Sammy Hagar - Danger Zone (1980)

Ook dit is een goed album van Sammy Hagar, welke nog uitgebracht is door Capitol Records. Na dit album tekende Sammy bij Geffen Records, en werd het wat moderner en wellicht wat commercieler.

Als je zijn voorgaande platen uit de jaren zeventig goed vindt, mag "Danger Zone" ook zeker niet ontbreken in je verzameling

Na het sterke Street Machine bracht Sammy Hagar een album uit in dezelfde stijl: Love or Money, Miles from Boredom en vooral the Iceman zijn mijn favoriete nummers. Prima album om in de wagen af te spelen.

Samen met Street Machine, I Never Said Goodbye en het album 'Red' zijn beste werk.

Meer herinneringen aan Alfreds Lagardes Betonuur én aan deze verzamelaar, waar hij ook op stond. Voor het eerst knálde Sammy Hagar op mijn zolderkamer, omdat ik voor het eerst gebruik kon maken van mijn platenspeler met grotere boxen, in plaats van mijn radiocassettespelertje.

Opgenomen met dezelfde bezetting als voorganger Street Machine met bescheiden bijdragen op toetsen van technicus Geoff Workman, klinkt hier hetzelfde geluid. Nu met als gastmuzikanten zanger Steve Perry en gitarist Neal Schon, beiden van Journey.
Vooral de laatste laat zich horen en wel in de knallende opener Love or Money. Eerlijke hardrock bij het eveneens vlotte 20th Century Man met halverwege een luid "Shit!", waar menig Amerikaans puber bij zal hebben gegrijnsd. Gas eraf maar onverminderd luid is het bij Miles from Boredom.
Sneller is het weer bij Mommy Says, Daddy Says, dat naar powerpop knipoogt. En dan gebeurt er iets wat ik Hagar nog niet eerder hoorde doen: halverwege In the Night (Entering the Danger Zone) maakt diens energieke, vrolijke hardrock plotseling plaats voor een metalriff met stille momenten ertussen. Het werkt!

Op kant 2 vooral opgewekte hardrock én (opnieuw een verrassing) powerpop in het aangename Heartbeat. Hij schreef het met zijn toenmalige echtgenote. Het rockende Run for Your Life gaat over in het akoestische Danger Zone, dat nog geen minuut duurt en de plaat ingetogen afrondt.

In Europa kwam het blauw-zwart van denim & leather in de metalmode, de rode rocker speelde lustig voort met energieke hardrock. En bleef daarbij pakkend, al is het maar door die fantastische stem. Een krappe 8.