The Clash - Cut the Crap (1985)

Hoewel ik bekend ben met de reputatie van deze plaat (kortom: een van de slechtste platen door een geamputeerde versie van een van de beste rockbands) ben ik toch positief verrast. Niet dat dit een miskend meesterwerk is natuurlijk, dat zeker niet.

Van goed naar slecht, daar gaan we.

This Is England is ijzersterk, een drumcomputer in combinatie met 80s synths zijn de perfecte backdrop voor Strummers radeloze jammertirade over een armetierig Engeland.

De melodieën op We Are the Clash zijn heerlijk wat mij betreft, ondanks dat je je afvraagt wat men precies wil vertellen met het nummer, en de keuze voor een Oi!-refrein discutabel is. Wel leuk dat dit koor lijkt te verdrinken in reverb.

Ondanks de wel heel cleane 80s-toetsen klinkt North and South eigenlijk als iets wat op Sandinista! of Combat Rock had kunnen staan - eilandgrooves! Zelfde geldt voor Play to Win - overdreven echo's op de vocalen wegmikken en gaan.

Three Card Trick is het enige nummer wat Strummer is blijven spelen en zou als ska-nummer door de beugel kunnen als de instrumenten iets minder klonken alsof ze uit een speelgoedwinkel komen.

Dirty Punk is lekker doorsnee, maar daardoor blijft het redelijk overeind.

Van Are You Red..Y hadden ze lekker de rockgitaren moeten strippen en full synth moeten gaan, dat was cool geweest. 80s funk! Op Fingerpoppin', een bastaardzoon van Rock the Casbah gaat het gelukkig meer die kant op.

Verder ook heel veel slechte nummers met slechte melodieën, lelijke drumcomputers en lompe rockgitaren, en steeds maar weer die Oi!-koren - maar dan zonder de coole reverb zoals op We Are the Clash. En die trompetten op Movers and Shakers, hahahaha. Of die outro van Life is Wild. Of de funky toetsen halverwege Cool under Heat en op Dictator, waar de found sounds ook nog eens zo hard zijn gemixt dat ze meer afleiden dan toevoegen. Bernie Rhodes, Bernie Rhodes, Bernie Rhodes.