Yes - Astral Traveller (1999)

Met 4,5 sterren de cd naar een iets aanzienlijker gemiddelde gebracht.

Het kan niet zo zijn, dat een min of meer gelijk gestemd album als Yesterdays gemiddeld op 3,41 staat en deze Astral traveller op 2,75 stond. Dat laatste is dus nu enigszins gecorrigeerd.

Ja gelijk gestemd, dat wil dus zeggen dat Yes hier, net als op Yesterdays (deze kende nog extra het nummer America), probeert om een best of combinatie van hun eerste twee cd's, Yes en Time and a word, als één aantrekkelijke cd te presenteren.

Als die eerste twee cd's niet de aandacht hebben gekregen die zou moeten en je doet de samenstelling enigszins liefdevol, met de intentie wellicht nieuwe liefhebbers te interesseren voor Yes-muziek, dan is er in beginsel niets op tegen.

Yes (1969) en Time and a word (1970) hadden beide oorspronkelijk 8 nummers per LP. In totaal 16, dus dan heb je met 12 nummers op Astral traveller méér dan een samenvatting van de eerste generatie Yes in huis.

Dat de samenstellers het dan nog voor elkaar krijgen I see you en het titelnummer Time and a word over het hoofd te zien is een prestatie op zich, maar goed. Dat kost Astral traveller dan een halve ster.

Die eerste twee Yes cd's, eigenlijk is het al vanaf het begin geweldige muziek. Ook al ontbreken Steve Howe, Alan White en Rick Wakeman, ik wil het ruiterlijk erkennen. Het had nog net niet de finesse van het tijdperk met genoemde heren, maar het was gelijk goed.

Er is ruimte voor interessante experimenten en probeersels. Nog iets onwennig bij Yes maar vanaf Time and a word briljant. Wel met Tony Kaye en drummer Bill Bruford. Er wordt enthousiast een soort voorlopersrol inzake symfonische rock gebracht en iedereen is nog een fris, groen blaadje.

Ik kan mij ook voorstellen dat er liefhebbers zijn die zweren bij deze eerste LP's van Yes en zullen betogen dat het daarna alleen maar minder is geworden met Anderson c.s. Te professioneel en te ver gezocht. Vaak van die sombere mopperkonten die je bij elke groep tegenkomt en daar consequent volhouden dat het al 30 jaar (of langer) niks meer is.

Ik gun Yes met liefde hun hele 42-jarige loopbaan en zal per cd oordelen, maar inzake de eerste twee cd's zal ik de mopperkonten bijvallen dat de waardering voor de nummers, zoals die hier op Astral traveller ook staan, zeker naar verhouding veel te laag is.

Deze cd is in die zin volstrekt overbodig dat ik alleen maar kan aanbevelen om, bij interesse, uitsluitend te kiezen voor de Yes en Time and a word cd. Een samenvatting van 80% daarvan is eigenlijk onzinnig, als je er goed over nadenkt. Maar mooie muziek blijft het.

Ik heb in mijn collectie een andere CD met deze titel en dan BBC Sessions 1969-1970.
Voor de radio speelden ze in die periode nummers van hun eerste 2 albums en ook nog een aantal tracks van non-album singles.
Je hoort meteen dat ze het geluid van hun studio-werk ook live goed kunnen brengen en dat Yes een blijver was en is gebleven. Ze hadden voor hun debuut-album in grote clubs in Engeland al een goede live-reputatie opgebouwd en daarmee kregen ze aandacht van de platenbazen.

Ik vond op You Tube ook nog ouder werk van The Warriors, dus muziek van begin jaren 60, een beetje in die Mersey-beat stijl. Ook een leuk fragmentje uit een film gezien waarin ze te gast waren en playbacken. Niet te geloven dat ze later die symfo-reus Yes geworden zijn.
Ik kan helaas niets vinden van de Tilburgse groep Les Cruches, waarin Jon Anderson in de jaren 60 ook heel even zat.
Ook heel leuk is het debuut-album van Tomorrow met Steve Howe. Ik heb dat album op CD met een heleboel bonus tracks. Zanger Keith West stond toen met die band (en solo) even in de spotlights, maar Howe bleek dus de echte blijver te zijn.
Yes deed op hun begin-albums ook een aantal covers, maar wel heel goed in eigen stijl gespeeld. Gelukkig was er ook genoeg eigen werk, zodat ze niet een soort tweede Vanilla Fudge werden. Die zaten ook op het Atlantic-label (en Led Zeppelin ook).
Deze compilatie is leuk als je de Yes-jaren 1969/70 leuk vindt. Ik ken fans die The Yes Album uit 1971 pas hun eerste echte album vinden. Dat album vind ik nog steeds hun beste, maar op die eerste twee staat ook veel moois!