Grateful Dead - Europe '72 (1972)

Afgelopen jaar was Europe '72 weer eventjes heel erg hot omdat het natuurlijk 50 jaar geleden was dat één van de meest populaire livereleases van de Grateful Dead (ik denk misschien zelfs wel gewoon de populairste, al valt de impact van zo'n Dead Set bijvoorbeeld ook niet te onderschatten) het licht zag, maar ik had er eerlijk gezegd zelf nog nooit naar geluisterd. Waarom zou ik ook naar een compilatie luisteren als de volledige shows vandaag de dag vrij makkelijk te vinden zijn en ik al de shows van 1972/04/21 (Beat Club, Bremen, Germany), 1972/04/24 (Rheinhalle, Duesseldorf, Germany) en 1972/05/26 (Lyceum Theatre, London, England) kende? Het is eigenlijk vreemd genoeg de release van Band of Gypsys die me mijn mening over dit soort compilaties heeft doen hervormen, want die Jimi Hendrix compilatieplaat is heel wat stukken beter dan de volledige shows zoals ze op Songs for Groovy Children te vinden zijn. Soit, ik dwaal af. In ieder geval was het dus eens tijd om zelf naar Europe '72 te luisteren en dan voor de fun ineens voor de 50th Anniversary edition gegaan. Die editie bevat dan weer niet de extra songs die bij de 2003 reissue wel toegevoegd waren, maar dat vind ik an sich nog niet zo erg. Liever dan gewoon een remaster in plaats van nummers die er bij de originele release niet bij waren, zeker omdat het opnieuw een allegaartje aan livetracks is.

Dat gezegd zijnde: ik snap de aantrekkingskracht volledig. Europe '72 bevat alles wat je bij de Grateful Dead kan verwachten en er zitten hier toch een paar uitvoeringen tussen die tot de beste aller tijden behoren. Die Morning Dew klinkt fantastisch, sowieso wel één van mijn favoriete nummers uit heel de Dead catalogus, maar wat te zeggen van Brown-Eyed Women? Daar zit zo'n heerlijk warme gloed in die me echt weet aan te trekken en al zeker dankzij het geweldige China Cat Sunflower & I Know You Rider dat eraan voorafgaat. Vandaag de dag worden we stevig verwend wat betreft livereleases van de Grateful Dead, maar bekijk dit in zijn tijdsperiode en dan zie je dat er hier eigenlijk ook best veel unieke nummers op staan. Zo'n Mr. Charlie van Pigpen bijvoorbeeld heeft nooit op een studioalbum gestaan, maar dat geldt ook voor onder andere He's Gone en Tennessee Jed. En dan heb je nog eens de aanwezigheid van zowel Pigpen, Keith Godchaux en Donna Godchaux! Ik kan me voorstellen waarom net Europe '72 zo'n populair album is geworden om te hebben en hoewel het vandaag de dag qua muziek geen must-have meer is om in je Grateful Dead collectie te hebben, is het wel een iconische plaat in het oeuvre van de band. Al is het maar voor dat geweldige artwork ook van Stanley Mouse.