Trevor Horn - Echoes: Ancient & Modern (2023)

Zo die Lady Blackbird! Slave to the Rhythm.

Sowieso kan dit best leuk worden: trailer, alleen al door de bijdrage van Lady Blackbird, Tori Amos en Marc Almond.

En H natuurlijk

Ik kijk dan weer vooral uit naar Relax met het ultieme koppel Toyah en Fripp!

Dit album is een logisch dan wel makkelijk vervolg op Trevor Horn feat. The Sarm Orchestra - Reimagines the Eighties (2019) - MusicMeter.nl

Het nummer van Marc Almond is nu op single uitgebracht: Love Is a Battlefield.

Krijg er een beetje een Bronski Beat gevoel bij.

Eerder zijn deze al vrijgegeven:

Lady Blackbird: Slave to the Rhythm (zie eerdere bericht)

Seal: Steppin' Out

Zoals te verwachten met dit soort coveralbums en diverse artiesten: de ene versie is beter geslaagd dan de ander.

Ik ben een beetje teleurgesteld in Seal, dat vind ik wat slapjes uitgevoerd, maar Lady Blackbird maakt er wat geweldigs van.
En dan Marc Almond.... ach die covert de duvel en z'n ouwe moer en deze wereldhit (Love Is a Battlefield) is aardig gedaan maar haalt het uiteraard niet bij het origineel.

Relax krijgt hier wel een aparte bewerking van Toyah en Fripp.

En wat is en blijft Drive van The Cars toch een afschuwelijk nummer. Daar ben ik echt allergisch voor. Zelfs Steve Hogarth brengt er met deze zoetsappige kweelversie geen verbetering in helaas.

Gewoon voor de leuk. Meer is dit album eigenlijk ook niet.

Ja, zoiets.

Maar toch ook wel wat teleurstellend. Er staan zoveel persoonlijke helden, fantastische liedjes en nummers van favoriete artiesten op dat dit wel iets heel moois moest gaan worden. Maar helaas is dat niet altijd gelukt. Vrijwel overal is het tempo aardig naar beneden gehaald.

Seal en Trevor hebben samen helemaal mooie dingen gedaan en dan een nummer van andere held ome Joe... het intro is prachtig maar daar blijft het helaas bij. Bij Lady Blackbird is het net andersom, het begint wat nietszeggend om tegen het einde aardig los te gaan, wat een strot! Drive van held H valt ook niet helemaal mee. Hij heeft zijn kukident manier van zingen weer eens uit de kast gehaald en daar knapt t niet van op. Rick Astley is door de productie nauwelijks te herkennen maar verder gaat dat wel.

De voor mij beste liedjes zijn van Tori Amos en Iggy Pop al ligt bij de laatste de vergelijking met J. Cash wel heel erg op de loer. Wellicht het was een andere songkeuze beter geweest maar aan de andere kant mooi is ook gewoon mooi!

Eeens. Zoveel goede namen en leuke nummers en dan het tempo dat omlaag is gegaan en het klinkt allemaal een beetje kazig. Voelt als een gemiste kans. Keek er naar uit maar voelt een beetje 'underwhelmed'.