Rod Picott - Wood, Steel, Dust + Dreams (2020)

na het geweldige "Out Past The Wires" uit 2017, kwam in 2020 dit album (wederom een dubbelaar) uit van de singer/songwriter Rod Picott afkomstig uit New Hampshire/USA. waar ik eerder dacht dat deze niet overtroffen zou kunnen worden, is mijn conclusie dat deze "Wood, Steel, Dust & Dreams" er niet voor onder doet en deze wellicht zelfs overtreft. kwaliteit gaat boven kwantiteit, en dat geldt zeker voor de 26 nummers op dit album. ook op dit album staat weer geen nummer te veel. nummers die door de jaren heen, in dit geval 30 jaar, grotendeels samen met zijn jeugdvriend Slaid Cleaves werden geschreven. noem het gerust een masterclass in song writing. alle nummers worden uitgebreid toegelicht in het bijbehorende boekwerkje. stuk voor stuk "true gems" (echte juweeltjes). uitsluitend verhalende ballads/story songs met spaarzame instrumentatie ingevuld. autobiografisch, breekbaar, gevoelig, ingetogen, kwetsbaar of hoe je het wil noemen, maar bovenal pure en eerlijke muziek. muziek die "binnen" komt en je raakt. dat alles gezongen met de zeggingskracht van de prachtige, doorleefde stem van de inmiddels 58 jarige man. Rod omschrijft zijn jeugd opgegroeid in een arbeidersklasse , vader was lasser "Welding Burns", het overlijden van zijn moeder, het hartverscheurende "Sparrow" (on April 17th, 2020 I got the call nobody wants) en "The Ballad of the Magic Rats" is een terugblik op de begintijd dat hij in bandjes begon te spelen. het is ondoenlijk om hier de hoogtepunten op te noemen, want dat zijn er zeer vele. er staan geen zwakke broeders op, om maar in een cliché te vervallen. er zijn referenties naar de muziek van Bob Dylan, Steve Earle en zeker ook Bruce Springsteen's "Nebraska", maar het is bovenal een "Rod Picott" album. een album met een kwaliteit, dat met alle respect vergelijkbare grootheden als BS, John Hiatt en Steve Earle al jaren niet meer maken. dit album werd net als "Out Past The Wires" kristalhelder geproduceerd door Neilson Hubbard. luister en huiver.

zoals Rod Picott het omschrijft bij "Fire Inside"
"The bridge is autobiographical "I drive from town to town and bellow my complaints, after all the howling's done I still lie awake". It's a literal account of my life. Then the chorus opens up into something both brash and philosophical. The chords are simple, as they are on almost all of these songs. Some of these songs sound like rock and roll but they are all, in essence, folk songs; songs sung in simple language with very basic chords"

uit de liner notes "This album is dedicated to the memory of my mother Lois Rollins Watson Picott"

de muzikanten op dit album:
Rod Picott: acustic guitar, vocals
Will Kimbrough: guitars
Matt Mauch: acoustic slide guitar, harmonies
Lex Price: mandolin, bass
Neilson Hubbard: percussion, harmonies
Slaid Cleaves: harmony "Bring It On"

Ik werd vanochtend blij van bovenstaande post van potjandosie. Ik ben een groot fan van Rod's muziek, maar dit album was mij tot mijn schande volledig ontgaan. Alhoewel, zo gek is het ook weer niet, want Rod doet wel heel erg veel moeite om onder de radar te blijven. Ik las dat hij dit bewust doet vanwege zijn visie op de huidige muziekindustrie. Omwille van een 'eerlijke' relatie tussen zijn muziek en zijn fans heeft hij er met dit album voor gekozen om het album alleen op CD uit te brengen. En dan ook nog in een gelimiteerde oplage. Dus geen streaming en geen digitale verkoop. Verder doet hij zelf, noch zijn label, weinig moeite om het contact met zijn fans te onderhouden. Weinig nieuwsbrieven en slechts minimaal aantal recensies. Zo gek is het dus ook weer niet dat ik dit gemist heb.

Zelf licht hij dit als volgt toe: "The music industry has devoured itself. Musicians and songwriters are squeezed into a spot where if they don’t stream they feel like they can’t access the full potential of the audience that might be out there and if they do stream they basically give their work away. So, I decided I’m making the album as personal as possible. It will go from my hand to a listener’s hand. The only way you can hear this project is to buy it from me. It’s a way of keeping this piece of art between myself and the people who truly love my work.”

Voor zijn visie kan ik best sympathie opbrengen. Maar de keerzijde is dat zijn schare fans zo wel heel erg klein blijft. En dat is zo zonde, omdat zijn muziek in dit genre toch echt tot de absolute top behoort. Verreweg de meeste liefhebbers van dit soort muziek wordt zo al dit fraais onthouden.

Verder is het opvallend dat zijn boezemvriend (sinds zijn schooltijd) Slaid Cleaves er op dit gebied toch wat ruimere opvattingen op nahoudt. Diens muziek (ook enkele fraaie albums) krijgt gelukkig meer aandacht en zijn veel makkelijker te verkrijgen op diverse media.

En dit is dan tegelijkertijd een bruggetje naar de muziek op dit album. Rod heeft in de loop van de jaren namelijk veel muziek samen met Slaid geschreven. Sommige songs zijn verschenen op een van hun beider albums, soms zelfs op alle twee (zoals Broke Down), maar een deel is nooit opgenomen en uitgebracht. Nu kwam Rod op het idee om alle nummers opnieuw op te nemen en - na Slaid's toestemming - op een dubbel-CD uit te brengen.

Inmiddels heb ik de CD besteld en zit ik vanaf nu achter mijn brievenbus. Want zodra die binnenkomt gaat hij zeker een aantal dagen beluisterd worden.

Bedankt voor de tip!

bedankt voor jouw aanvullende informatie. je bent nooit te oud om te leren en ook nooit te oud om met nieuwe muziek kennis te maken. Rod Picott kwam ik op het spoor dankzij de post van Tonio bij zijn geweldige dubbelalbum "Out Past The Wires". er moeten onder de 17,5 miljoen mensen die in Nederland wonen, toch meer mensen te vinden zijn die deze muziek kunnen waarderen. ofwel houden die zich hier stil op de site of ze zijn er niet, maar dat laatste betwijfel ik. alhoewel je je hier op de site soms een roepende in de woestijn kunt voelen, ga ik ervan uit dat de liefhebber zijn werk wel weet te vinden. overigens kan ik ook wel sympathie opbrengen voor de visie van Rod Picott rond de uitgave van dit album. zelf kocht ik dit album op cd voor € 25 bij mijn favoriete platenzaak Roots Mail Music in Breda.
wens jou alvast veel luisterplezier en benieuwd om t.z.t. jouw mening hierover te lezen. neem de vrijheid om jou nog een tip van de hand te doen, t.w. de recent uitgekomen dubbelaar "Highways, Gamblers, Devils & Dreams" van Hank Woji. een zeer fraai roots/americana album.

Ik heb de dubbel-CD twee weken geleden ontvangen en hem dus talloze malen beluisterd. Ben het volledig met potjandosie eens dat dit album uit 26 juweeltjes bestaat. Muziek die met het hart is gemaakt en die mij emotioneel gezien raakt. En is daar niet waar muziek over gaat?

Het bijgeleverde boekje beschrijft het proces van de totstandkoming van het album, en van alle songs afzonderlijk. Erg fijn om te lezen. Zo lezen we dat Rod Picott en Slaid Cleaves nooit gedoe hadden over wie welk onderdeel van een song had geleverd.

En zo konden beide vrienden maandenlang discussiëren of ze de regel "I've stumbled through the Darkness on the Outskirts of Town" in Not Going Down nou wel of niet konden gebruiken i.v.m. de titelsong van Darkness on the Edge of Town van The Boss.

Mooi, deze verzameling en herbewerking van hun beider songs. Een aantal songs zijn voor mij nieuw. Maar de meeste ken ik al van de albums van Slaid en/of van Rod. En het is voor mij onmogelijk om die originelen te vergelijken met de herbewerkingen op dit album. Ze zijn niet beter, en ook niet minder, maar gewoon anders.

Maar wél wordt duidelijk hoe bijzonder goed de songs zijn, als ze in hun kaalheid worden vertolkt.

Grote klasse van Rod!

gezien het genre vermoedde ik al dat dit album in de smaak zou vallen bij user Tonio en ik waardeer zijn zorgvuldige meningen over allerlei muziek hier op de site. hou zelf meer van de kale vertolkingen van Rod Picott, maar ook de "vollere" versies van Slaid Cleaves kan ik zeker waarderen. muziek die inderdaad met het hart is gemaakt en "raakt". wellicht heeft het iets met onze leeftijd te maken, dat er verder zo weinig gereageerd wordt op dit muziekgenre.

ik snap overigens heel goed dat een nieuw album van pak em' beet The National (mag die trouwens graag horen, met name hun album "High Violet") veel meer aandacht krijgt op MuMe, maar toch wel een beetje jammer dat artiesten als Rod Picott zo weinig aandacht krijgen op de site. je zou denken, dat er onder de liefhebbers van "roots/americana" toch meer mensen moeten zijn die de muziek van dit soort authentieke artiesten kunnen waarderen. Rod Picott staat zaterdag 21 oktober a.s. geprogrammeerd voor een optreden op het Ramblin Roots festival. zonder iets te willen opdringen, wil ik de liefhebber graag wijzen op het dit jaar verschenen album "Torn" van de Schot Norman Paterson, die ook wel de John Prine van de Hebriden wordt genoemd