KK's Priest - The Sinner Rides Again (2023)
mijn stem
16 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Napalm
-
Sons of the Sentinel (4:11)
-
Strike of the Viper (2:24)
-
Reap the Whirlwind (3:34)
-
One More Shot at Glory (4:27)
-
Hymn 66 (4:35)
-
The Sinner Rides Again (4:40)
-
Keeper of the Graves (5:41)
-
Pledge Your Souls (4:28)
-
Wash Away Your Sins (6:28)
0
geplaatst: 13 maart 2024, 20:23 uur
Alsof het Hollywood is, heet de opvolger van Sermons of the Sinner herkenbaar The Sinner Rides Again. Dit is werkelijk een sequel, een herhaling van zetten die het niet haalt bij het debuut.
Bagger is het evenmin: gevarieerde nummers met de nodige tempowisselingen, razendsnelle gitaarsolo's en de vaak hoge zang van Tim Owens, waarmee KK's Priest in het griezelverhaal van Keeper of the Graves naar King Diamond knipoogt. Met de sferische toetsen die her en der opduiken krijg je bovendien enige invloed van powermetal mee, maar de composities zijn stukken heftiger dan dat genre en in de langzamere delen met z'n lange gitaarlijnen zijn er snufjes Paradise Lost. Wat nog eens onderstreept dat dit very metal is. Daarbij ben ik blij dat K.K. Downing een snarenvlugge soortgenoot vond in A.J. Mills, de man met de grote bovenarmen.
In Hymn 66 klinken echo's van Priests The Ripper; de tekst is een ode aan "Lord of all turmoil, fear and dread (...) God of war". Als ik het nieuws volg, denk ik dat degenen die daar middenin zitten daar anders over denken... Ik neem het veel te serieus waarschijnlijk, maar toch deze kanttekening bij de poëzie van meneer Downing (72) die het nummer schreef.
Dan liever het verhaal in het afsluitende Wash Your Sins Away, waarin opnieuw religieuze symboliek klinkt maar dan constructiever.
Hun tweede album duurt met z'n 40 minuten zo'n tien korter dan het debuut, waarmee het lang genoeg is. Beste nummer blijkt One More Shot at Glory te zijn, dat vooraf ging aan het album. Hier komen alle genoemde kwaliteiten van de groep het sterkst samen, jammer alleen dat het zo inspiratieloos wordt weggedraaid.
Een 6,5 van mij, uitgedrukt in drie sterren. De komende dagen ga ik eens gebruiken om KK's Priest te vergelijken met de nieuwe Judas Priest.
Bagger is het evenmin: gevarieerde nummers met de nodige tempowisselingen, razendsnelle gitaarsolo's en de vaak hoge zang van Tim Owens, waarmee KK's Priest in het griezelverhaal van Keeper of the Graves naar King Diamond knipoogt. Met de sferische toetsen die her en der opduiken krijg je bovendien enige invloed van powermetal mee, maar de composities zijn stukken heftiger dan dat genre en in de langzamere delen met z'n lange gitaarlijnen zijn er snufjes Paradise Lost. Wat nog eens onderstreept dat dit very metal is. Daarbij ben ik blij dat K.K. Downing een snarenvlugge soortgenoot vond in A.J. Mills, de man met de grote bovenarmen.
In Hymn 66 klinken echo's van Priests The Ripper; de tekst is een ode aan "Lord of all turmoil, fear and dread (...) God of war". Als ik het nieuws volg, denk ik dat degenen die daar middenin zitten daar anders over denken... Ik neem het veel te serieus waarschijnlijk, maar toch deze kanttekening bij de poëzie van meneer Downing (72) die het nummer schreef.
Dan liever het verhaal in het afsluitende Wash Your Sins Away, waarin opnieuw religieuze symboliek klinkt maar dan constructiever.
Hun tweede album duurt met z'n 40 minuten zo'n tien korter dan het debuut, waarmee het lang genoeg is. Beste nummer blijkt One More Shot at Glory te zijn, dat vooraf ging aan het album. Hier komen alle genoemde kwaliteiten van de groep het sterkst samen, jammer alleen dat het zo inspiratieloos wordt weggedraaid.
Een 6,5 van mij, uitgedrukt in drie sterren. De komende dagen ga ik eens gebruiken om KK's Priest te vergelijken met de nieuwe Judas Priest.
* denotes required fields.
* denotes required fields.