Moon Safari - Himlabacken Vol. 2 (2023)

Een wonderlijk muzikaal kerstgeschenk zo helemaal op het einde van het jaar bezorgt je het Zweedse Moon Safari met 'Himlabacken (Vol.2)'. Ineens, na tien jaar mediastilte, staan ze daar opnieuw dampend in de gang. Al is de band dus ervaren, al openden ze live voor kleppers als Yes en Fish, alhier genieten ze nog onvoldoende bekendheid. Toch is het over deze band dat Graham Gouldman van 10cc ooit verklaarde: "Als Queen en 10cc getrouwd waren geweest dan waren die van Moon Safari de kinderen." Mooie referentie en wie de moeite neemt om deze méér dan een uur lange prachtplaat over zich heen te laten wentelen, zal ontdekken dat het zeker ook ergens is op gebaseerd. Gaan we hier wellicht ook al direct overheen spoilers met de vaststelling dat de als een trein rockende albumopener '198X (Heaven Hill)' niet alleen een nostalgische 'welcome back' is, maar tegelijk ook een tribute aan dat paar legendarisch jumpende eightiescollega's. Wat Moon Safari vooral zo uniek maakt is hun fris en vrolijke mix van ongelooflijke vocale harmonieën van liefst zes sterke classic rock-zangstemmen van laag tot heel hoog- sublieme staaltjes daarvan vind je onmiddellijk op juweeltjes als 'Beyond the Blue' en het in 't Zweeds afgeronde 'Epilog' -, naast al die grootse melodieën, symfonische arrangementen en romantische lyrics.
Episch hoogtepunt van de plaat is ongetwijfeld het 21 minuten durende 'Teen Angel Meets the Apocalypse', klapper in de beste rockopera-traditie, waar Moon Safari, laat het ons zo maar aannemen, de kerstbelletjes tot bij de laatste noot laten uitrinkelen. "For every child beneath the sun". Immer wervelende keyboard- en gitaarsolo's daarbij en altijd weer die fabelachtige koorpartijen Queen waardig. Ook de korte nummers zijn even sterk. Neem 'Emma, Come On', glorieuze rit van drie minuten theatrale samenzang.

Met 'Himlabacken (Vol.2)' beleven we de opwindende return van een unieke band in het genre, perfecte zanggroep die niet alleen voorzien is van alle bombast groepen als Queen eigen, maar die bovendien op pakkende wijze zowat alles tussen pop, folk, rock, tot wat ook aan jazzy progressiviteiten aankan. Dergelijke uitstekende, positieve kerstplaat had dit jaar niemand meer verwacht.

Voor mij is Moon Safari een geheel nieuwe band en dat in een genre dat ik vroeger niet zo boeiend vond. De muziek brengt mij terug naar de jaren '80 toen Wim van Putten bij de TROS op donderdagavonden nogal eens symfonische rock (zoals het toen nog heette) liet horen, heel anders dan de hitparadegerichte muziek die de omroep overdag op Hilversum/Radio 3 uitzond.

Eppers' mening van twee berichten hierboven was in eerste instantie ook de mijne, maar omdat ik interessante details hoorde, besloot ik Himlabacken Vol. 2 nogmaals te draaien, waarbij weer andere details om aandacht vroegen.
Enkele luisterbeurten verder is de muziek geland. Het is niet braaf, wel op een vernuftige wijze gelikt klinkend en diverse muzikale lagen bevattend. En het zit gevarieerd in elkaar. Bij opener 198X denk ik met alle bombast en koortjes naar Styx te luisteren, de dikke tien minuten van Between the Devil and Me vertellen zowel qua gevarieerde muziek als tekst een verhaal.
Je zou de muziek een kruising tussen de jaren '80 van Alan Parsons Project en Saga kunnen noemen; groepen die ik slechts oppervlakkig ken, dus verbeter me als ik ernaast zit. Wat ik bedoel is de vriendelijke versie van symfonische rock met veel, véél ruimte voor melodie.

Omdat ik het label progressive rock op de muziek zag geplakt, was ik bij eerste beluisteringen eveneens verbaasd over de betrekkelijke toegankelijkheid van de muziek. Maar na de 88 minuten muziek constateer ik dat hier retrogressive rock klinkt, enerzijds leunend op de symforock van de jaren '80, anderzijds in details (gitaar- en drumwerk) verradend dat dit de jaren 2020 zijn.
Wat ik ook prettig vind, is dat niet alle nummers lang duren, zoals vaak het geval is in progressive rock. Vier van de negen nummers klokken af onder de vier minuten. Hierbij is Beyond the Blue a capella, klinkend als een kerklied.
Mijn favoriet is echter een lang nummer: Teen Angel Meets the Apocalypse duurt 21 minuten en luistert als een filmsoundtrack met de nodige wendingen.

Vandaag heb ik via internet dit album 3 keer achter elkaar gedraaid en het is werkelijk fenomenaal goed.
Het zal inderdaad ook na diverse luisterbeurten nog schoonheidskenmerken weergeven vermoed ik.
De vergelijkingen (koorwerken) met Queen en Styx zijn al gemaakt en wat ik hierboven schreef over de vergelijking met Klaatu en de 'oude - Max Werner periode' van Kayak sfeer blijft staan. ook daar eerstgenoemde band ook langere concept-achtige nummers op hun albums hebben staan, waarvan vooral Hope mij altijd dierbaar is gebleven.

Het album opent vrij complex en gedreven, maar het tweede nummer Between the Devil and Mebegint kalm. Er wordt ook regelmatig gas terug genomen. Diverse stemmen gebruik gemaakt in de leadzanger en de arrangementen zijn oorstrelend.

Ik heb geen enkel zwak nummer gehoord, wel veel diversiteit in zang en complexe melodielijnen, vaak naast stevig gitaarwerk ook ondersteund door fraaie strijkpartijen.
A Lifetime to Learn How to Love is prachtig en de opvolger Beyond the Blue mogelijk nog mooier, hier wordt echt geweldig gezongen.

Er volgt dan nog meer moois zoals het hier al vaker genoemde Blood Moon en het super prijsnummer Teen Angel Meets the Apocalypse met een fraai begin en geweldige opbouw, vooral door de EarPods was het een groot genoegen om dit te horen. De verschillende stemmen die ieder hun eigen partij zingen. Dit nummer vormt haast een concert op zichzelf.

Forever, for You Ook weer met een mooi akoestisch intro, laat ook weer horen hoe de zangpartijen prachtig door elkaar heen gevlochten zijn. Geen song die op een namiddag tot stand is gekomen.
Epilog begint met een fraaie klok, waarna er meerstemmig gezongen wordt, het zou een traditional kunnen zijn zoals het klinkt, mooi, ook de akoestische begeleiding is helemaal af!

Dit album dat ik al enkele maanden in de afgelopen weken hier voorbij zag komen heeft ook mij heel aangenaam verrast, ik schreef hierboven al dat het hier waarschijnlijk niet te krijgen is bij de reguliere zaken.

Terwijl dit album verdient heel veel airplay!