Steely Dan - Katy Lied (1975)

Wederom een prachtplaat van Steely Dan. Uiteraard zoals we gewend zijn weer perfect geproduceerd. Je moet ervan houden. Ik bedoel: alle scherpe randjes zijn er vanaf, maar het geluid is subliem en het is een geraffineerde mix van jazz, pop en rock. Op "Katy Lied" komt een keur van muzikanten voorbij, naast Donald Fagen en Walter Becker als vaste krachten uiteraard. Er wordt een keur aan gitaristen gebuikt, zoals: Denny Dias, Rick Derringer, Dean Parks, Elliott Randall en Larry Carlton. Deze gitaristen nemen verschillende solo's voor hun rekening op verschillende tracks. Walter Becker verzorgt zelf de ritmepartijen. Ondanks de diversiteit aan gitaristen, is het geluid opvallend consistent. Ook horen we op "Katy Lied" Michael McDonald op de achtergrondzang. Samen met de zang van Fagen zorgt dit voor mooie samenzang. Albumopener "Black Friday" is direct swingend, en zelfs een beetje funky. De is de opmaat voor een prima album. Herkenbaar als Steely Dan, maar wat mij betreft nergens een herhalingsoefening. "Daddy Don't Live In That New York City No More" vind ik ook een uitermate fijne track en de gitaarsolo op "Chain Lightning" is prachtig (gespeeld door Rick Derringer). Eigenlijk voldoet "Katy Lied" gewoon aan de verwachtingen en past het perfect in het prachtige oeuvre van Steely Dan tussen 1972 en 1980.

Katy Lied kwam kort na Pretzel Logic. Het album schijnt verkeerd te zijn gemixt, wat audiofielen blijkbaar kunnen horen, maar daar merk ik niets van. Katy Lied is één van de mindere SD-albums. Weinig nummers die blijven plakken, of waarvan je van zegt: "Yes, die wil ik nog eens luisteren!" Liedjes als Any World, Black Friday, Everyone's Gone To The Movies, Bad Sneakers en vooral Gold Teeth II zijn overigens prima songs, maar het beste wat Steely Dan te bieden heeft komen we op de volgende albums tegen...

Weer eens beluisterd. Inderdaad nog altijd een geweldig album. Eigenlijk zoals het hele oeuvre van Steely Dan uitstekend de tand des tijd heeft doorstaan.

Dit was destijds het eerste album van Steely Dan dat ik in 1975 heb gekocht. Met een afgeknipt hoekje in de hoes. Daar had ik er wel meer van. Het afknippen van hoekjes van platenhoezen werd vermoedelijk gedaan om aan te geven dat deze albums om verschillende redenen uit de reguliere verkoop waren gehaald en tegen een gereduceerde prijs verkocht mochten worden. En voor mij als student was dit vanwege de erg smalle beurs een uitkomst.

Bijkomend effect was dat ik vanwege de lage prijs albums kocht die ik normaal nooit zou kopen. En zo leerde ik andere muziek kennen dan hetgeen ik op dat moment mee bekend was. Steely Dan is dan een mooi voorbeeld.

Mijn zwak voor dit wat moeilijker album vloeit hier waarschijnlijk uit voort. Tja, die eerste hè ...