Sarah Jarosz - Polaroid Lovers (2024)

Eerste single is best poppy, dus ben benieuwd naar de rest van het album. Sarah Jarosz heeft zich in korte tijd opgeworpen tot één van mijn favoriete artiesten.

De drie singles die volgden klinken geheel anders dan de eerste single Jealous Moon. Meer laid back country. Qua tekst ook veel minder verhalend, maar schijnbaar meer puttend uit persoonlijke verhalen (zoals haar recente huwelijk).

Het album klinkt gevarieerder dan ik had verwacht na de laatste 3 singles. Het is in het geheel poppier dan de voorganger, en ook qua thematiek anders. Niet gek ook, want sindsdien heeft ze haar man ontmoet, is met hem getrouwd en verhuisd. Dat klinkt door in de tekst. Toch zijn er nog genoeg country/folk invloeden te horen.

Gretz is dit album misschien wat voor jou?

Elders heb ik fans horen 'klagen' dat als ze een album van Sarah Jarosz opzetten, ze geen Taylor Swift willen horen, omdat ze de muzikale richting waar ze in is geslagen met dit album niet bevalt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sarah Jarosz - Polaroid Lovers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sarah Jarosz - Polaroid Lovers
De Amerikaanse muzikante Sarah Jarosz heeft New York verruild voor Nashville en dat hoor je op het wat gepolijster en poppier klinkende Polaroid Lovers, dat echter nog altijd kwaliteit ademt

Op haar 32e is Sarah Jarosz al toe aan haar zevende soloalbum. Op de vorige zes liet ze een voorkeur voor wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek en een liefde voor bluegrass horen, maar op het met Nashville producer Daniel Tashian gemaakte Polaroid Lovers klinkt de muziek van Sarah Jarosz een stuk moderner. Het album neigt hier en daar richting countrypop met een vleugje rock, maar bevat ook een aantal tracks die dichter tegen de vorige albums van de Amerikaanse muzikante aanleunen. Die songs betoveren wat mij betreft het makkelijkst, maar ook in de wat moderner klinkende songs blijft Sarah Jarosz wat mij betreft heel makkelijk overeind. Ik ben nog steeds fan, dat is zeker.

Sarah Jarosz bleek als kind een zeer getalenteerde muzikante en stond al op haar twaalfde op het podium in haar geboortestad Austin, Texas, waar ze indruk maakte met haar mandoline, banjo en gitaar. Toen ze vervolgens ook nog bleek te beschikken over een hele mooie stem stonden de platenmaatschappijen voor haar in de rij. Ze kreeg op haar zestiende een platencontract en debuteerde op haar achttiende met het uitstekende Song Up In Her Head, waarop haar songs stevig verankerd waren in de bluegrass.

Toen ze haar studie aan het New England Conservatory Of Music voltooide had ze al drie albums op haar naam staan en ook Follow Me Down uit 2011 en Build Me Up From Bones uit 2013 waren ijzersterke albums, waarop de inmiddels naar New York uitgeweken Sarah Jarosz liet horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kon, al verloor ze haar eerste liefde, de bluegrass, nooit helemaal uit het oog.

Met Undercurrent uit 2016, World On The Ground uit 2020 en het bijzondere Blue Heron Suite uit 2021 bleef Sarah Jarosz strooien met uitstekende albums, die vooral werden gekoesterd door liefhebbers van wat traditionelere Americana en in de tussentijd maakte ze samen met Sara Watkins en Aoife O'Donovan ook nog een geweldig album met het gelegenheidstrio I’m With Her.

Sindsdien was het wat stil rond Sarah Jarosz, die echter wel was te horen op flink wat albums van anderen. De Amerikaanse muzikante, die nog altijd pas 32 jaar oud is, heeft New York inmiddels verruild voor Nashville, Tennessee, en levert deze week met Polaroid Lovers dan eindelijk haar zevende album af.

Voor de productie van dit album deed Sarah Jarosz een beroep op de zeer gewilde Nashville producer Daniel Tashian, die vooral bekend is voor zijn werk met Kacey Musgraves (hij produceerde zowel het briljante Golden Hour als het toch wat tegenvallende Star-Crossed), maar ook werkte met onder andere Lily & Madeleine, Birdy, Natalie Hemby en recent nog met Brittney Spencer.

De producties van Daniel Tashian bevinden zich meestal op het snijvlak van country en pop en dat is een gebied waarin Sarah Jarosz zich tot dusver niet bewoog. Polaroid Lovers laat direct horen dat het deze keer anders is, want het album opent met een behoorlijk gepolijste pop en rocksong met een vleugje roots. Sarah Jarosz heeft haar akoestische snareninstrumenten in deze openingstrack in de koffer gelaten en zingt ook wat poppier dan we van haar gewend zijn.

Het is even slikken, maar als liefhebber van Nashville countrypop kan ik er wel tegen en ook de wat gepolijstere muziek van Sarah Jarosz klinkt nog altijd zeer smaakvol, Polaroid Lovers hinkt een beetje op twee gedachten, want het album bevat ook flink wat songs die dichter aan zitten tegen de muziek die Sarah Jarosz op haar vorige albums maakte, maar dan met een dun laagje Nashville polijst. In de wat meer ingetogen songs vind ik de stem van Sarah Jarosz persoonlijk mooier en als dan ook het snarenwerk wat meer ruimte krijgt haalt de Amerikaanse muzikante ook met deze net wat andere koers een zeer hoog niveau.

Ook als Polaroid Lovers wat doorbuigt richting Nashville countrypop blijft het bijzonder lekker klinken, wat niet alleen de verdienste is van de geweldige muzikanten op het album en de mooie stem van Sarah Jarosz, maar ook van de productionele vaardigheden van Daniel Tashian. Polaroid Lovers is misschien niet zo consistent als de vorige albums van Sarah Jarosz, maar ik ga ook dit keer genadeloos voor de bijl. Erwin Zijleman

Ik ga er zeker even achteraan

Mooi album, misschien iets te gladjes. Sarah Jarosz weet hoe je een mooi (country)pop liedje maakt. Opener Jealous Moon zet de luisteraar wel even heel erg op het verkeerde been. Eigenlijk bevallen al haar albums me wel, maar echte favorieten worden het niet.

Opnieuw een of andere manier viel de eerste luisterbeurt verkeerd; blijkbaar niet het juiste moment. Bij toeval weer op dit album uitgekomen en nu pakt het me direct. Eens kijken wat het op de lange duur doet.

Vandaag weer eens opgezet en gelijk komen de vakantieherinneringen van afgelopen zomer naar boven. Het was één van de vele albums die een perfecte soundtrack vormde voor mijn verblijf in o.a. Nashville.

En dan hoor ik Sarah nu weer door de luidsprekers in mijn woonkamer op een zondag in september en dan kan ik een glimlach niet onderdrukken en flitsen de beelden van de stad en de lange autoritten onder een zeer warme zomerzon weer voorbij.

Fijn dat muziek dit soort dingen voor elkaar kan krijgen....

Ik zie dat Gretz nog niet op dit album gestemd heeft, terwijl producer Daniel Tashian dezelfde is als die van Deeper Well. Vind het ook meer Country Pop dan Folk Pop eerlijk gezegd.

Overigens onlangs verhoogd naar 4,5*.

Misschien maar eens een actie opzetten om Build Me Up From Bones in de top 2000 te krijgen?