The Breath - Land of My Other (2023)

De eerste twee albums van het folkduo The Breath uit Manchester, Carry Your Kin en Let the Cards Fall, werden door Stuart McCallum zelf geproduceerd. Het duo benaderde deze keer voor die rol Thomas Bartlett (The Gloaming, Sufjan Stevens) door hem die beide albums op te sturen. Na een paar tellen Ríognach Connolly’s stem gehoord te hebben, was hij al overtuigd dat hij het album wilde produceren : "Within seconds of hearing Ríoghnach's voice I was sold. It is so unmistakably Irish, its ornamentation so born of [traditional] sean nós, which was a big part of my early obsession with Irish music. It's kaleidoscopic, what she's able to do.". Ook voor mij is sinds ik haar stem voor het eerst hoorde die als balsem voor de ziel. Ríognach is een veelzijdige zangeres van de buitencategorie.

Op het nieuwe album Land of My Other spelen onder andere de thema’s geboorte en dood een belangrijke rol. 2019 was een jaar van grote vreugde en groot verdriet voor Ríoghnach. Tien weken na de geboorte van haar dochter overleed haar vader, een anarchist, doedelzakspeler en een dichter, die aan Cambridge studeerde. Little One is uiteraard een ode aan haar dochter. De fraaie titelsong Land of My Other is een ode aan haar ouders en Ierland waar ze opgroeide, om precies te zijn in Armagh. De fluit geeft het nummer een duidelijk Iers tintje, denk dan vooral aan de legendarische groep Planxty.

Remembering the Flood is geïnspireerd door de bekende Ierse traditional A Stór Mo Chroi (Schat van mijn hart). Clíona's Wave is een lofzang op een van de negentien mythische vrouwelijke godheden in de Ierse traditie, gesitueerd op de rotsen bij Glandore, West Cork (het thuis van Connolly’s grootouders, waar Ríognach vele fijne zomervakanties doorbracht). Echt diep kippenvel bezorgt me Letters from Long Kesh, vooral wanneer haar stem de hoogte ingaat en de noten langer worden gemaakt. De tekst handelt over haar bezoeken aan haar vader in de Long Kesh gevangenis, waar boodschappen op Rizla vloeitjes en drank opgeslagen in ballonnetjes in de binnenkant van haar beha-cups naar binnen werden gesmokkeld. Haar vader zat daar vanwege zijn rol tijdens "The Troubles", hij was een politiek gevangene gedurende elf jaar. Het enige nummer dat live werd opgenomen is Head Down.

Het sobere pianospel van Bartlett vormt duidelijk een verrijking van het geluid van The Breath. Mijn favoriete nummers veranderen regelmatig, hét kenmerk van een buitengewoon fraai album. De keuze van Thomas Bartlett als producer is een gouden greep geweest. Voor begin volgend jaar staat in België een optreden gepland, hoog tijd dat dat ook voor Nederland gebeurt, want Land of My Other is een van de fraaiste albums van 2023.

The Breath live :

17-01-2024 LEUVEN : 30CC/Predikherenkerk

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Gisteren kwam The Breath de nieuwe plaat waarmee ze uit de pandemie zijn gekomen, 'The Land Of My Other', voorstellen in De Spil in Roeselare. The Breath, dat is een onwaarschijnlijk folkduo uit Manchester, bestaande uit de zachtaardige gitarist Stuart McCallum van The Cinematic Orchestra en de onstuimige zangeres/fluitiste Ríoghnach Connolly van Afro Celt Soundsystem, arafatsjaal, volslank, krols en met een enorme presence. Met z'n tweeën in een gestripte, fantastische show. McCallum is vlakaf een briljante muzikant die uit zijn akoestische gitaar zomaar in zijn eentje een hele wereld van geluid, riffs en arrangementen opdelft. Connolly, die deed laatst zelfs nog mee op Peter Gabriels bejubelde i/o. Want niet voor niets is zij momenteel BBC Folk Singer Of The Year. Haha, op het podium verrast ze je enerzijds als een grappend en grollende, schunnig grommende duivelin. Maar van zodra ze zich vanaf haar stevige stoeltje met haar kaleidoscopische stem aan het zingen zet wordt ze een en al freel poëtische pracht, de nieuwe koningin-moeder van de folk. Ze vertedert je terwijl ze met haar houten dwarsfluit in haar zij haar eerlijke, tijdloze liedjes zingt of liefdevol neuriënd aan haar minuscuul pomporgeltje trekt. Terug naar haar trauma's, haar niet zo rooskleurige kindertijd. Ze zingt ook in het Donegal-Iers, waarmee ze haar verknochtheid aan de taal van haar Ierse voorouders uitademt. Met de ogen dicht zweef je mee het water over, naar 'the land of my mother', 'the land of my other'. Evengoed ga je op in het blaffende en bijtende van haar lyrics, de epische songs waarin het duo dan ook evengoed wat energie weet te ontwikkelen. Ze zegt het zelf, ontwapenend, Ríoghnach, "I'm enthousiastic about my rage".
Overrompelende plaat, indrukwekkend optreden, met zo weinig brengt dit zelfverzekerde The Breath, alleen maar meer. Meer opwinding, onbelemmerde diepte en schoonheid. 'The Land Of My Other' daardoor. Een ontdekking.