The Chronicles of Father Robin - The Songs & Tales of Airoea – Book I (2023)

The Chronicles of Father Robin is een Noorse progressieve rockband bestaande uit leden van de bands Wobbler,Tusmørke ,Jordsjø , en The Samuel Jackson trainotti Five. De muziek is geïnspireerd door de 70's Prog scene en is ontstaan over een periode van 30 jaar. In 1995 werkten ze op een Noorse middelbare school aan het hele concept van de Father Robin trilogie. Na enkele bezettingswijzigingen en de toevoeging van muzikanten begon de band enkele oude nummers te herschikken en aan nieuw materiaal te werken. Het geluid van de band heeft invloeden van Yes, Jethro Tull, Camel en Genesis. Vooral Track 3 is van een enorme schoonheid. Echt een aanrader voor de liefhebbers van klassieke progrock.

Wat een vreselijke bandnaam, albumtitel en hoes. De aanbeveling van AOR_Lover spreekt me erg aan.

De hoes is wel okay hoor. Verder ben ik gek op retroprog.

Los van de bandnaam, de albumtitel en de hoes, is het nog best fijne muziek. Alles wat je al eens hebt gehoord in progressieve rock komt hier voorbij. Dit betekent dat de band verre van origineel is. Dat is alvast een waarschuwing. Maar wat ze doen, doen ze goed. Het is een mix van moderne progrock (White Willow, Wobbler, Landberk), oude progrock (Yes, Genesis, Renaissance) en neoprog (vul maar in).

De band ontstond ergens in 1993/1994 en deed er jaren over om hun megalomane idee van een drieluik dat over de avonturen van Father Robin verhaalt. Het resultaat is drie langspelers die in een periode van 2 jaar wordt uitgegeven (Book I, II en III).

De muziek is spannend, hoogdravend, avontuurlijk, springerig dan weer kalm maar vooral veel. Heel veel. Drie langspelers met dit soort muziek is heel veel, en dan gaat om een gegeven moment ook ingeboet worden in kwaliteit.

Deze eerste plaat is in elk geval nog prima te doen. Ik heb weinig echte aanmerkingen. De zang (vaak gedubbeld man/vrouw) is goed, de gitaarpartijen (zowel electrisch als akoestisch) zijn goed, de drums zijn goed, de analoge toetsenpartijen zijn goed. Het is duidelijk dat het doorgewinterde muzikanten zijn. Orgineel is het niet, maar prettig is het wel.

Deze band/projectnaam kwam ik op het spoor omdat de de naam in menig progrock-jaarlijst werd genoemd. Na een vluchtige beluistering via een stream was de bestelling van de trilogie op vinyl via Karisma snel gedaan.

Wat TCOFR op dit album doet, is geworteld in hetgeen bands als Yes, Jethro Tull, Genesis en Gentle Giant in de jaren ‘70 al deden. In die zin hoef je van deze band geen verrassend geluid te verwachten. De composities zitten echter erg sterk in elkaar, de uitvoering is fenomenaal en de productie is genieten. Hoogtepunt is voor mij het heerlijk rockende Eleison Forest, maar dit album kent alleen maar winnaars.

Ook aan het artwork is veel zorg besteed. De coverart en binnenhoes ondersteunen het verhaal van Father Robin en zijn reis en allerlei details uit het verhaal komen erin terug.