Willie Nelson - Red Headed Stranger (1975)

Niets mis mee met de stem van Willie Nelson, die leent zich heel goed voor zijn genre...maar de minimale begeleiding op dit album, doet de muziek geen goed. Cowboygeleuter bij het kampvuur, na het bijeen drijven van de koeien. Een echt boeiende gitarist is hij ook niet, ik geloof dat zijn akoestische gitaar destijds ook allang rijp was voor de sloop. Dit is een half uur die traag voorbij is gekropen.

Niet mee eens. Lekker album, ik heb Willie hoog zitten.

Ben het met Madjack71 eens, niet veel bijzonders eigenlijk. Met als uitzondering het prachtige Blue Eyes Crying in the Rain.
Het live duet van dat nummer met Shania Twain is ook mooi, maar goed dat zal wel niet zo aanslaan hier op MusicMeter.

Prachtige conceptplaat. Dit is absoluut geen 'cowboygeleuter', dit is country van de bovenste plank.

Nelson produceerde het album zelf en speelde naast de gitaar ook de piano en drums. Niemand had verwacht dat dit een succes werd, maar het werd multi-platinum en staat op nummer 1 in de Country Music Television 40 Greatest Albums in Country Music. In 1986 kwam een gelijknamige film uit met Nelson in de hoofdrol. Een terechte klassieker.

Wat wordt deze plaat hier toch verschrikkelijk onderschat. Slechts 37 stemmen en een gemiddelde van 3.51. Best vreemd.

Ik snap echt niet dat deze zo hoog wordt gewaardeerd (buiten MuMe). De nummers klinken saai en ongeinspireerd. Ze gaan het ene oor in en het andere weer uit. Er is nauwelijks onderlinge variatie en Nelson neuzelt er verveelt op los.

Nelson is altijd lastig.

Wat jij zegt, Stijn, heb ik met vrijwel iedere Nelson plaat..
Hij schrijft bijvoorbeeld 3 sterke songs en die zet hij aan het begin van het album.. vervolgens komt er een hele hoop saaie troep. Daar is deze helaas ook geen uitzondering op, misschien mede doordat hij hierop alles zelf moet verzorgen.
Met aanraden aan je bedoelde ik trouwens 'Thougher Than Leather', inplaats van deze; de hoezen lijken nogal op elkaar...

Deze plaat is het beste countryalbum wat ik ken, en een van de beste albums überhaupt. Het is een van de weinige albums waar ik vanaf de eerste seconde in werd meegesleurd en wat van het eerste tot het laatste nummer mijn aandacht vasthield.

Dit is een bijzonder fraai album dat juist door zijn eenvoud door merg en been gaat.

eens met Don Broccoli dat dit een prachtig concept album is. was zelf 18 jaar oud toen ik middels "Red Headed Stranger" kennis maakte met de muziek van de destijds 42-jarige Willie Nelson en dit album heeft blijvend indruk gemaakt.

een album met een korte speelduur, spaarzaam geïnstrumenteerd met het ene na het andere pareltje, waarbij de veelal korte nummers in elkaar overlopen.

5 eigen nummers van de man zelf en een flink aantal covers, waaronder prachtige ballads als "Blue Eyes Crying in the Rain" (Fred Rose), de ontroerende piano ballad "Can I Sleep in Your Arms" (Hank Cochran) en "Hands on the Wheel" (Bill Callery) en 2 instrumentale nummers, het up-tempo piano riedeltje "Down Yonder" (L.W. Gilbert) en zijn eigen "Bandera" die perfect aansluiten bij de fraaie flow van dit album.

het gitaarspel van Willie Nelson en de harmonica partijen van zijn trouwe muzikale kompaan Mickey Raphael roepen bij tijd en wijle de weemoedige sfeer op van Ry Cooder's album "Paris, Texas".

de inmiddels 92-jarige democratisch gezinde Willie Nelson heeft meer dan 100 albums op zijn naam staan. het is dus goed mogelijk dat daar "betere" albums tussen zitten, maar ik keer altijd terug naar dit sfeervolle "Red Headed Stranger", waarbij nostalgie ongetwijfeld een rol zal spelen.