Vinnie Moore - Meltdown (1991)

In het verleden kocht ik nogal eens van die instrumentale cd's waarvan er begin jaren 90 een hele hoos van werden uitgebracht. Onder andere via het Shrapnel label, maar ook het leviathan label (david chastain) had er een handje van.
Deze 2de hands gekocht voor een prikkie, maar altijd positief verrast geweest (en gebleven), want hij bevat gelukkig niet van dat stereotype Neo-klassieke shred-achtige gefriemel en gepiel.
Daar heb ik nl een ongelooflijke schurfthekel aan. Eén Yngwie Malmsteen in de wereld is wel genoeg, lijkt me.

Hoe dan ook, deze cd klinkt lekker "organisch" zonder overdreven poespas, maar klinkt ook niet te sober (lees: low budget) De nummers hebben een lekkere natuurlijke feel. Je hoort er een Michael Lee Firkins en Satriani in terug, maar ook niet teveel. Staat natuurlijk ook weer op youtube

Was dit het eerste album dat ik had gehoord van Vinnie Moore, dan had ik het misschien beter gewaardeerd. Het rockt lekker, in de stijl van Greg Howe en Michael Lee Firkins, die ik ook wel waardeer. Maar nadat Vinnie eerst twee neoklassieke instrumentale gitaaralbums heeft vol gespeeld ervaar ik de overgang in stijl als te abrupt. Een beetje alsof je opnieuw contact hebt met een goede vriend en hij blijkt een andere identiteit te hebben aangenomen. Nog steeds aardig, maar je vraagt je af of hij dan al die tijd geen eigen identiteit heeft gehad.