Leonard Cohen - Recent Songs (1979)

Leonard Cohen voert het vreemdelingenlegioen aan in liedjes waarop zijn typische folkliedjes omgeven zijn met elementen uit de wereldmuziek. In opener "The Guests", één van zijn allermooiste nummers ooit. Nu ben ik er van bewust dat ik dat over zo'n beetje al zijn nummers zeg, maar hier meen ik het heel erg. Die liedjes top 10 komt er nog wel. Goddomme, wat kan een refrein hemels mooi zijn, zo mooi dat je eigenlijk niet wilt ademen omdat dat zo'n banaal geluid is tijdens dit prachtwerkje. Een tekst waarin alle wijnen vloeien (en niemand weet waarom) en alle harten zich lijken te openen; allicht heeft Leonard zich ook laten inspireren door de grote Rimbaud.

"Humbled in Love" is zo mogelijk nog mooier, zeker qua tekst. Naast de lage stem in het hamerende refrein en de lome gitaarriff, is dit tekstueel zo diep als een bodemloze put. Zoals alleen Leonard Cohen. Nee, alleen al vanwege de eerste twee nummers is deze plaat de aanschaf zeker waard. Ook "Came So Far For Beauty" met zijn cabaretesque sfeer en zijn ontroerende tekst behoort tot de hoogtepunten in Leonards oeuvre. Hierin vertelt hij het verhaal van de kunstenaar, die zijn hele leven in dienst stelde van de Kunst, daarom ontzettend vereenzaamde en tot de conclusie kwam dat die Kunst toch wel tegenviel vergeleken met de offers die hij er voor leverde. Herkenbaar voor ons allemaal, nietwaar?

Natuurlijk kent de plaat zijn mindere momenten, zo had de mariachi-bewerking van de Canadese traditional "Un Canadien Errant" wel wat beter uitgevoerd kunnen worden en verbleken een aantal liedjes, hoewel erg sterk, bij de absolute hoogtepunten van dit album. Nummers als "The Window", "The Traitor", "The Smokey Life" en "Ballad of the Absent Mare" vallen vaak net wat weg tegenover het geweld van de eerder genoemde toppers, plus het ontzettend sterke "Our Lady of Solitude" en vooral "The Gypy's Wife". Deze nummers zijn op zichzelf sterk, als ware ze geïsoleerd, maar lijken net wat minder. Toch zou menig singer-songwriter hier een moord voor doen, om zulke nummers te kunnen schrijven. De helft van de plaat is dus brilliant, de andere helft is vooral heel goed.

"Our Lady of Solitude" bevat een magisch moment in het refrein: bij de regel "And the light came from her body" zie ik telkens weer een zwevend vrouwenlichaam waar het licht uit "breekt", onlosmakelijk verbonden met Leonards latere "There's a crack in everything/that's where the light gets in", maar dan de dan precies tegenovergestelde richting waaruit het licht komt. Een heilige maagd als Suzanne, die hem toch de hele zomer lang aangeraakt heeft. Drie keer raden hoe.

"The Gypsy's Wife" is het laatste nummer dat ik uit wil lichten: wat een nummer is dat! Naast de slepende zanglijn, zigeunerachtige begeleiding en de bizar sterke tekst (ik heb er ooit een analyse van gemaakt, maar ik ben haar helaas kwijt) is dit hét nummer dat ik moet baritonnen als ik 's nachts over straat loop en ik me afvraag waar mijn zigeunervrouw is en dan moet concluderen dat ik überhaupt geen zigeunervrouw heb. Dat maakt het allemaal alleen nog maar schrijnender, maar had ik anders gewild?

Hoewel in zijn tijd behoorlijk genegeerd, een prachtig poëtisch album met nummers van grote schoonheid. Dit was zo'n periode dat Leonard Cohen tijdelijk niet meer op veel belangstelling kon rekenen. Het album erop Various Positions met o. a. Hallelujah werd zelfs niet meer in de VS uitgebracht.

Een fijn album met 'luisterliedjes', om deze onnauwkeurige oude term maar weer eens te gebruiken. De teksten zijn sterk, de begeleiding sober en niet te glad. De dameskoortjes die me op andere albums van Cohen soms irriteren, weten de schade hier heel beperkt te houden. Wie van Bob Dylan houdt, heeft het vaak niet zo op Leonard Cohen, om onnaspeurlijke redenen. Ook het omgekeerde schijnt voor te komen. Ik weet niet hoe dat zit. Misschien naderen ze elkaar te veel.
Maar dan toch: een sobere stijl en begeleiding. Dat maakt indruk. Een website voor skeptische audiofielen (die bestaan) zegt:

" Dit album uit 1979 markeert Cohens terugkeer naar de eenvoudige folkarrangementen van zijn vroege albums. Zoals je wellicht verwacht, zijn de belangrijkste elementen hier zijn zang, de akoestische gitaren en Cohens kenmerkende vrouwelijke achtergrondzangeressen, waaronder Jennifer Warnes.
Wij van Better Records zijn dol op de albums van Cohen. Nee, het zijn geen audiofiele hoogstandjes, maar net als bij de beste opnames van Dylan, past het geluid perfect bij de muziek wanneer ze goed klinken. De zang is prominent aanwezig en vrij droog, waardoor de woorden en frasering extra goed tot hun recht komen."

Het klinkt een beetje als 'wij van WC-eend' weten het. Maar het klopt wel. Droog en duidelijk. Je moet het goed kunnen verstaan. Dat is zowel bij Dylan als Cohen essentieel inderdaad. En in die vergelijking heeft Cohen de beste voordracht.

Op CD: Columbia 474750-2. En het zal niemand verrassen dat dit wederom een oudje in mijn kast is.