Sorcerer - Reign of the Reaper (2023)

Morning Star is net uit, aardig wel maar word er nog niet door omver geblazen.

Wel weer lekker hoor, het middenstuk vind ik wat minder maar voor de rest weer een heerlijke partij epische metal.

Sorcerer pakt inderdaad weer lekker uit met een paar porties epische metal. Vooral de tragere stukken bevallen mij het beste. Maar ook de wat meer beukende stukken mogen er zijn. Eigenlijk vind ik Reign Of The Reaper qua songschrijverij een stukje beter dan de twee voorgaande albums. Curse Of Medusa pakt bijvoorbeeld hard uit met meeslepende koren in een bombastische climax.
De verrassing blijft er na In The Shadow Of The Inverted Cross, het late debuut uit 2015 wel af. Die staat nog steeds bovenaan bij mij. Tegelijkertijd zou ik ook niet willen dat Sorcerer met een jazzrockplaat op de proppen kwam.
De productie vind ik wat afgeraffeld en digitaal klinken. Maar als dat een graadmeter moet zijn, kan ik bijna elke metalplaat van de laatste twintig jaar wel afzweren.

Liefhebbers van Candlemass, Solitude Aeturnus en de Black Sabbath van 1987 tot en met 1990 kunnen hun traag kloppende harten weer ophalen.

Okay net de titelsong gehoord, best aardig. Ik las een interview in een Belgisch Metalblad (even de naam vergeten) en ik daarin stond de naam Anders Engberg en ik dacht: wacht even, ik ken die naam. En inderdaad, ik heb de eerste twee Lion's Share albums en de zanger maakte toen behoorlijke indruk en dat was hij dus. Met name die eerste is een te gekke plaat (Proggy Power Metal), nummer 2 ging al meteen de commerciële kant op en ik liet ze daarna meteen links liggen.
Ik ga ze wel verder checken, voor mij geldt dat het gat was Solitude Aeturnus heeft laten liggen is te groot, wie weet vullen ze het wel goed op, ik ben benieuwd.

Prima album weer. Wie de cd wil kopen, de Deluxe Edition heeft de fijne EP Reverence erbij, met covers van Rainbow, Black Sabbath, Saxon en Ozzy.

Wederom een uitstekend album van Sorcerer dat aardig in het verlengde ligt van de vorige albums. De plaat opent sterk met Morning Star, dankzij een heerlijke opzwepende riff, sterk refrein en een flink portie bombast, inclusief koren en grunts. Na het eveneens sterke titelnummer en Thy Kingdom Will Come zakt de plaat een beetje in. De nummers daarna lijden een beetje teveel onder de toch wel wat formule-achtige songstructuren waardoor het wat eentonig en eenvormig wordt.

Bij The Underworld wordt pas weer een tandje bijgeschakeld en dat is wat mij betreft ook gelijk een van de sterkste nummers van de plaat. Break Of Dawn sluit de plaat waardig af.

Het iets mindere middendeel van dit album zorgt er wat mij betreft voor dat dit album niet kan tippen aan de erg sterke voorganger. Al met al scoort Reign Of The Reaper echter nog steeds een hele dikke voldoende.

Nog ff een halfje erbij gedaan tot de volle mep. Wat een verschrikkelijk heavy album hebben ze weer getoverd. In één woord GEWELDIG. Wederom een van de albums van het jaar voor mij, evenals de 3 voorgangers. Weinig bands die 4 opeenvolgende albums op een dergelijk hoog niveau kunnen brengen.