0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 5 september 2007, 11:54 uur
Allereerst mijn welgemeende dank aan reptile71 voor het vinden / bewerken van een geschikte hoes, dat was mij ondanks uitgebreid speurwerk niet gelukt.
Italiaanse symfo is bij mij nog grotendeels onbekend en het cliché dat onbekend onbemind maakt, gaat ook deels op. Als ik er al eens wat van hoor, vind ik de muziek vaak mooi, maar de grootste gemene deler van de stemmen in deze prog-deelverzameling werkt toch vaak wat afschrikwekkend.
Bij deze meer neo-symfonische formatie had ik daar niet zo'n last van, al heeft de überhaupt geringe rol van de zang hier misschien ook iets mee te maken. Hemelse toetsentapijten domineren deze plaat. Niet per se iets nieuws onder de zon, het is gewoon alleen vreselijk goed gedaan. Het titelnummer is het beste in deze, maar het meer laid-back openingsnummer mag er ook wezen.
Het vervolgalbum, Still Searching is van vergelijkbare kwaliteit, maar derde en voorlopig laatste plaat, Normality of Perversion, luidt wat veranderingen in die het resultaat niet direct ten goede komen. Zanger Marco Galletti is dan inmiddels een solocarrière begonnen, die toch ook in de schaduw staat van de oude (cult)successen.
Een typisch geval van: de eerste de beste! 4*
Italiaanse symfo is bij mij nog grotendeels onbekend en het cliché dat onbekend onbemind maakt, gaat ook deels op. Als ik er al eens wat van hoor, vind ik de muziek vaak mooi, maar de grootste gemene deler van de stemmen in deze prog-deelverzameling werkt toch vaak wat afschrikwekkend.
Bij deze meer neo-symfonische formatie had ik daar niet zo'n last van, al heeft de überhaupt geringe rol van de zang hier misschien ook iets mee te maken. Hemelse toetsentapijten domineren deze plaat. Niet per se iets nieuws onder de zon, het is gewoon alleen vreselijk goed gedaan. Het titelnummer is het beste in deze, maar het meer laid-back openingsnummer mag er ook wezen.
Het vervolgalbum, Still Searching is van vergelijkbare kwaliteit, maar derde en voorlopig laatste plaat, Normality of Perversion, luidt wat veranderingen in die het resultaat niet direct ten goede komen. Zanger Marco Galletti is dan inmiddels een solocarrière begonnen, die toch ook in de schaduw staat van de oude (cult)successen.
Een typisch geval van: de eerste de beste! 4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.