zit er vaak goed in. Verder is het niet per se heel anders dan zijn vorige twee albums die ik ken. Maar nog steeds wordt het op uitstekende wijze uitgevoerd. Kwaliteit staat toch weer voorop, soms wat zoeter, soms met wat meer een randje. En vooral mét die stem, want wat een stem heeft Robert Finley toch. Die stem draagt dit album en je zou zelfs kunnen zeggen dat die stem er voor zorgt dat het album een geheel vormt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.