Static-X - Project: Regeneration Vol. 2 (2024)

Heb zin in dit tweede deel van het tweeluik. De single "Stay Alive" schijnt het laatste nummer te zijn geweest waar Wayne Static voor zijn dood aan gewerkt heeft en bevat precies de latere Static-X vibe, gemengd met de moderne frisse aanpak van de Project Regeneration sound.

De bovenstaande tracklist klopt denk ik niet. Er wordt geadverteerd dat er 14 tracks op staan, niet 10.

Die Terrible Lie cover is echt wel heel slecht gedaan, de drive en de ziel is er voor mij uit in deze versie....

Enigezins rare titels ook weer voor Static X: Jic-Boi, Grover Yoda Data 14...

Ik blijf gemengde gevoelens hebben bij de doorstart met Xero: bij momenten blij om terug nieuw Wayne materiaal te horen en bij momenten komen ze eerder in de beurt van een tribute band...

JIC Boi staat dus voor Just In Case boy en gebruikt de melody/chorus & halve tekst van dat nummer, Grover Yoda Data 14 is dan weer een f*ck you naar Tripp Eisen: een variatie van z'n username op een static x fansite waar hij meisjes van die leeftijd uitkoos voor grooming (originele titel was Return Of The Primitive (No Pain)).

Disco Otsego gebruikt de samples vanop I'm With Stupid, From Heaven is dan weer een cover van Echo & The Bunnymen's The Disease (die minuut outro van plaatruis mocht gerust achterwege gebleven zijn).

Bij momenten minder duidelijk hoorbaar Xero en meer Wayne aanwezig.

Helaas niet zo sterk als het eerste deel, met nogal ongeïnspireerd klinkend songmateriaal. De boel wordt gered door de verzorgde, gedetailleerde productie, waardoor de industriële metal alsnog goed uit de verf komt. Wat mij betreft mag het hier echter wel bij blijven.

Zo sterk als het eerste deel is deze inderdaad niet. Iets te veel op de automatische piloot en het lijkt erop alsof de overblijfsels van Wayne eigenlijk maar nauwelijks de moeite waard waren en dat ze er maar het beste van gemaakt hebben. Neemt niet weg dat ook dit weer een lekker album is voor wie het genre en de band goed kan hebben. Nummers als 'Stay Alive', 'Take Control' en 'Disco Otsego' zijn met gemak weer heerlijke dansbare stampers zoals we de band kennen, en de nieuwe lineup heeft ook nu weer een fantastische productie geregeld waardoor het wel gewoon heerlijk dik klinkt allemaal.

Wat mij betreft mogen ze hierna een plaat met origineel materiaal uitbrengen, vrij van de beperkingen die geest van Wayne Static met zich meebrengt. Want hoewel de beste man een uniek geluid had uitgevonden, moeten we ook toegeven dat hij mindere nummers heeft geschreven, en dat begint hier door te klinken. Neem daarentegen enkele tracks van de vorige en deze plaat die lijkend compleet nieuw zijn, en het vertrouwen in de toekomst groeit.