Marlene Bakker - Oaventuren (2023)

Oorspronkelijk zong Marlene in het Engels. Gelukkig kreeg ze tijdens haar opleiding aan de Rockacademie in Tilburg last van heimwee naar Groningen en begon daardoor regelmatig naar de muziek van Ede Staal te luisteren. Hierdoor besloot ze uiteindelijk in het Gronings te gaan zingen.

Vijfenhalf jaar terug debuteerde Marlene in het Gronings met RAIF, een prachtplaat vol indiepop. Een belangrijke rol op het album was weggelegd voor Bernard Gepken, met wie Marlene samen zeven van de elf liedjes schreef. Een aantal van de liedjes werden voorzien van fraai strijkersarrangementen door Reyer Zwart. Op het debuut was naast eigen werk ook een cover te vinden van Tina Dico’s You Know Better.

Op het nieuwe album Oaventuren staat een dozijn songs, die Marlene met Bernard schreef. Voor het schrijven van Verlaizers kreeg het tweetal hulp van Reyer Zwart. Het album werd grotendeels opgenomen in SSE Noord en de Exalto Studio in Haarlem, waar ook de laatste albums van Daniël Lohues werden opgenomen.

De keuze voor de titel Oaventuren is volgens Marlene :” Het leven is een avontuur. Zodra je je dat beseft kan je volgens mij veel meer aan, en wat lichter in het leven staan. Het leven is iets prachtigs, elke fase is weer nieuw. Je geluk en verdriet vormen je, iedereen gaat door emoties en levensfases, je lijden is niet uniek. Oaventuren gaat over het loslaten van onnodige ballast, schaduwwerk doen, accepteren wat er is gebeurd, accepteren wat je wel en niet kan veranderen en accepteren wie je bent. Dat geeft lucht, en de ruimte voor het ontplooien van het avontuur. Het ontwikkelen van jezelf = oaventuren.”.

Sleutelsong is volgens Marlene het ingetogen, reeds vrijgegeven Zolaank. De meest positieve song. Het gaat over helemaal opgaan in de liefde, maar begrijpt dat die vergankelijk is en daardoor nog intenser wil beleven. Wat Is Der Loos? gaat over Marlene’s verontwaardiging richting macht en domheid. Met name de social media, waar mensen elkaar regelmatig in de haren vliegen, haar een doorn in het oog. In onze verharde samenleving is de polarisatie een levensgroot probleem.

Het meest dierbare liedje is voor Marlene Sloaplaidje. Ze zingt daar over datgene dat niet tastbaar is maar je sterk kan voelen, een connectie met iets groters, de verbondenheid met de natuur en je plaats daarin.

Zelf reken ik Roemte, Neudeg en Witte Wieven tot mijn favoriete liedjes. Laatstgenoemde is volgens Marlene de vreemde in de bijt van het album : “Voor mij is het een hele mooie manier om aandacht te vragen voor de prachtige Groningse en Nedersaksische volksverhalen. Je hoeft geen kind te zijn om te kunnen genieten van/weg te dromen bij deze prachtige mythische volksverhalen.”.

Muzikaal gezien vind ik album nog beter dan de voorganger. Kan ook niet anders met de geweldige muzikanten waardoor Marlene wordt omringd, naast Bernard en Reyer, werkten ook Nicky Hustinx, Arjen de Bock, Ferry Lagendijk, Jan Kooper en Allard Robert mee. Oaventuren werd op voortreffelijk wijze geproduceerd door Bernard. Voor optredens van Marlene de komende tijd, zie hier. Oaventuren kruipt trouwens nog dieper bij mij onder de huid dan de voorganger. Het zal andermaal hoog gaan eindigen in mijn eindejaarslijst, dat is een zekerheidje.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Trailer van het album : https://www.youtube.com/watch?v=mXKVBono3tU&t=14s

En daar lag ie op een warme vrijdagmiddag in de brievenbus, mét ansichtkaart en persoonlijke postzegel. De tweede van Marlene Bakker heet Oaventuren en is ook in de cd-editie erg fraai verpakt met in het cd-boekje prachtige tekeningen van zus Miriam.

Omdat er in het Gronings wordt gezongen, lees ik nogal eens vooral over de taal van Bakkers muziek. Maar dit is méér dan poëzie.

Tot mijn verrassing klinken er blazers in het titelnummer, dat het album aftrapt. Even wennen, maar het werkt wonderwel. Vervolgens hoor ik muzikale sferen als op het debuut Raif: wederom dat warme geluid van gitaar en toetsen, dromerig en bijna filmisch.
Meer persoonlijke hoogtepunten? Het akoestische gitaarspel op Roemte is van grote klasse, als in de jaren '70 bij Nick Drake. Met het vierde nummer Neudeg wordt het voor het eerst uptempo en valt alles zó mooi samen... Stain is midtempo en heeft alweer een sterke melodie, passend bij de tekst over verstilling.

Verlaizers is met zijn slagpartij bijna als jaren '90 triphop maar dan met akoestische drums, warm als de deken die ik afgelopen week weer op bed moest leggen. Op Oktober keren de blazers terug, zij het ingetogener dan in het titellied.
Ballade Zolaank ging in april vooraf en ik vroeg me toen af of dit een akoestisch album zou worden. Nee dus, waarbij het sobere arrangement tussen de rijke instrumentatie van de omliggende nummers fraai contrasteert. Het wordt namelijk gevolgd door Vleugels, dat met zijn volle sfeer en sterke melodie de ruimte vult.
Niet alle liedjes zijn benoemd, maar wees ervan verzekerd dat deze muzikanten er nadrukkelijk voor hebben gezorgd dat het album gevarieerd blijft. Ook na de nodige malen afspelen.

Sommige teksten bevatten zeer openhartige ontboezemingen en opnieuw denk ik aan Nick Drake. Zoals in Neudeg: "Ik bin baang veur mien duustere doagen, Of slimmer, dastoe t waist." Of het beeld van de verloren veren in Vleugels: "Ik was der aaltied al, Mor k mos miezulf weer vinden." Heel persoonlijk, maar niet klef. Integendeel. In kwetsbaarheid werd kracht gevonden. Alsof je per ongeluk een heel persoonlijk gesprek afluistert.

Tenslotte toch nog even zeuren: waarom zó lang wachten op Oaventuren? Is vijf jaar niet wat lang? Het antwoord laat zich raden: muziek en teksten zijn als gerijpte whisky of wat kaasmakers 'overjarige kaas' noemen: doortrokken van de seizoenen, in dit geval het denken, spreken, luisteren én voelen gedurende vele maanden. Met Bakkers licht-bronzen stem in het midden van dit groeibriljantje.
Dit verdient meer dan slechts concerten in noordelijk Nederland. Tijdloze muzikale klasse met herkenbare en tegelijkertijd onverwachte reflecties, lentefris verwoord. Laat het najaar maar komen.