Code Orange - The Above (2023)

Code Orange lost alle verwachtingen in en meer. Album van het jaar wat mij betreft.

Na 5 nummers heb ik het idee al een uur naar deze plaat geluisterd te hebben: wat een hak op de tak geluid zeg. Ik hoor allerlei andere bands voorbij komen, van slipknot naar linkin park en van Deftones naar Korn. Beetje elektronische geluidjes er doorheen, stemvervormertje hier en daar, ach, nog n zangeres zo nu en dan, waarom niet? Ik vind het tot nu toe maar gezocht en vermoeiend. Straks ga ik het tweede uur maar eens beluisteren, maar ik denk dat het niets voor mij is.

Helaas, het schizofrene geluid wordt in het tweede gedeelte alleen maar erger. Er komt wat grunge en wat industrial voorbij, waarbij het namen noemen van andere bands niet eens meer van belang is. Wat me tegenstaat is dat het niet organisch klinkt. Te gemaakt (het voelt een beetje neppig). Vervelend bijkomend smaakdingetje: ik vind geen enkel stemgeluid (of het nu een grunt, scream, clean gezongen stuk is) echt lekker klinken. The Game zal ik waarschijnlijk zo nu en dan als los nummer nog wel eens lekker hard opzetten.

Ik wil deze band graag goed vinden want ze hebben een hoop te bieden maar bij de vorige albums ergerde ik me kapot aan die glitchy breakstops (is dat een woord?) maar die hebben ze bij dit album achterwege gelaten. Dat is dus erg fijn al kan ik me ook wel in de kritiek van Sammy vinden dat het een enorme potpourri aan vocalen is. Het is echter dermate strak aan elkaar gemusiceerd dat ik het toch een kans gaan geven. De eerste luisterbeurt was dat betreft erg hoopvol.

Hier kan ik helaas niet zoveel mee. De amerikaanse band laat een mengeling van alternatieve rock en logge metal horen die niet bepaald fijn in het gehoor ligt. De songs komen met horten en stoten op gang en worden continu onderbroken, iets dat al snel vermoeiend en vooral irriterend werkt. Het album loopt hierdoor gewoonweg niet lekker en ik kan werkelijk geen song aanwijzen die er in positieve zin uitspringt.