The Beach Boys - Today! (1965)

De interlude naar Pet Sounds. Na deze plaat mijn persoonlijke favoriet. Vanaf dit album stopt Brian Wilson met touren en steekt al z’n tijd in het schrijven van nummers. Je hoort al duidelijk flarden van wat komen zou op Pet Sounds, een enorm verschil met voorgaande albums. Ook zijn de teksten beter geworden, zonder kinderachtig geblèr van Mike Love.
Het album begint met een cover, ‘Do You Wanna Dance’. Op zich geen briljant nummer maar wel erg goed geproduceerd. Vooral de vocalen in het refrein zijn overweldigend. In ‘When I Grow Up’ zit een outro wat ik altijd een paar keer moet terugluisteren, wederom fantastische harmonieën. Het intro van ditzelfde nummer geeft al wat weg van het meesterlijke brein van Wilson. Op dit album eveneens een versie van ‘Help me, Ronda’ wat later zou worden overgedaan in een betere versie.
Op kant B van het album zijn voornamelijk ballads te vinden, stuk voor stuk pareltjes (tot aan de Bull Sessions). Prachtige akkoordenwisseling en harmonieën op ‘Please let Me wonder’, ‘Kiss Me, Baby’ en ‘She Knows Me Too Well’. Behoren wat mij betreft tot de beste nummers van The Beach Boys.

Tot nu toe de enige die op dit album heeft gestemd. Ben ik de enige die dit beluisterd heeft? Een aanrader.

Inderdaad.

Laat 'Bull Sessions' weg en je hebt een meesterwerk.

Ik vind dit een van de beste Beach Boys albums van voor 'Pet sounds'. 'Please let met wonder' en 'She knows my too well' zijn voor mij echt de prijsnummers. Toppie!

Do You Wanna Dance en Help Me, Ronda waren echter de échte hits.

Maar juist die nummers van kant B zijn hier zo de moeite waard (Overigens is de versie van Help Me Ronda hier niet de singleversie, die staat op Summer Days & Summer Nights)

Ik vind dit best wel Beatles-achtig, maar dan net een andere stijl, maar ook een stijl die ik minder vind, en met mindere nummers. Niet echt mijn ding dus. Desalniettemin staan er wel een aantal erg goede nummers op, maar veel ervan vind ik gewoon neit zo, daarom maar 3*. Pet Sounds ga ik echter nog wel proberen.

De ene heet 'Help me, Ronda' en de andere 'Help me, Rhonda'.

The Beach Boys zijn onbetwiste kampioenen in het brengen van zomerse popnummers (sorry Belle Perez) zoals de eerste 6 nummers aantonen met als hoogtepunt "Help Me, Ronda" (ik verkies de LP-versie). Tevens bewijzen de jongens naast zonovergoten vrolijkheid ook ontroerende ballads te kunnen brengen, waarvan ik "I'm So Young" de meest geslaagde vind.

Na al heel veel naar The Beach Boys te luisteren, vind ik dit toch wel de nr 2 in hun discografie. Je hoort hier zeker wat Wilson wou bereiken op pet sounds. Voor de opnames van dit album was Wilson gestopt met te touren en je hoort het resultaat al aan dit album. Het was een proevertje voor het jaar daarop toen Pet Sounds er aan kwam. De diverse studioexperimenten die op pet sounds gingen komen horen we hier nog niet volledig. Maar de zanglijnen zijn al meer uitgewerkt in de richting van pet sounds.

Toch zeker een 4,0 omdat het schitterend album ook is en tevens voorloper van pet sounds!

Met 'When I Grow Up (To Be A Man)' staat toch zeker wel één van mijn favoriete Beach Boys nummers op deze plaat. Naast het leuke zonnige en vrolijke aspect van The Beach Boys laat Wilson hier echt horen meer diepgang te kennen. Op de één of andere manier deel ik die angst voor opgroeien wel. Je kijkt toch je hele jeugd op tegen volwassenen en vraagt je af hoe jij het er zelf vanaf zal brengen. Tenminste wel iets waar ik van tijd tot tijd over nadacht. Verder staat deze plaat met nummers als 'Dance, Dance, Dance', 'Help Me, Rhonda' en 'Do You Wanna Dance?' ook nog bol van de catchy hit songs. Heerlijke plaat

Ik ben in het algemeen meer gecharmeerd van het werk tussen 1967 en 1973, maar hier vind ik toch al de eerste sporen van een verdieping in geluid en inhoud.

De A-kant is de kant met de hits, de B-kant voor de ballads. Als de zon heel hard schijnt (of juist niet) kan ik die A-kant heel goed verdragen.

Op die B-kant staat een interessant nummer: She Knows Me Too Well.
Precies hier, en niet op Pet Sounds, wordt de ommekeer gemaakt voor de Beach Boys. De harmonieën zijn hier spectaculair anders dan op alle voorgaande nummers: er tekent zich een ommekeer aan naar een ander, meer volwassen geluid. Zoiets hoorden we nog niet eerder bij de boys.

Best gezongen nummer is het volgende; In The Back Of My Mind. Dennis Wilson had de meeste soul in zijn stem.

Opvolger Summer Days (bij mij op hetzelfde geremasterde schijfje) is weer wat vlakker en werd wel erg snel na de voorganger uitgebracht, met duidelijk commercieel motief. Hierna kwam de competitie met The Beatles in een stroomversnelling: Pet Sounds!

Bweuh, niet helemaal van de tijd is deze muziek. Ik moet het natuurlijk in de geest van die tijd zien, maar dat neemt gewoonweg niet weg dat het heel oubollig klinkt. De hoge zang daarbij vind ik redelijk lelijk. Daarbij klinkt de muziek zelf te simpel, zeker als je het vergelijkt met andere popbands uit die tijd, zoals The Beatles natuurlijk. Het heeft niks verrassends of opmerkelijks qua melodie of instrumenten in zich. Anyway, ik kan hier niet zo heel veel mee.

Vino wat lees ik nu.

Ik vind ze zelfs nog een stapje verder gaan dan the Beatles in vergelijking met hun album Rubber Soul uit 65.

Vooral dat laatste nummer In the Back of My Mind is zo puur en mooi. Zelfs misschien nog wel beter als elk nummer op Pet Sounds.

Volgens mij het eerste nummer met Dennis als leadzanger. Mooie snik in z'n stem.

Nee, dat was "This Car of Mine" (op "Shut Down Vol. 2")

Andrew, je bent geniaal.

Zo geniaal ook weer niet want het is natuurlijk "Little Girl (You're My Miss America)" op het debuut.

Topalbum, ondanks de laatste track.
De nummers zijn stuk voor stuk pareltjes.

Doet niet veel onder voor pet sound.

Zeer fijn album.
Opener Do You Wanna Dance is een cover van het nummer uit 1962 van Cliff Richard & The Shadows. Tekst is wel iets gewijzigd. Daarna zijn de allereerste noten van Good to My Baby wel even schrikken, maar het blijkt toch een aardig nummer. Blijft wel achter bij de rest.
Don't Hurt My Little Sister roept helemaal het 'Beach Boy gevoel' op. Dat gevoel blijft goed tot en met Dance, dance, dance. Daarna zakt het goede gevoel weer een klein beetje weg omdat de nummers tot het eind toe een stuk trager zijn. Maar de meerstemmigheid is hierin prachtig.
Het slotnummer is al genoeg over gezegd hierboven. Skippen gewoon.
Nummer 8 in de 100 Greatest Albums of 1965 en op 9 in BestEverAlbums van dat jaar.
4*

Het origineel was van Bobby Freeman, een hit uit 1958.