Sammy Hagar - Street Machine (1979)

Dit kan echt niet! Pracht nummers staan erop TransAm, Never Say Die en Plane Jane.

Goed album wederom van de Red Rocker. Met sterke songs als Trans Am, Plain Jane, Growing pains, Burn in hell en Falling in love. De productie had wellicht wat beter gekund. Met name de drumsound vind ik matig. Maar toch heeft het ook wel een bepaalde charme.

Heerlijk album (misschien wel mijn favoriet van Hagar solo): lekkere 'feel good' hardrock 10 sterke songs zoals Growing Pains, Falling in Love, Trans Am en Never Say Die.

In 1979 promootte Alfred Lagarde in zijn Betonuur op Hilversum 3 wederom het stevigste nummer van een nieuwe Sammy Hagar: Transam (Highway Wonderland), een heerlijke liefdesode. Met mijn gebrekkige Engels dacht ik dat het over een dame ging, maar hij bezingt een Street Machine op racecircuit Daytona Beach. De Pontiac Firebird, Amerikaanser kan niet.
Hagar produceerde zelf de plaat, die veel luider is dan de drie voorgangers. Op Street Machine geen toetsenist meer in de groep, maar bassist Bill Church en gitarist Gary Pihl zijn gebleven. Nieuw is drummer Chuck Ruff. Als gastmusici deden leden van Boston mee: Brad Delp, Barry Goudreau en Sib Hashian, maar op welke nummers en in welke rol dat is, is onduidelijk.

De Hagar in deze solofase bevalt me het beste als hij stevige en uptempo nummers schrijft en dat gebeurt op Street Machine vaker dan voorheen. Om te beginnen met Growing Pains, een snelle bluesshuffle in de stijl van ZZ Top. Transam blijft de favoriet en met het gitaargehamer vraag ik me af of we hier al de eerste invloed van Eddie Van Halen, horen, nadat zijn VH-debuut het jaar ervoor zo'n verpletterende indruk had gemaakt. Plain Jane bevat sterke coupletten die me aan een ander nummer doen denken, maar weet niet van wie. Kom er ook nu niet uit. Lekker nummer om kant 1 mee af te sluiten.
Never Say Die opent relaxt-rockend kant 2 en bevat in het uittro een saxofoon, gevolgd door het felle This Planet's on Fire (Burn in Hell), met wederom snarengehamer en fel spel van Pihl. Falling in Love is een lief liedje met akoestische gitaar en bescheiden toetsen.

Voorbij zijn de orkestrale buitenbeentjes van zijn vorige twee platen, waarmee dit qua stijl een duidelijker smoel heeft. De pittigste plaat van de rode rocker tot dan toe.
In 2009 bracht Rock Candy een speciale cd-editie uit met twee bonussen en een fraai boekje, geproduceerd door Hagar met John Carter, die ook zijn eerste drie soloalbums deed. Ze komen van de non-albumsingle (Sittin' on) The Dock of the Bay (eveneens uit ’79), iets sneller dan Otis Reddings origineel. Van de B-kant daarvan komt het stevige I've Done Everything For You.

Van zijn vier soloplaten tot dan toe bevalt Street Machine mij het beste. Een 7,5 als schoolcijfer, in 3,5 ster uitgedrukt.

Ik kende Hagar's versie van Sittin' on the dock of the bay eerder dan de oorspronkelijke door deze voortreffelijke verzamelaar. En het zal wel vloeken in de kerk zijn maar ik vind 'm ook tot op de dag van vandaag de betere. Hagar zingt het geweldig en maakt er een nóg relaxtere versie van dan Otis.

Ik vind beide versies lekker, die Sammy Hagar kan met zijn stem veel doen!

Na drie halfgeslaagde studioalbums besloot Hagar de boel eindelijk eens echt goed aan te pakken. Geen geforceerde pogingen meer om een hit scoren. Geen laffe covers meer om de platenmaatschappij een dienst te bewijzen. The red rocker hield het vanaf nu bij één stijl en deed simpelweg datgene waar hij in goed was: gewoon lekker rocken.

Ik vind vrijwel elk nummer lekker wegluisteren en dat was op voorgaand werk wel even anders. Het meeste valt nu onder de categorie solide hardrock. Niet altijd bijster origineel of ingewikkeld, maar alles draait om Sammy's heerlijke rauwe strot en zijn vuige riffs. De popinvloeden zijn in ieder geval grotendeels verdwenen of liggen er minder dik bovenop. De melodieuze (twin)solo's doen me soms wat aan Thin Lizzy denken, en daar is helemaal niks mis mee natuurlijk . De productie klinkt ook wat ruiger en past bij de nieuwe aanpak.

Trans Am en This Planet's On Fire razen lekker voort en de laatste is onlangs nog gecoverd door Megadeth. Met medewerking van Sammy. Plain Jane valt me ook in positieve zin op. Net als Never Say Die. Het zijn nummers waarop hij een beetje gas terug neemt.

Naast zijn Montrose werk behoort dit absoluut tot één van zijn hoogtepunten uit zijn lange carrière.

Dit album doet mij altijd denken aan een trip die ik ruim 10 jaar geleden door de westkust van Amerika maakte. Ik reed in een degelijke Kia Sportage en we genoten op een fraaie bergtop van het uitzicht. Plotseling kwam er een hele stoet Trans Ams voorbij rijden. Uiteraard stopten zij ook bij dit view point. Bleek een grote vriendengroep en liefhebbers van dit iconische merk te zijn. Uiteraard raakte ik gesprek met een van de bestuurders. Op de achtergrond klonk die typische AOR rock. Toen ik vertelde dat Sammy Hagar een nummer had gemaakt dat Trans Am heette werd meteen naar dat nummer gezocht. Geen idee of die song over dat automerk gaat maar volle gas vertrokken ze weer met Trans Am knallend uit de speakers. "Thanks man, that's going to be our anthem for the rest of our journey". Leuke herinnering Zelfs mevr. Broem kent het nummer nog. Nou ja zeg...

Broem schreef:



Het antwoord is volmondig 'ja'. Van Song of the Day geleend: "Hagar was in San Francisco promoting the album when the radio station there wanted to give his car away as part of a promotion. He said no way, so the station ordered a duplicate. Listeners mobbed the car dealership for the giveaway. The promotion turned out more popular than the album, which peaked at 71 on the Billboard 200 chart."

Leuk verhaal dat je deelde, Broem!

Was al van plan eens goed naar de tekst te luisteren. Leuk om te lezen RonaldjK. Thanx.

Mooi verhaal en je doet je username eer aan Broem.

Verder blijft dit een erg fijne plaat, zeker met dit zomerse weer. Eigenlijk jammer dat zo weinig mensen dit kennen.