Steinhardt-Moon - Moonshot (1999)

Het tweede en laatste album dat Steinhardt-Moon uitbracht is dit "postuum" verschenen Moonshot. De dubbel-cd sluit af met een interview, eigenlijk meer een vertelsessie van de twee groepsleiders. Ze blikken hierin terug.

Ik wist dat Robby Steinhardt progrockgroep Kansas eind 1982 verliet omwille van "persoonlijke redenen". Nu blijkt dat hij zich in Florida vestigde en zich de eerste vijf jaar, dus tot ca. 1987, geheel wijdde aan de zorg voor zijn dochter.
Ze ontmoetten elkaar toen Moon nog in de groep Deep South zat en hielden contact, terwijl Moon bezig was met diverse soloprojecten. Eén van de studio's waar Moon opnam was Morrisound in Tampa. Die naam ken ik als dé studio voor deathmetal, dat rond 1988 ontstond. Maar er werd meer opgenomen dan alleen dat genre.
Moon maakte namelijk stevige rock, waarvoor hij op een gegeven moment Steinhardt als gastmuzikant vroeg. In het gesprek bevestigt deze dat hij op dat moment geruime tijd zijn viool niet had aangeraakt.

In 1990 vindt Moon een geldschieter voor een nieuw project. Hij benadert opnieuw zijn maatje en ze richten Steinhardt-Moon op. Gedurende de nodige maanden nemen ze met diverse muzikanten het vooral door Moon geschreven materiaal op. Aan de stevige rock wordt mede op aandringen van Steinhardt ook een blazersgroep genaamd Bush Powers toegevoegd, waarmee een ongewone kruising met klassieke r&b ontstaat.
Als het studioproject de planken opgaat, ontstaat een vaste bezetting, die we horen op het titelloze debuut (1995). In 1996 wordt Steinhardt gevraagd om terug te keren bij Kansas, waarmee Steinhardt-Moon tot een einde komt. De achtergebleven bandleden gaan door als Stormbringer.
Internet bestond nog maar kort en de website van Steinhardt-Moon, inmiddels ter ziele, trok steeds meer belangstelling. Zo bleek de ene cd van de groep in Japan de nodige fanatieke fans te hebben opgeleverd. In 1999 verscheen vanwege de grote vraag in eigen beheer dit Moonshot.

De dubbel-cd bevat op de eerste schijf dertien nummers en op de bonus nog eens zes; die laatste zijn echter soms van demokwaliteit, al is het zeker geen rommel. Diverse nummers hoorde ik ook op het debuut, zij het daar van andere sessies.
De eerste dertien nummers zijn gestandariseerd qua productie, al komen hoorbaar twee bandbezettingen voorbij, plus enkele nummers met r&b-blazers. Die laatsten klinken in Window Shopping, Expressway to Your Heart en de funk van Light My Fire (geen cover van het gelijknamige nummer van The Doors), hetgeen muziek in de stijl van de Blues Brothers oplevert.
Op Shades of Black en Down & Out wordt de leadzang niet door Moon of Steinhardt gedaan, maar door ene Steve Gruden, die we qua stem meer in de hoek van een Michael Bolton moeten zoeken. Dit levert muziek op in de richting van soul en adult oriented rock.
In de meeste gevallen echter overheerst harde rock waarop de vrij zware stem van Moon domineert. Op de momenten dat Steinhardt zijn viool laat klinken, sluipen onmiddelijk de symfonische vergelijkingen met Kansas binnen. Lichter is het bij het akoestische Playin' for Keeps of Fool's Heartache en op cd 2 bij Rosalina.

Van de dubbelaar is momenteel niets online te vinden, behalve Too Hot to Handle, de enige compositie door Steinhardt gemaakt en op JijBuis abusievelijk 'Too Hard to Handle' genaamd.
Muziek op de driesprong van hardrock/Southern rock, klassieke r&b en (als Steinhardts viool klinkt) symfonische rock. Van hoog vakmanschap in Amerikaanse rocksfeer, qua mengsel van stijlen echter te diffuus. Zeker met de twee bezettingen van Steinhardt-Moon en bovendien soms de blazersgroep erbij.