Sammy Hagar - Nine on a Ten Scale (1976)

Eind jaren '70 ontdekte ik Sammy Hagar dankzij de radio-uitzendingen van Alfred Lagarde. Op zijn solodebuut wordt Hagar, hier zanger én gitarist, begeleid door diverse muzikanten. Daarbij een viertal drummers onder wie Aynsley Dunbar, gitaristen John Blakely en Scott Quick plus vaste bassist Bill Church, net als Hagar ex-Montrose en meer dan dat: ex-Van Morrison. Een enkele keer klinken toetsen, waarvoor een viertal heren de honneurs verzorgde.

Qua stijl is de rode rocker nog wat zoekende, al zetten scheurende gitaren en Hagars rauwe stem vanzelfsprekend de toon. Met Flamingo Fly, een cover van Van Morrison en voorzien van steeldrums, klinkt al spoedig een vreemde flamingo in de bijt. Prima liedje voor een afspeellijst met zomerse liedjes, hier valt het echter uit de toon.
De twee nummers daarvoor legde hij ondersteund door een dameskoortje uit in Keep on Rockin' wie hij is, waarna de eerste klapper van de plaat volgde met de felle riffs en tempowisselingen van Urban Guerilla.
China is van Bob Welch (ex-Fleetwood Mac) die het pas drie jaar later zelf uitbracht. Tweede sterke nummer van de plaat is echter het door Hagar zelf geschreven Silver Lights, dat kant 1 afsluit.

Op kant 2 is het niet altijd even spannend. Hierbij meer covers: Confession kreeg hij van Ron Nagle cadeau. Het slepende Young Girl Blues, oorspronkelijk (1969) van folkzanger Donovan, bevat het beste werk van kant 2 met lekker gitaarwerk.
De productie van John Carter, die tevens drie nummers met Hagar neerpende, is typisch jaren '70 en dat betekent dat het met de oren van nu wat dof klinkt. Vorig jaar in een nieuwe editie verschenen via Music On CD.