Jennifer Love Hewitt - BareNaked (2002)

Ik heb echt een zwak voor Jennifer Love Hewitt. Ik vind het een bloedmooie dame, ze kan redelijk goed acteren, ze kan ook nog eens redelijk goed zingen en misschien wel nóg meer dan dat. Tot op heden is dit haar laatste (reguliere) album, en helaas voor Jennifer werd dit geen succes. Best jammer vind ik. Hoewel dit gewoon een doorsnee pop album is, heeft het ook wel (waarschijnlijk onbedoeld) een soort van alternatief randje. Vooral als je dit album beluisterd met een hoofdtelefoon is goed hoorbaar dat er van alles wordt geprobeerd om variatie aan het materiaal te brengen, en daar slaagt het team van producers ook redelijk goed in. De twee eerste nummers –beiden singles– zijn gelijk het meest commercieel en daarom ook het meest catchy. De eerste wekt een heerlijk zomers gevoel op, en de tweede is gewoon een fijn niets-aan-de-hand pop/soft-rock nummer dat op nonchalante wijze wordt gezongen (past ook goed bij de songtekst). Het werd destijds zelfs een redelijk hit hier in Nederland.

Het andere materiaal is ook erg leuk. Haar versie van Me and Bobby McGee mist duidelijk het rock randje, maar het klinkt niet verkeerd. Haar stem staat vooral centraal in haar versie van dit nummer. De instrumentatie en productie is dan ook zeer minimalistisch en gestript tot de basis. De mooiste tekst is weggelegd voor Hey Everybody, dat dankzij veel aspecten klinkt als een hit uit de jaren ’60 dat in een nieuw jasje is gestoken – niets is echter minder waar. Vooral het refrein blijft dagen in je hoofd spoken, maar het eerste refrein is het leukst: ” We've all got troubles / We all make mistakes / But let's not take a little river and turn it into lake / We've all been humble / We've lost and we've found / But it can never get the best of us if we're not looking down”. Meer zomerse sferen komen aan bod bij Where you gonna turn to?, dat vooral te danken is aan het gebruik van de blazers. Op de één of andere manier heeft dit nummer ook een soort van Motown-esque sfeer. Nummers als I know that you will, First time en Rock the roll doen erg denken aan de stoere meiden pop/rock uit de jaren ’90. Als ze dit materiaal pak ‘m beet een jaar of vijf eerder had uitgebracht, hadden dit stuk voor stuk best grote hits kunnen worden.

Zelf vind ik geen enkel nummer misplaatst op dit album. Kan hier prima meermaals naar luisteren, en vind ook niet dat het snel verveelt. Ik kan haar stem ook waarderen. Die is zeker niet minder dan die van andere popzangeressen van deze tijd. Sterker nog, ik denk dat ze live nog een stuk beter zal zijn dan Madonna, Britney, Katy, Rihanna en co.! Enfin, een zeer geslaagd album als je ’t mij vraagt. Vind hem na bijna tien jaar nog steeds net zo leuk als toen. Of nou ja, stiekm eigenlijk een stuk leuker zelfs.