Franco Battiato - La Voce del Padrone (1981)

Deze plaat stond door de fraaie singles Bandiera Bianca en Centro di Gravità Permanente al een tijdje op mijn interesselijst. Afgelopen week zag ik de Italiaanse film Il Maestro, waarin een leuk Italiaans nummer voorbij kwam. De titel was iets met cucucucucu — en dan kom je al snel (weer) bij dit album uit.

Vandaag twee keer gedraaid en het blijkt een heel bijzondere samenvloeiing van pop, elektronica, chanson, met vleugjes wave en zelfs klassieke muziek. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar het knappe is juist dat het allemaal uiterst slim in elkaar zit, terwijl het tegelijkertijd opvallend catchy en toegankelijk blijft.

Fijne ontdekking!