Harp - Albion (2023)

Midlake is al jarenlang niet meer dezelfde band als ten tijde van The Trials of Van Occupanther. Logisch ook wel, met onder meer het vertrek van frontman Tim Smith in 2012. Antiphon kon ik nog redelijk waarderen, maar bij For the Sake of Bethel Woods haakte ik echt af. Van mij mag Midlake zijn naam weer teruggeven aan Tim Smith, want hij is terug!

Het voelt alsof hij onder de naam Harp voortzet waar hij ruim tien jaar geleden mee is gestopt. De eerste single I am the Seed klinkt lekker vertrouwd en ook de albumteaser op YouTube belooft een Midlake-esk album in december. Niet in bandvorm, maar echt als soloproject (OK, wel met z'n vrouw). Dus het klinkt iets uitgekleder. Maar ik ben erg benieuwd.

Ik ben niet perse enthousiast over de vrijgekomen single. Vind het ook niet echt een voortzetting van waar hij 10 jaar geleden mee gestopt is. In mijn ogen is The Trials of Van Occupanther een moderne klassieker, een nagenoeg perfect album dat helemaal in balans is, zonder dat het saai wordt. Ook niet te overtreffen denk ik. Maar misschien moeten we in het verleden behaalde resultaten loslaten en dit los daarvan beoordelen. Ik ga het zeker een kans geven. Het uit elkaar vallen van Midlake vond ik destijds een zware dobber.

Morgen Tim Smith en Jason Lyttle op de laatste relevante releasedag vh jaar. Het blijven helden dus kijk ik er erg naar uit hoe dan ook. En darna leekker toplijstjes maken. Dat deze 2 maar heel hoog mogen komen.

Wat is die release van Jason Lyttle dan Venceremos? Kan er niets over vinden.

Dan dit album: het klinkt inderdaad alsof hij doorgaat waar hij met Midlake gestopt is. Inclusief de af en toe mooie, serene dwarsfluit die voor een mooi klanktapijt zorgt. Het is wel duidelijk dat Tim Smith de belangrijkste man was voor Midlake, want een radicale geluidswijziging hoor ik niet.

Wel mooie, gedragen songs. 10 jaar heeft hij erover gedaan. En dat hoor je. Misschien moet Damien Jurado eens met Tim Smith gaan praten

Grandaddy is ter elfder ure uitgesteld naar februari.

Wat Jurado betreft ben ik het volledig met je eens.

Instrumentaal wel dik in orde. Mooie volle productie, zo hoort het.

Deze release wist mijn aandacht vast te pinnen, want Midlake heeft met Tim Smith in de rangen twee ijzersterke platen afgeleverd - vooral The Trials of Van Occupanther is een waar pareltje.

Ben echter wat teleurgesteld in dit nieuwe werk. Ja, het is een vervolg op zijn output met Midlake, maar echt goeie songs die me vol weten te raken ontbreken. Daardoor gaan de liedjes wat langs me heen, wat allicht jammer is, want Smith's talent als songwriter zal toch niet verdwenen zijn, gok ik. Het zou ook kunnen liggen aan de wat soberder begeleiding; waar ik dat vaak een pluspunt vind, doorprikt het hier de idylle van zo'n Van Occupanther, bijvoorbeeld.

2,5 sterren

Met een hoes alsof het 1973 is, trok Albion mijn aandacht. Aha, dit is het project van Tim Smith, ooit de frontman van Midlake. Na persoonlijke sores is hij terug met nieuwe eega annex drumster Kathi Zung, onder het banier van Harp.

In Harp maakt de Amerikaan folk in de Britse traditie, als hij met akoestische of juist elektrische gitaar, lichte toetsen, soms fluit en zijn kalme stem als een eigentijdse troubadour klinkt. De muziek is kalm, een vredige sfeer uitstralend. Bij Silver Wings moet ik denken aan Shearwater; serene sferen versluieren de ruimte als in een muzikaal nevel. In mijn geval hebben I Am the Seed en Seven Long Suns die uitwerking.
De sobere toetsenlijnen klinken daarbij knus als was het 1982; het werkt wonderwel. Samen met de barcode op de hoes verraden ze dat het niet 1973 is, al laat een compositie als het vrij vlotte Throne of Amber nogmaals horen dat er ook jaren '80 zijn geweest.

Brits klinkt het, sfeervol eveneens. En retro, maar dan net anders, alsof jaren '70 folk samenvloeit met dromerige jaren '80 vleermuizenwave. De hoes met sneeuw, kasteel en de lettering daarbij verhogen de quasi Middeleeuwse stemming. Een laatavondplaatje, extra passend bij deze korte winterdagen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Harp - Albion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Harp - Albion
Tien jaar geleden verliet Tim Smith zijn band Midlake, maar deze week keert hij eindelijk terug met zijn nieuwe project Harp, dat met Albion een prachtig klinkend en zeer sfeervol debuutalbum aflevert

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat Tim Smith aan de weg timmerde met zijn band Midlake. Het was lang stil rond de Texaanse muzikant, maar vanuit North Carolina keert hij nu dan eindelijk terug als Harp. Het debuutalbum van de band die hij samen met zijn vrouw vormt is hoorbaar met veel zorg gemaakt. De instrumentatie op het album klinkt zeer sfeervol en heeft hier en daar een wat dromerig karakter. Het past prachtig bij de bijzondere stem van Tim Smith, die de vroege albums van Midlake een flink stuk optilde. Ik moest heel even wennen aan de bijzondere combinatie van invloeden en de soms wat symfonisch aandoende klanken, maar inmiddels vind ik Albion van Harp een prachtalbum.

De Amerikaanse muzikant Tim Smith formeerde aan het begin van dit millennium de band Midlake. De band uit Denton, Texas, leverde na een heel behoorlijk debuutalbum met The Trials Of Van Occupanther uit 2006 en The Courage Of Others uit 2010 twee uitstekende albums af, waarop invloeden uit de Laurel Canyon folk centraal stonden. Tijdens de opnamen van het vierde album hield Tim Smith het voor gezien en werd het stil rond de Amerikaanse muzikant.

Na een wat weifelende herstart leverde Midlake vorig jaar met For The Sake Of Bethel Woods een prima album af, maar deze week laat ook Tim Smith eindelijk weer van zich horen. De Amerikaanse muzikant heeft Denton, Texas, inmiddels verruild voor Durham, North Carolina, en heeft daar de tijd genomen voor het debuutalbum van zijn project Harp. Met Albion heeft de Amerikaanse muzikant een uitstekend album afgeleverd, dat in bepaalde opzichten aan de vroege albums van Midlake doet denken, maar in een heleboel andere opzichten niet.

Albion opent met atmosferische synths, sfeervol fluitspel en fraaie gitaarlijnen. De instrumentale openingstrack schuurt wat tegen de progrock aan, maar bevat ook folky invloeden. Het is een mix van invloeden die terugkeert in veel tracks op het album. In de openingstrack moeten we het doen zonder de stem van Tim Smith, maar in de tweede track is er dan eindelijk weer die stem die de eerste albums van Midlake zo memorabel maakte. Het is een stem die nog mooier klinkt dan in mijn herinnering en die prachtig tot zijn recht komt in combinatie met de mooie en sfeervolle klanken.

Tim Smith vormt Harp samen met zijn vrouw Kathi Zung en de twee zoeken hun inspiratie wat mij betreft grotendeels in hetzelfde decennium als Midlake deed op haar meest succesvolle albums. Albion citeert niet of nauwelijks uit de archieven van de Laurel Canyon folk, maar heeft wat mij betreft ook niet vaak de 80s vibe die anderen er in horen (Tim Smith noemt Faith van The Cure overigens wel als belangrijke inspiratiebron).

Ik hoor vooral flarden van de progrock waar ik in de jaren 70 en 80 naar luisterde, herken af en toe wel wat van de softrock uit de jaren 70 en hoor ook absoluut invloeden uit de folkrock in de met veel zorg gemaakte en prachtig ingekleurde songs op het album. Door het laidback karakter van de muziek van Harp, de wat melancholische sfeer en de bijzonder mooie stem van Tim Smith doet Albion het wat later op de avond uitstekend, maar het debuutalbum van Harp verdient het om met volledige aandacht te worden beluisterd. Albion is met heel veel zorg gemaakt en dat hoor je vooral wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en alle lagen in de muziek van Harp prachtig samenvloeien.

Tim Smith heeft zijn comeback wat onhandig gepland, want een album uitbrengen in de laatste weken van het jaar is bijna vragen om ondersneeuwen, maar Albion van Harp is echt veel te mooi om onder te sneeuwen. Na de eerste keer horen was ik, na heel even wennen, diep onder de indruk van het debuutalbum van Harp, hierna was ik even bang dat ik snel zou zijn uitgekeken op de sfeervolle klanken, maar inmiddels heb ik alle songs op het album omarmd en is de comeback van Tim Smith er een die ik koester. Meer dan tien jaar geleden maakte hij met Midlake twee grootse albums, maar hij kan het nog steeds. Erwin Zijleman

Ik zie hier in meerdere berichten verwezen worden naar 'de twee meesterwerken van Midlake', hiermee wordt dan volgens mij steeds The Trials of Van Occupanther en The Courage of Others mee bedoeld. Geen liefhebbers van Bamnan and Slivercork hier? Weliswaar een behoorlijk afwijkende plaat qua sound - duidelijk meer door een band als Grandaddy geïnspireerd dan de seventies-sound van die latere platen - maar wat mij betreft (ik ben dol op dat soort knotsgekke klanken) echt een meesterwerkje hoor. Ik heb dan weer eerlijk gezegd altijd een stuk minder met The Courage gehad, voor mij een fikse domper na het zoveel prikkelendere Occupanther (denk dat we het wel met z'n allen er over eens kunnen zijn dat dat toch duidelijk hun beste werk blijft). Over de twee Tim-loze Midlake-platen hoeven we het hier niet al te uitgebreid te hebben natuurlijk; elke keer dat ik ze hoor vind ik ze verrassend sterk eigenlijk wel, en toch voel ik nooit de behoefte ze te luisteren en dat zegt toch ook eigenlijk wel wat. Maar dan nu dit Harp.

De eerste paar luisterbeurten overheerste bij mij toch de teleurstelling. Want als een genie tien jaar aan een plaat zit te sleutelen, krijgt zo'n project iets mythisch en worden de verwachtingen vanzelf onmogelijk hoog, een beetje het Smile/Chinese Democracy-effect zullen we maar zeggen. Maar ook met realistischere verwachtingen, valt me toch vooral op hoe dicht deze plaat tegen Midlake aan schurkt. En dan de Midlake van waar hij gebleven was met The Courage, waar ik dus sowieso al wat minder mee had. En waardoor het voor mij moeilijk te plaatsen is waarom hij hiervoor eigenlijk de band uit moest stappen.
Niet dat ik per se op een hiphopplaat of free jazz gerekend had of weet ik veel, maar ik dacht dat dat hele 'je eigen muze' moeten volgen-idee toch wel in iets afwijkenders, iets meer op zichzelf staands, zou resulteren.

Maar goed, na meerdere draaibeurten begint deze plaat wel iets meer eigen smoel voor mij te krijgen en ook al zal ik er niet voor uit m'n stoel springen, is het zeker aangename muziek om als een lappendekentje onder te kruipen. En dat is met deze kille dagen toch ook wel wat waard.

Pffff het lelijkste gitaarpedaal ever de jaren 80 chorus. Het zou verboden moeten worden.

Had hem gisteren tijdens het werk 2 keer in zijn geheel aan staan en het merendeel van de plaat bleef me eigenlijk nauwelijks bij. Maar er is 1 nummer wat er met kop en schouder bovenuit steekt wat mij betreft: 'Country Cathedral Drive', wat een heerlijke track is dat. Na 2:18 klinkt er tot en met het einde echt heel veel moois en ook zo ontzettend goed gemixt. Vind dit echt wel wat bijzonders wat me toch trekt om ook de rest nog een paar keer te luisteren.

Gewoon een hele relaxte plaat, even kijken of het in een wat andere (meer gefocuste) luisterbeurt een meer blijvende indruk afgeeft. Voor nu 3,5*, gewoon lekker, maar zelden bijzonder.

Was erg nieuwsgierig naar dit album. Ik vond destijds The Trials of Van Occupanther een fantastisch album. En nu nog steeds, het heeft de tand des tijd goed doorstaan. Opvolger The Courage of Others vond ik niet bijzonder. En de albums daarna - dus zonder Tim - kon al helemaal niet bekoren.

Dit album Albion nu een paar keer beluisterd. De eerste keer was ik erg positief; de sfeer pakte mij best. En zeker die typische stem van Tim. Maar na een paar keer merkte ik dat er weinig beklijfde, Er blijft gewoonweg te weinig 'hangen'. En 'sfeer' alleen is bij mij snel uitgewerkt als het ontbreekt aan goede songs.

Altijd genoten van Occupanther en Courage of Others. Ook de platen van Midlake zonder Tim Smith konden mij best wel bekoren. Inderdaad wat meer psychedelische rock uit de 70s. Blij met deze sfeervolle plaat.
Een geslaagde comeback.

....heerlijke sfeervolle muziek en prachtig gezongen voor de late avond met kaarslicht en een lekker wijntje erbij samen met je meissie op de bank.....beter kan ik deze muziek niet uitdrukken....