Sampha - Lahai (2023)

Er staat misschien geen klassieker als Blood on Me op, maar als geheel album maakt dit na een paar keer luisteren meer indruk dan het al knappe Process. Net als op de voorganger is de productie fantastisch, en het is een teken van het vakmanschap van Sampha dat hij die, als ik de credits mag geloven, grotendeels zelf gedaan - met hulp van enkele co-producers, waaronder de Spaanse topproducer El Guincho. Maar Sampha's unique selling point blijft zijn prachtige stem, en ondanks dat de producties uit gevarieerde vaatjes tappen - we horen jazzy drumrolls, snares en subbasshits die aan trap doen denken, en af en toe zelfs een drum & bass ritme - blijft die stem op ieder nummer fier overeind. Mooi!

Zes jaar na de release van Process luister ik niet per sé heel veel meer naar dat album. Wel wat losse nummers die de revue meermaals passeren (zoals die met die Piano). Met dit nieuwe album Lahai gaat Sampha naar mijn gevoel wel een wat andere kant op, waar zijn wendbare en zachte stem wel nog de hoofdrol speelt. Een album waar je wel een luisterbeurt of wat voor nodig hebt (of ik in ieder geval) om echt binnen te komen. Ik weet nog dat de eerste keer ik een soort van 'mwa-reactie' had. Toen ik het nog vaker ging luisteren kwam het steeds meer en meer binnen. De teksten zijn persoonlijk, de zang inlevend en gevoel en natuurlijk ook nog die producties. Sampha verstaat de kunst van het schrijven van mooie liedjes, die ook nog passen in een album met een algehele sfeer. Eclectisch, veel gelaagdheid en sterke songsopbouw komt dit album naar je toe. Energiek waar nodig, maar ook meer in de schaduw waar het dat gevraagd wordt. Kaal en breekbaar zoals dat goed bij de stem van Sampha past, maar ook echt binnen kunnen knallen wanneer je daar behoefte aan hebt. Sampha doet wat anders dan op Process, maar de kwaliteit is wederom van een zeer hoog niveau.