Loverman - Lovesongs (2023)

Album werd me getipt door Hans van der Maas van Oor, prachtplaat!

Voor wie houdt van prachtige, diepe stemmen als die van bijvoorbeeld David Wiffen, dan is Loverman absoluut een must! Achter Loverman gaat de Belg James De Graef schuil, bekend van de spacerockband Shht en het experimentele popduo Partners. Aan het begin van de Coronapandemie ging De Graef relationeel door een moeilijke periode. Hij bracht die tijd door in zijn ouderlijk huis in het Leuvense. Al tokkelend op zijn gitaar ontstonden de introspectieve liedjes van zijn debuutalbum Lovesongs.

Een album vooral over de liefde in al zijn aspecten, vaak met een mysterieus en donker randje. Daarnaast thema’s als verlies, identiteit en de zee, maar komt er bijvoorbeeld ook een rouwende hertogin voorbij. De liedjes werden trouwens allemaal geschreven op een oude akoestische gitaar. Als eerste de ingetogen opener Another Place, die me meteen naar het puntje van mijn stoel liet glijden. Een nummer dat de luisteraar ook meteen De Graef’s wereld intrekt, om niet meer los te laten.

De basis van de kleine liedjes is de tokkelende gitaar, die regelmatig ondersteund worden door vooral strijkers, maar bijvoorbeeld ook een orgel. In Limbo (We’ll Meet Again) doen de strijkers trouwens herinneren aan The Moody Blues in hun begintijd. Aan het slot wordt het album wat experimenteler.

Door zijn indrukwekkende optredens heeft De Graef al een behoorlijke fanbase opgebouwd. Vorige maand was hij nog support act van Tamino in Turkije en werd zijn muziek al op Radio 1 opgepikt door Ayco Duyster. Het zal volgens mij ook niet lang gaan duren voordat Lovesongs in Nederland opgepikt zal gaan worden. Er zullen maar weinig luisteraars zijn, die Lovesongs zullen kunnen weerstaan. Ik in ieder geval niet, prachtdebuut!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Oei..deze komt erg fijn bij mij naar binnen. Hiermee ben ik nog wel even mee in de weer voor een definitief verdict. Maar dat komt wel goed. Zoveel is me nu al duidelijk.

Het is goed gekomen. Wat heet. Die stem doet het hem. De muzikale omlijsting met strijkers is ook niet mis. Elke dag wel een keertje door de boxen. Bij de middagthee bevalt ie het beste. Oppassen dat ik hem niet plat speel. Dus dit weekend even niet. Hallo beste mumers, het is de hoogste tijd om hier even aan te wippen! Liefhebbers van Micah P. Hinson zal dit album vast bevallen

Op radio 1 in België regelmatig te horen, het is ook zo dat ik het ken, voorlopig nog onder de radar mag van mij ook zo blijven…
Maar het zou ook kunnen doorbreken… tot een topper.

Wauw, wat een album!

Dit is nu eens de moeite. Denk een mengeling van Leonard Cohen, Tindersticks en natuurlijk Scott Walker en Lee Hazlewood. Diepe stemmen en getokkel.

"Nice to meet you, I'm James but you can call me Loverman" zo introduceerde de Brusselse James de Graef zich in 2021 ineens op Gent Jazz. Kort voordien was hij alleen bij insiders bekend van zijn weirde spacerockgroep Shht of van zijn wilde experimentenduo Partners. Tot tijdens de lockdown de bliksem voor hem insloeg. Hij nam de Spaanse gitaar van zijn zus ter hand, veranderde van koers en van naam. Volgens de legende is toen Loverman - naar de song van Nick Cave? - als alter ego 'tot hem gekomen'. En sedertdien, wie had het verwacht, maakte hij een prachtdebuut vol melodische 'Lovesongs', treedt Loverman hoofdzakelijk op met akoestische gitaar of piano, als singer-songwriter pur-sang alsjeblieft, en draait de succestrein voor hem op volle toeren richting de wereld.

Loverman - Tinderly

Op 21 januari mocht hij zo ook in VRT-primetime in De Zevende Dag live zijn debuutalbum 'Lovesongs' voorstellen, waar hij met tedere stem, onverstoorde cool en geheel solitaire zijn 'Tinderly' en 'Nothings Ties' aan de vleugelpiano ten gehore bracht. Enkele dagen later opnieuw prachtig, tijdens De Toots Sessies. Loverman, een indrukwekkende crooner met een uitzonderlijk fraaie bariton wiens diepe stemtimbre zowel bij Adrian Crowley, Madrugada's Sivert Høyen, Lee Hazlewood of bij Leonard Cohen aanschurkt. Met deze twee laatsten, met Nick Drake ook en Nick Cave, heeft ook de muziekstijl veel gemeen. In eenvoud en met weinig middelen samengebracht hoeft er om uren nachtelijk ernaar te luisteren in essentie weinig meer te zijn dan die uitzonderlijke stem, wat akoestische snaren, pianoaanslagen, strijkers en her en der een mooie backing-'Nancy Sinatra'-vrouwenstem.

De naam Loverman zegt al bewust iets over de romantische James 'as a lover and as a man'. Zijn 'Lovesongs' zijn neerslag van een muzikale ontdekkingsreis met gekneusde liefde en hartepijn als vertrekpunt. Ooit maakte hij een thesis over het ontmaskeren van schadelijke patronen in de liefde, bij songs schrijvende, witte cismannen als Cohen en Cave notabene en hun omgang met vrouwen. Om te ontdekken dat hij er zelf ook wel problematische gedragsvormen op nahield. 'Lovesongs' is daarenboven ook een breakup-plaat, testament van een voorbije liefde, zijn vriendin Daisy van het voormalige duo Partners die nog bij de hele making-of van het album betrokken was. Pas in eenzaamheid en rust teruggetrokken, het thema ook van 'Another Place', vond hij de ruimte om alles te verwerken, te laten helen, om weer te groeien.

'Lovesongs' zijn elf oertraditionele 'songs of love', in taalgevoelige lyrics, in het foutloze Engels dat hem met de pap mee werd ingelepeld door zijn Britse mama en papa-prof Engelse letterkunde aan de KU Leuven. Op muziek die onmiddellijk snaren raakt en universeel resoneert. James inspireerde hierbij James. Tijdens zijn studie voor muziekproductie in Liverpool raakte hij verslingerd op James Blake, maar evengoed op Burial en Mount Kimbie. Het spelen met de emotie van de ruimte, het isoleren van klanken om sferen ermee op te roepen, je hoort het helemaal terug in de sound van 'Lovesongs'.

Een hele plaat pure, eerlijke, intieme songs in een badje van ruis, daarmee heeft geweldige performer James de Graef zijn entrée als Loverman niet gemist. Een uitzonderlijk debuut met een achtbaan aan onvervalste toppers. Het schitterende akoestische 'Another Place' met als figuranten de zee en de krijsende meeuwen. De diepduistere Nosferatu-song 'Into the Night'. De indringende broken-heartsong 'Who's Going to Love You', met zus Rebecca in de achtergrond, met de kapitale vraag van de plaat: "What will you leave behind?" Het huppelende 'Tinderly', over de virtuele liefde op bestelling. Het gevoelige katerliedje 'Differences Aside' dat regelrecht een hit werd. Met de idee erin vervat van de universele liefde, te bereiken door verschillen te overbruggen. 'Candyman', met hemelse zang, pure akoestische gitaar en strijkers. 'Limbo (We'll Meet Again)', uitgepuurde Kings of Convenience wel. De opzwepende hitsingle 'Would (Right in Front of Your Eyes)' met Daisy Ray. 'Nothing Ties', net zoveel kippenvel als Adrian Crowley's onvolprezen 'The Magpie Song'. 'Call Me Your Loverman', gepassioneerde oproep aan Daisy tussen de vele pakkende Cohen-referenties. De krakkemikkige blues 'Ballad of the Songbirds' als eigenzinnige afsluiter.

Met zijn apart melancholisch stemgebruik, de wat obscure vertolking en zijn expressieve lyrics geeft Loverman zijn eigen draai aan de singer-songwriterstraditie. Na de al uitverkochte zalen treedt hij vanaf 2024 pas echt met 'Lovesongs' in de spotlights.
Een muzikale persoonlijkheid met puur charisma die de luisteraar niet alleen liefkozend charmeert, warm omhelst, maar die als antithese in zich ook de ingehouden ruwe woede heeft van de hyperkinetisch rammende punker. Noem het die soms razende Grinderman, om nog even bij Nick Cave te blijven. In De Tootssessies kwam dit er tijdens zijn krijsende vertolking van 'En toen was er niets meer' van De Brassers nog eens helemaal uit.

Loverman, straks moeten we hem dankbaar zijn voor zijn moeilijke momenten. Want met 'Lovesongs' levert hij het visitekaartje af van een meer dan belovende singer-songwriter.

Loverman - Into The Night

Wederom een fraai album uit België. Kreeg de tip van user henrie9 hier eens naar te luisteren. Zijn vorige tip (Tin Fingers) viel hier in goede aarde. Dat is met dit album van deze Loverman ook het geval. Het kunstje klinkt bekend maar wel een erg mooi kunstje. Man met z'n gitaar, mooie stem, stemmige ballads en (blijkbaar) de nodige ellende achter de rug. Ingrediënten voor stemmige muziek. En dat is het ook geworden. Donker en uit het leven gegrepen. Als ik Henrie9 zijn recensie hierboven lees dan is het te hopen dat Loverman de weg naar boven heeft gevonden...hoewel dat hopelijk niet ten koste gaat van zijn muzikale kwaliteiten. Erg mooi dit.

Ik kom jou ook overal tegen Broem
En wat een mooie review weer henrie9, dankjewel.

Ik ga hier eens lekker induiken. Past vooralsnog geheel in mijn straatje.

Music met Passie is het best invoelbaar vanaf een podium :

Loverman - Would @ Paradiso Amsterdam (3 maart 2024)

Dit album blaast mijn omver, wat een stem heeft die gast .
Alles wat hierboven beschreven is aan lovende woorden kan ik enkel maar onderschrijven, dit is echt van een heel erg hoog niveau. Dat het dan voor mij nog een landgenoot is maakt het nog net wat leuker, hier loopt echt wel talent rond in België .