Tin Fingers - Rock Bottom Ballads (2023)

Antwerpen By Night, waar de liedjes in lange regenjassen binnendruppelen en de warmte opzoeken. De magie bij Tin Fingers zit hem in het feit dat de band de indruk opwekt dat ze niet zelf in de schrijverspen kruipen, maar dat de ideeën simpelweg aankloppen en deze enkel geboetseerd dienen te worden. Uiteraard is meesterbrein Felix Machtelinckx de hoofdleverancier van de Rock Bottom Ballads songs, maar er straalt een zelfverzekerde aura over de plaat uit waarmee Tin Fingers zichzelf ver boven het Groovebox Memories debuut plaatst.

Natuurlijk heeft zijn stemgeluid vergelijkingen met de neurotische zwijmelende kopstem van Thom Yorke in zijn meest kwetsbare periode. Natuurlijk liggen de maniakale tempowisselingen van het tevens uit Antwerpen afkomstige dEUS er dik bovenop. Toch zit er een natuurlijke diepgang in Rock Bottom Ballads waardoor het niet te gekunsteld aanvoelt, en ja, waarmee ze op het einde van het jaar nog een van de interessantste Belgische platen van dit moment afleveren.

We wanen ons ergens halverwege de jaren negentig, de laatste creatieve uitspattingen van voor de eeuwwisseling. Rock Bottom Ballads wentelt die dEUS en Radiohead erfenis dus in donkere postpunkpatronen en geeft er een jazzy nachtclub twist aan, Antwerpen By Night dus, maar dan wel met dat verdovende katergevoel van het nachtelijk stappen. Een beetje lui, een beetje laidback, het verdovende katergevoel maar dan zonder de hoofdpijn, enkel het doezelende nagenieten. Het is producer D. James Goodwin die als een vreemdeling het nachtelijke Antwerpen binnenstapt en in die hoedanigheid de stad observeert en zijn bevindingen kleur geeft. Soms een beetje flirten met de jaren tachtig waanzin in Little More dan weer met een dromerige verbeeldende jaren zeventig dancetwist in het heerlijk neuriënd pompende Hideout binnenstappen.

Misstep straalt een dubreggae sensualiteit uit. Gedurfde breaks die door de stoffige percussie van Marnix Van Soom afgedwongen tot rust komen. Durf fouten te maken, durf je buiten je comfortzone te plaatsen, ga die uitdaging aan en projecteer deze in de puurheid van de songziel. Geef de eenvoud een ingewikkelde wending en geef deze een naam mee. Misstep is de eerste Rock Bottom Ballads single, het herpakken van een nieuwe tijdszone, de overgangsfase tussen adolescentie en volwassenwording. De pandemie als de vervelende puberende egoïst, de toekomst als de zelfverzekerde oude man die van zijn imperfectie geleerd heeft. Misstep de eerste gewichtloze zalvende track van Rock Bottom Ballads.

Imperfectie, zo kan je de huilende afdwalende druggy zang van Felix Machtelinckx zeker beschouwen. Niet de mooiste zangstem, maar wel eentje die zich vanwege de oprecht geuite emoties met de luisteraar identificeert. Het aarzelende Lullabye for Losers begin ademt een herkenbaar vertrouwd gevoel van thuiskomen uit. Geen grote mannenrock, maar kleine sprankjes aan onzekerheden, zachtjes en dicht bij elkaar gehouden, dicht bij jezelf gehouden. De amicale kracht schuilt diep van binnen, je soulmates zijn die diepste gevoelens welke zich fragiel aan de buitenwereld openbaren. Goodnight Piano, Eine Kleine Nachtmusik melancholiek. Goodnight Piano buit zijn songwriters kwaliteiten volledig uit. Vanuit het niets schuifelen de overige muzikanten aan, vanuit het niets ontstaat een kamer vullend geluid.

Het jazzy Drumming, het haastige levensritme, met sexy baslijnen van Simen Wouters die aan het baanbrekende werk van Stef Kamil Carlens bij dEUS memoreren. De getemperde gekte, met de duivel op de hielen welke als leidende swingkoning een voorzichtig danspasje waagt. LSD pianotoetsen gaan het gevecht met de verslavingen aan. De zoete, stroperige verleidingsdrang krijgt door het gitaarspel van Quinten de Cuyper een energieke adrenalineboots. Het euforische overwinningsgevoel en de kwellende zachte verdovende noodlanding welke een dag later inzet. Tin Fingers speelt met de adoratie, maar eindigt in een realistische achtbaan zonder rem, zonder einde. Zeer sterk, het Not An Addict thema van K’s Choice in een hedendaags maatpak.

In het weemoedige mineur gestemde 5G zet Felix Machtelinckx zijn kopstem in een wanhopige hulpvraag modus. Het conflict met de innerlijke onrust welke zich met de net zo onstuimige maatschappij identificeert. 5G is de overslaande hartruis, de overspannen toegangswegen, de complexiteit van het bestaan in berustende aardetinten. De bijna reine evangelische Rock Bottom Ballad titeltrack zalving is een vorm van vrije improvisatie, waarbij Tin Fingers de leegte bewaart en bewaakt, maar waarbij er wel een vrijkaart naar de universele krautrock in het verschiet ligt. Uiteindelijk zijn we niks meer dan nietszeggende kleine deeltjes totdat we ons als klanken aan elkaar hechten.

Tin Fingers - Rock Bottom Ballads | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

2022, The Slope, wat een eer, maar toch niet echt hun biotoop daar op de eerste post-corona-editie Rock Werchter. Een half uurtje Tin Fingers' 'Groovebox Memories' live consumeren en al knap succesvol en belovend ondanks de luimakende zon. Tin Fingers, Antwerpse groep van zanger Felix Machtelinckx, etaleerde er alvast een van Vlaanderens mooiste melancholische falsetstemmen met een zuiverheid zwevend tussen die van Antony, Tamino, Blaudzun en Tom Yorke. Nu is hun moeilijke tweede 'Rock Bottom Ballads' aan de beurt. Trokken ze daarvoor intussen in bij het Unday Records van Vlaamse groten als Bert Dockx, Nordmann, Faces on TV en Het Zesde Metaal.

Cohen achterna, hadden ze die plaat ongetwijfeld ook 'You Want It Darker' kunnen dopen. Want Machtelinckx zang is hier haast wenen geworden, zijn lyrics, die verkondigen, ze zijn donker zoekend uitdagende pogingen om ergens een God te begrijpen, het gaat er over drugs en andere fouten en verkeerd opgevatte rituelen uit hun aller verleden. Machtelinckx' hartenleed bloeit er smartzingend open, fantaserend, in fraaie weelderige melodieën, op pure piano en in pakken sfeer ademende improvisaties. Ja, met de vrienden-geestesgenoten Marnix Van Soom, Quinten de Cuyper en Simen Wouters opgaan in één grote séance samen in een studio. Op hun eerste was het nog een originele groovebox die uiteindelijk de overspannende sound van het album bepaalde, met op loops gebaseerde elektronica die tot improviseren bracht. Nu zijn ze bewust nog een stuk verder gegaan in hun radicale queeste naar dat intuïtieve, dat vloeiende, het spontane. Alles moest er deze keer onvoorbereid uit opborrelen, zonder bewuste referenties naar andere bands. Weg gewoon dus de computer en de schermen. Met in wezen analoge apparatuur eerst de songs gewoon in twee weken de tape op en die tien dan recht afwerken tot een in zijn geheel straight opgenomen album. Geen slopende productiekeuzes, de spontaneïteit van eerste rauwe opnames fixeren, zonder overdubs. Goed idee daarom zeker het betrekken van de New Yorkse D.James Goodwin, net al zij een producer met een even oneerbiedig experimentende manier van werken. De Goodwin die in dezelfde periode overigens ook het lichtjes fantastische 'This Is A Photograph' van Kevin Morby mixte en masterde. Een die er hier mooi in slaagt om Tin Fingers' analoog project met zijn vluchtige ritmes te capteren en de poëzie ervan te bewaren.

De gestripte opener 'Misstep' is een prachtsong. Spaarzame elektronicaflarden, droeve pianoakkoorden, serene percussie en gitaarspel begeleiden Machtelinckx in zijn gewichtssloze herinneringstrip, zijn schreeuw om hulp. Begin van het fragiele, al het melancholische dat het album rijk is, al dat timide met een hoek af. 'Lullabye for Losers', pakkende kale folk over eeuwige verbondenheid. Omwille van al wat slecht geweest is nachtelijk opgejaagd door de duivel belandt 'Drumming' in een mooi reggaeritme, een 'jamming' richting het mogelijk goddelijk mirakel.

'LSD', song met aanhoudend alarmerend aangeslagen pianoakkoorden en de slogan 'Don’t do drugs, do LSD'. De tempowisselingen ervan verhogen lsd-gewijs de hartslag, verwijden de pupillen bij iedere explosie der gitaren. 'Goodnight Piano' is in nachtelijke pianostemming met zijn jazzy ritselende percussie en Machtelinckx die het zelf zingt: he's 'howling fading songs'.

Nog verder het donkere avontuur in met de opgejaagde heartbeat van 'Little More' of duizelig meezoekend naar die schuilplaats in 'Hideout', met sloom psychedelisch solerende 'Dans Dans'-gitaren. Zit de mythe nu in 5G of in God? Hoe dan ook Machtelinckx en band, in '5G' tussen de uitgeklede elektronica en vol sarcasme gevangen als kiekens in een kooi, vinden ze uiteindelijk hun godheid niet. Hetgeen naadloos uitmondt in de titelsong, de clautrofobisch minimalistische jam 'Rock Bottom Ballads' die de plaattitel ontleent. Gevoelsmens Machtelinckx nog één keer ijl wegzingend over de naakte man eenzaam weggestoken in de godverlaten diepe grot. Met als zijn gezel enkel als doodsklokken repetitief indringende pianotoetsen. Een dies irae-mineur en met als een metronoom wegtikkende percussie. Hoogst sombere afsluiter bij deze zeker en vast. Waar Tin Fingers in een niettemin volledig fris van de lever ontwikkelende improvisatie dan toch muzikaal het dichtst tot bij zijn beoogde religieuze ervaring geraakt.

Tin Fingers is een viermansgroep alternatief op weg naar zuiverder leven. Die intussen met dit 'Rock Bottom Ballads' unieke romantische tederheid weet tentoon te spreiden die nog het best gedijt in deze sombere sferen van november. Een album dat poëtisch is en minimalistisch en tegelijk indrukwekkend. Het stijlvolle zwart van hun even experimentele superspitsbroeders Radiohead is hier nooit ver weg. Bezoekje waard bijgevolg dus ook de duistere Tin Fingers'-grot waar die tien fraaie 'Rock Bottom Ballads' glimmend genesteld liggen op hun naakte gitzwarte bodem.

Of ga ze gewoon zien op 9 februari, 13, 18 of 26 maart in Rotterdam, Brugge, Brussel of Antwerpen.

Mooie beheersing en dosering van instrumenten. Dit album is vooral een pakkend broeierige combinatie van elektronica en piano. In dat licht doet (met name bij de opener) de stem van de zanger mij naast voornoemde, ook denken aan James Blake. Na één x luisteren zijn Drumming en Hideout mijn sterretjes-songs; beiden helder, meeslepend en subtiel . Enkel het lichtelijk euforische LSD is mij van het goede wat te veel wat niet wegneemt dat Rock Bottom Ballads veel gedraaid zal gaan worden.

Jammer dat Tin Fingers (voorlopig) niet in mijn buurt komt optreden. Zouden zeker niet misstaan op Eurosonic.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tin Fingers - Rock Bottom Ballads - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tin Fingers - Rock Bottom Ballads
De Belgische band Tin Fingers imponeert op haar tweede album Rock Bottom Ballads met werkelijk prachtige muziek, emotievolle zang en avontuurlijke songs die je steeds weer nieuwe dingen laten horen

Voor de meeste jaarlijstjes zal Rock Bottom Ballads van Tin Fingers te laat komen, maar voor de geduldigere samenstellers van deze lijstjes heeft de band uit Antwerpen een fascinerend album afgeleverd. Het is een album met stemmige klanken van een bijzondere schoonheid. Met name het gitaarwerk op het tweede album van de Belgische band is prachtig, maar ook de ritmesectie trekt nadrukkelijk de aandacht. Dat doet de band ook met de bijzondere zang en misschien nog wel meer met de fascinerende songs, die een winteravond voorzien van de juiste soundtrack, maar die ook vol bijzondere wendingen zitten. Rock Bottom Ballads imponeert direct, maar wordt hierna alleen maar mooier.

Waar de muziekindustrie in de meeste landen inmiddels in een diepe winterslaap is terecht gekomen, wordt er bij onze zuiderburen nog opvallend veel mooie muziek uitgebracht in de laatste weken van het jaar. Vorige week was er het prachtige album van Alderson, dat ik schaar onder de betere singer-songwriter albums van het jaar, en in dezelfde week verscheen ook het nieuwe album van Tin Fingers, dat minstens even mooi is.

Tin Fingers is een band uit Antwerpen die in de zomer van 2021 debuteerde met het bij vlagen veelbelovende Groovebox Memories, maar dat nu een verpletterende indruk maakt met haar tweede album Rock Bottom Ballads. Waar het donker getinte debuutalbum van de Belgische band in de zomer van 2021 niet helemaal op het juiste moment kwam, komt het nog wat donkerder ingekleurde Rock Bottom Ballads precies op tijd. Het nieuwe album van Tin Fingers komt tot leven wanneer de zon onder is en het buiten guur, stormachtig en nat is.

Zeker wanneer Tin Fingers kiest voor betreffend ingetogen klanken met een subtiel en fantasierijk spelende ritmesectie, bijzonder fraaie ruimtelijke gitaarlijnen en stemmige pianoakkoorden maakt de band uit Antwerpen muziek voor de nacht. Het is muziek die opvalt door een bijzondere ingehouden spanning en door de opvallende stem van voorman Felix Machtelinckx, die met veel gevoel zingt.

De spanning op Rock Bottom Ballads is niet continu ingehouden, want hier en daar zijn de songs van Tin Fingers voorzien van subtiele uitbarstingen, die incidenteel worden ingekleurd met synths of steviger gitaarwerk. Vooral wanneer de muziek van Tin Fingers het tempo laag houdt en maximaal inzet op sfeervolle klanken is Rock Bottom Ballads van een bijzondere schoonheid. Die schoonheid wordt alleen maar versterkt door de uitstekende zang van Felix Machtelinckx en door de aaneenschakeling van tempowisselingen en bijzondere wendingen.

Met name door de zang heeft de muziek van Tin Fingers af en toe een hoog Radiohead gehalte, al ken ik geen Radiohead album dat klinkt als Rock Bottom Ballads. Ander relevant en veelgenoemd vergelijkingsmateriaal werd dichter bij huis gevonden, want ik hoor ook veel van stadgenoten dEUS in de muziek van Tin Fingers. Een aantal tracks heeft verder het desolate van Sparklehorse, maar over het algemeen genomen is Tin Fingers er wat mij betreft in geslaagd om een origineel geluid te creëren.

Het is een geluid met subtiele invloeden uit de folk en de jazz, maar uiteindelijk past het etiket indierock het best op de muziek van de Belgische band. Het is knap hoe de band de tijd neemt voor haar songs en in een aantal gevallen zelfs lijkt te improviseren en op hetzelfde moment de popsong nergens uit het oog verliest. Het is ook knap hoe de band verstilde passages binnen een paar noten tot uitbarsting te laten komen, om met net zoveel noten weer bij de verstilling terug te keren.

Dankzij de voornamelijk sfeervolle klanken en de karakteristieke zang is Rock Bottom Ballads een album dat makkelijk de aandacht trekt en ook makkelijk imponeert, maar het is ook een album waarop je nog lange tijd bijzondere dingen blijft ontdekken, met name in de echt prachtige instrumentatie. En zo levert België op de valreep in één week tijd nog even twee jaarlijstjesalbums af, want net als het debuutalbum van Alderson is ook het tweede album van Tin Fingers er wat mij betreft een voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

henrie9 tipte dit album een tijdje terug. Ik was totaal niet bekend met deze band en al helemaal niet met dit album. Vanwege de referentie aan een voor mij dierbare band ben ik dit uiteraard direct gaan luisteren. Ik ben met stomheid geslagen. Zoveel schoonheid. En eigenlijk al direct bij de eerste luisterbeurt.

Vanaf de eerste tonen van ‘Misstep’ heb ik het album zonder onderbreking beluisterd. 1 ding is zeker. Dit is geen misstap. Ik heb alleen bewust mijn mening niet direct geventileerd omdat ik nieuwe muziek altijd eerst wil laten landen. De reden is dat ik meerdere luisterbeurten nodig heb om een album te leren kennen en het op verschillende momenten moet luisteren om een eerlijk objectief oordeel te kunnen vellen. Nu is een mening na een groot aantal luisterbeurten ook niet meer geheel objectief omdat de herkenning jouw mening beïnvloedt..maar dat terzijde.

Wel gebeurt het mij weleens dat ik een dag later denk…wat vond ik hier gisteren goed aan? Een ander moment kan in een andere luisterbeleving resulteren.
Dat is hier niet het geval en mijn mening is niet nadelig bijgesteld. Sterker nog, na een paar dagen en vele luisterbeurten verder... hoor ik steeds meer dat mij bevalt. Ik ben nog steeds onder de indruk van de ijle zang, de tegen jazz aan schurkende percussie (o.a. Goodnight Piano), de fantastisch duistere sfeer, subtiele elektronica (o.a. Little More) en de verstilling die hier en daar fijn is gebruikt (Lullabye for losers, Goodnight Piano).

En ja, de referentie die werd gegeven hoef ik niet meer te noemen…en is ook al veel aangehaald. Luister en het wordt snel duidelijk waar de mosterd is gehaald…maar er is wel een verdraaid fijne eigen versie van deze mosterd gemaakt. Het doet mij trouwens nog meer aan ‘The Smile’ denken of iig de latere RH.

Overigens zou ‘Little more’ niet misstaan op een album van een andere referentie; Klangstof!. Als ik hier aan denk, hoor ik een moment Koen van der Wardt.

Damn, dit is fijn. Dit zit midden in mijn sweet spot en ik ben blij dat ik mijn jaarlijstje nog niet heb ingevuld. Dank Henrie9 voor deze fijne tip…the earth has music for those who listen….

Overigens heb ik om dit album beter te kunnen plaatsen ook ‘Groovebox Memories’ geluisterd maar ik weet niet wat er in het leven van deze Vlamingen is gebeurd maar van de tegen Balthazar aanleunende luchtigheid op ’Groovebox Memories’ is weinig tot niets meer terug te vinden op het donkere getinte vervolg (dan zou het Little More of Hideout moeten zijn) .. tuurlijk is GM ook geen feestplaat maar wel een paar kilo lichter. De genomen afslag op het donkere en grillige Belgische bospad heeft wat mij betreft wel geleid naar een veel sterker album.

Wat een magistrale afsluiting met het titelnummer. Kortom, bij dit album is Less heel veel more, wat daarnaast in perfectie is uitgevoerd. Er is veel ruimte, zeeën van ruimte om in weg te mijmeren en dat ga ik nog vaak doen.