Noname - Sundial (2023)

Ik ben blij met nieuw werk van haar. Noname is een slimme rapster die perfect weet wat en hoe ze dingen wil. Ze is niet te beroerd om zaken aan te pakken en te benoemen die ze verkeerd vind. Dat gaat van white supremacy, wereldpolitiek, het patriarchaat tot de positie van de vrouw in hiphop. Ze sprak Beyoncé dan ook persoonlijk aan op haar kapitalisme, J. Cole op zijn mysoginistische zijn aka vetzakkerij. Haar achterban is daar fan van, veel gen Z vrouwen. k ga er dan ook van uit dat ze perfect op de hoogtewas wat JE zijn verse was, en er dan ook geen problemen mee had om die op de wereld los te geraken. Nu haar verschuilen achter "I'm not gonna apologize for someone else his verses" is idioot. Daar is het te laat voor. Je hebt het uitgebracht op je eigen plaat, slimme.

Zelf betekent dat niet dat ik die zaken niet kan scheiden, ik kan luisteren naar PE én films van John Wayne bezien. Kunst en persoon scheiden en die zaken.

Ik denk dat haar Gen Z achterban het daar moeilijker mee heeft. Zeker haar witte achterban maar nu ze dit zei "Maybe I purposely did a song wit jay elect to alienate my white fans.” ben ik er overtuigd van dat ze het zo bedoeld heeft. Ze kloeg eerder al over het overwegend witte publiek tijdens haar optredens.

Over de muziek nu, en de lyrics behalve" die" verse.

Muzikaal is het een beetje Chance The Rapper, een beetje common, beetje haarzelve, zonnig zou ik het zeggen met wat blazers wat wat haaks staat op haar verses die venijnig kunnen zijn. Haaranti kapitalisme komt boven in de kritiek op iedereen die op de super bowl speelde, een heel klein beetje zelfkritiek omdat ze zelf op coachella speelde. Veel kritiek op de muziekindustrie wat mij wel doet denken: stop ermee en doe een Simbi : ga DIY. Doe het zelf. Fuck de music industry.

Ze speelt nu namelijk mee onder hun voorwaarden, ze zegt dan heel de tijd in haar verses en interviews dit haar traumas bezorgd en haar ware aard doet verloochenen en dan verkoopt ze dat trauma vervolgens aan haar fans, en draait zo mee in die wereld. Misschien is dat mijn punk/hardcore achtergrond dat naar boven komt maar komaan....

Pas op : best goede plaat dit maar waar Little Simz een harde maar hoopgevende plaat brengt met diepe teksten over gelijkaardige traumatische ervaringen blijft dit wat aan de oppervlakte kabbelen. Of net er onder. Ik zou het bijna een gemiste kans noemen om haar voet naast die anderen te zetten.