Robert Finley - Black Bayou (2023)

Sinds zijn release uit 2016 heeft Robert Finley mijn aandacht. Dat dit Black Bayou op mijn eindlijst van 2023 zou belanden had zomaar gekund, maar dat redde het net niet. Het is voor mij toch vooral weer die enorm doorleefde stem van Finley die mij in dit album zuigt. Ergens op de balans tussen blues en soul beweegt Finley zich en maakt uitstekende nummers. Het verhalende zit er vaak goed in. Verder is het niet per se heel anders dan zijn vorige twee albums die ik ken. Maar nog steeds wordt het op uitstekende wijze uitgevoerd. Kwaliteit staat toch weer voorop, soms wat zoeter, soms met wat meer een randje. En vooral mét die stem, want wat een stem heeft Robert Finley toch. Die stem draagt dit album en je zou zelfs kunnen zeggen dat die stem er voor zorgt dat het album een geheel vormt.