Frank Carter & The Rattlesnakes - Dark Rainbow (2024)

De eerste single ligt wat in het verlengde van The End of Suffering. Benieuwd naar de rest.

Brambles nu ook uit! Ook weer een rustiger nummer, maar daarom niet minder lekker!

Heb hier veel zin in. Na het tegenvallende Sticky lijkt FC toch volledig zijn eigen artistieke pad te omarmen en te doen wat hij eigenlijk ieder album doet: verder uitbouwen. Man Of The Hour is een herkenbare sound maar Brambles daarentegen is veel eigenzinniger. Ik kijk hier naar uit, evenals de fysieke release die er erg mooi uitziet met diverse kleuren, artwork en cassettes.

Ik kan met de singles die tot nu toe zijn uitgebracht helemaal niets. Dit gaat hem voor mij niet worden zo lijkt het. Jammer, ik had FC&R best hoog zitten.

Carter en co. vind ik na hun debuut album Blossom totaal niet meer bijzonder, ik vind ze misschien wel een beetje softy geworden, en na hun optreden tijdens Dauwpop heb ik de band ook wel gezien (al was hun liveshow wel echt gaaf). Ik luister trouw elke nieuwe plaat die men uitbrengt maar, tot nu toe was het eigenlijk alleen nog maar negatief.

End of suffering was heel goed, ook Modern ruins was goed. Daarna is het heel wat minder geworden en blijft het maar minder worden. Ik word nog niet laaiend enthousiast van de al uitgebrachte singles

Word inderdaad elke keer iets saaier, meer van hetzelfde.

Nu halen ze ook nog eens het tempo er uit... Soft rock.. Dat is niet echt waarvoor ik Frank Carter intik

Nieuwe richting kan ik juist enorm waarderen! To each their own:)

Misschien is het een bewuste keuze van zelfbescherming dat Frank Carter het na het de longen uit zijn lijf schreeuwende Blossom steeds rustiger aan doet. Met dit geweld houden de stembanden het namelijk geen eeuwigheid vol, zeker niet met een overvolle concertagenda. Zonder de nu metal screams klinkt de punkzanger op End Of Suffering een stuk minder overtuigend, zeker als ook zijn The Rattlesnakes voor een meer toegankelijk cross-over geluid kiezen. Lockdown plaat Sticky identificeert zich met het mentale verval van een maatschappij die zijn eigen graf aan het delven is. Zoekt het duistere Dark Rainbow al een grafsteen met het “Hier rusten Frank Carter & The Rattlesnakes”- opschrift uit, of worstelen ze vanuit die valkuil een weg naar boven, en is er hier van een wederopstanding sprake?

In het zelf reflecterende Honey verontschuldigt Frank Carter zich voor het feit dat hij nu zelfs mierzoete liefdesliedjes maakt. Ik vraag mij af of deze uitleg relevant is. The Rattlesnakes zorgen nog steeds voor dat stekende rockrandje, waardoor het een kolkende moshpit menigte zeker in beweging brengt. Al druipen die vervolgens bij het hitgevoelige Man Of The Hour definitief af, en bedenken zich dat een biertje aan de bar stukken lekkerder smaakt. Tussen de strijkers en pianoballad toetsenwerk vraagt Frank Carter zich hulpeloos af waar die rocker in hem gebleven is. Hij valt voor de Can I Take You Home soulliefde, een breed contrast met het tenger gespierde getatoeëerde uiterlijk van een raddraaier die voorheen de concurrentie gemakkelijk met zijn indrukwekkende performance wegblies.

Het sensuele American Spirit ligt hem beter, hier heerst een opgewonden woestijn glamrockende zwoelheid, al is Frank Carter de zwakke factor in het geheel. Het blijft vreemd om een steeds beter zingende bijna croonende vocalist zo af te vallen, normaal is van het tegenovergestelde sprake. Gitarist Dean Richardson houdt het punk idealisme enigszins staande. Moet ik voorzichtig concluderen dat het tweetal uit elkaar gegroeid is en een scheiding slechts een kwestie van tijd is? Of ben ik een conservatieve oude zeur met een “vroeger was alles beter” mentaliteit die een band afzeikt als vernieuwingsdrang ontbreekt, terwijl ik misschien net zo gemakkelijk tot de aanval overga als die vernieuwingsdrang er wel is? Het komt bij mij al een aantal platen niet meer binnen. Was ik bij de vorige recensies nog enigszins schappelijk en hoopvol, daar moet ik nu toch van afwijken.

Waar raakt Frank Carter zichzelf kwijt? Het deprimerende Happier Days is een hulpvraag om die liefde, het geluk te hervinden. De Blossom frustraties bieden geen antwoord, maar deze primal scream therapie geeft wel ruimte in het overspannen hoofd. Liefdesverdriet en mislukte vastlopende relaties vormen een uitputtende inspiratiebron, het voelt wat puberaal aan. De kilte van een gevuld leeg zielloos bed is in het verleden vaak beter bezongen. Het is allemaal gemeend en persoonlijk, het sombere Queen of Hearts en het ouderwetse emotioneel beladen Superstar maken weldegelijk indruk. Natuurlijk zit er genoeg echtheid in de songs, natuurlijk moet je het verdriet en daaruit voortkomend pijnlijk leed niet onderschatten. Waarschijnlijk is het eenvoudiger om je achter een rockende gitaar te verschuilen dan met de gevoeligheid van een piano en een treursaxofoon te werk te gaan. Die kwetsbare gedurfdheid kan ik zeker appreciëren. Dieper kan deze vocalist niet gaan, maar toch mis ik iets. Neem die tijd om tot bezinning te komen en te revancheren, zo niet, rust dan in vrede.

Frank Carter & The Rattlesnakes - Dark Rainbow | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Happier Days vind ik stiekem nog wel leuk, daar is ook alles mee gezegd.

Frank Carter ziet eruit alsof alles wat je naar hem toe smijt ook daadwerkelijk aan hem blijft plakken. Hoe anders is het op dit album, met achterovergekamd haar en een blazer dansend in de bosjes op Brambles? Nee, wat hij hier opdient is niet overtuigend te noemen, en dat nu net na het teleurstellende 'Sticky' waar wél zijn gekenmerkte soepje werd geserveerd. Het voelt allemaal heel oprecht, maar gewoon niet zo goed. Niet alle transformaties gaan goed, en ik vrees dat als Frank wil terugkomen hij terug moet in zijn mand en moet luisteren naar The End Of Suffering. Ik baal er wel van, want Brambles is nog wel eigenzinnig.

Eerste album dat ik van ons Frank luister en krijg het gevoel dat ik dat jaren geleden al had moeten doen of is dit de norm? Het is net allemaal iets te emotioneel, kan het sowieso niet goed hebben als iemand alleen maar over liefde en heartbreak zingt.
Honey is een best lekkere opener, maar dan duurt het tot Brambles voordat ik weer iets interessants hoor en met Self-Love zit er in de staart ook nog iets geinigs. Dus nee, niet echt iets voor mij dit.

Is niet perse de norm, zou Modern Ruin aanraden, of Blossoms als het wat ruiger moet.

Thanks voor de tips, ik zal sowieso Blossoms checken want het moet inderdaad stukken ruiger.