Leño - Leño (1979)

Wat een gave bluesbased protometalstomende hardrockklapper is dit, zeg! Helemaal in mijn straatje. Fantastische gitaarsound en -solo's. Zelfs de rauwe Spaanstalige zang is geen spelbreker (een zeldzaamheid). Openingsnumer is bij mij een instant classic en gaat in het mapje "absolute favoriete 70s tracks'. Dit vind ik veel beter dan het veel bekendere (en meer metal klinkende) Barón Rojo en is bij mij al na één draaibeurt mijn favoriete band van Spanje.

Wel jammer van de hoes, dat een en al "koop mij niet!" uitstraalt. Wat bezielde de band in hemelsnaam?