Het Londense Palace doet mee aan de trend om EP releases later samen te voegen tot een album.
Hun zweverige indie-folkrock met blues referenties is zo te horen niet bedoeld voor een groot publiek.
Daarvoor zijn de teksten behoorlijk zweverig en de fraaie gitaren zwaar melancholisch gestemd.
Mij deert het niet, want op het juiste tijdstip van de dag is de prachtig verpakte emotionele lading invoelbaar. En misschien laat part 2 een ander geluid horen.