Filter - The Algorithm (2023)

Heel wat beter dan het erg matige Crazy Eyes uit 2016, maar helaas geen hoogvlieger. Matige tracks als Summer Child en het flauwe afsluitende Command Z voorkomen helaas dat het album zich kan scharen onder het betere werk van de band, al staan er zeker een aantal sterke songs op. For The Beaten en Be Careful What You Wish For zijn bijvoorbeeld prima.

En Richard Patrick ploetert voort in het industriële metal landschap waarbij eenvormigheid op de loer ligt.
Filter poept al jaar na jaar hetzelfde plaatje uit en dat mag.
Dat wil niet zeggen dat Patrick in de loop der jaren wat meer het avontuur is gaan opzoeken. De muziek blijft vrij conventioneel van aard. Het is alsof je wordt teruggeworpen naar 1994, een vleug Nine Inch Nails - man's vroegere werkgever - een scheutje Fear Factory en schatplichtig aan een band als Stabbing Westward.
Wat Patrick altijd goed in de vingers heeft gehad; beukende industrial ritmes afwisselen met uiterst catchy zanglijnen, hoewel de beste man geen groot genot is om aan te horen. Zeker op The Algorithm is hoorbaar hoe zijn stem achter uit is gegaan.
Wat dan wel weer sympathiek is; er is niet geprobeerd om in de studio dit euvel te maskeren, het geeft de sound een bepaalde luchtigheid mee.
Goed is The Algorithm niet, maar geen enkele Filter plaat weet mij volledig te boeien. Dat Patrick de plank soms volledig misslaat - Summer Child is bijvoorbeeld van een abominabel niveau - hoort ook wel weer bij de frontman.
The Algorithm is een teken van continuïteit maar zal geen enkele rimpel op het wateroppervlak veroorzaken.