Vinnie Moore - Meltdown (1991)

Was dit het eerste album dat ik had gehoord van Vinnie Moore, dan had ik het misschien beter gewaardeerd. Het rockt lekker, in de stijl van Greg Howe en Michael Lee Firkins, die ik ook wel waardeer. Maar nadat Vinnie eerst twee neoklassieke instrumentale gitaaralbums heeft vol gespeeld ervaar ik de overgang in stijl als te abrupt. Een beetje alsof je opnieuw contact hebt met een goede vriend en hij blijkt een andere identiteit te hebben aangenomen. Nog steeds aardig, maar je vraagt je af of hij dan al die tijd geen eigen identiteit heeft gehad.