Guided by Voices - Nowhere to Go but Up (2023)

Zou ik hem maken, zou ik hem niet maken....? Nee, we kennen de grap zo onderhand wel.

Nieuwe Guided by Voices, dames en heren. Hier is:

For the Home

Goeie hoes, even in gedachten houden voor Verzin....

Gaan we nou helemaal geen grappen meer maken bij nieuwe GBV-platen
Da's juist één van de allerleukste dingen op deze site

Nou het werd anders wel weer eens tijd dat die grap gemaakt wordt.

Deze is ook leuk:

The Race is On, the King is Dead

En dat al zo snel na de Circus Devils - Squeeze the Needle release

Ergens bij het begin van track nr3 ben ik opgehouden met het luisteren. Volgens de regels mag je dan geen sterren geven.

Wat een heerlijke, aanstekelijke plaat weer! Wat een produktie! Wat een band!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Nowhere To Go But Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Guided By Voices - Nowhere To Go But Up
De Amerikaanse band Guided By Voices is de afgelopen jaren idioot productief, maar ook op het derde album dit jaar slaagt de band er weer in om een hoog niveau vast te houden en stiekem weer net wat anders te klinken

In 2017 formeerde Robert Pollard de huidige versie van zijn band Guided By Voices, die zijn ultieme bezetting lijkt te hebben gevonden. De huidige bezetting leverde inmiddels zestien (!) albums af en ze zijn me allemaal dierbaar. Guided By Voices klinkt op al deze albums als zichzelf, maar klinkt zeker niet op alle albums hetzelfde. Ook Nowhere To Go But Up bevat een aantal vaste ingrediënten van het Guided By Voices geluid, maar in productioneel opzicht pakt de band dit keer meer uit dan in het verleden, terwijl de nadruk net wat minder op de 90s indierock ligt. Het leverde het zoveelste interessante album op van een band die vooralsnog gelukkig niet te stoppen is.

Guided By Voices bracht dit jaar al twee albums uit en nog niet zo heel lang geleden was er ook nog een nieuw album van Circus Devils, dat eveneens een project is van Guided By Voices Robert Pollard. Het heeft de Amerikaanse band er niet van weerhouden om er nog maar een album tegenaan te gooien dit jaar. Als een verrassing komt dat natuurlijk niet, want de band uit Dayton, Ohio, is altijd al zeer productief geweest, maar heeft er de afgelopen jaren nog een tandje bij gezet.

Ook Nowhere To Go But Up werd weer gemaakt met de inmiddels ultieme bezetting van de band, met naast zanger Robert Pollard de gitaristen Bobby Bare Jr. en Doug Gillard en de ritmesectie die bestaat uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Voor de productie werd wederom een beroep gedaan op Travis Harrison, waardoor het nieuwe album van Guided By Voices in ieder geval geen verrassingen biedt wanneer het gaat om de personele invulling.

Ook in muzikaal opzicht klinkt Nowhere To Go But Up vooral vertrouwd, al is het maar door de herkenbare stem van Robert Pollard. Van een muzikale aardverschuiving is misschien geen sprake, maar het betekent niet dat het nieuwe album van Guided By Voices inwisselbaar is tegen de vorige albums van de band en het betekent al helemaal niet dat de Amerikaanse band een overbodig album heeft afgeleverd.

Ook op Nowhere To Go But Up steekt de band weer in een grootse vorm, wat je vooral hoort in het gitaarwerk. Waar de band op haar vorige album wat zwaarder leunde op de 90s indierock, hoor ik op het nieuwe album juist weer wat meer powerpop en hoor ik bovendien echo’s uit het vroege werk van Guided By Voices, zonder dat de band vervalt in lo-fi rocksongs van een minuut of hooguit twee minuten. Guided By Voices heeft dit keer bijna veertig minuten nodig voor slechts elf songs, wat een serie goed uitgewerkte rocksongs oplevert.

Het tempo ligt in veel tracks net wat lager en ook invloeden uit de psychedelica hebben wat aan terrein gewonnen, maar op hetzelfde moment klinkt ook Nowhere To Go But Up weer onmiskenbaar als Guided By Voices. Robert Pollard schudt de aanstekelijke maar ook interessante rocksongs nog altijd uit de mouw en zingt met veel overgave, waardoor de muziek van zijn band nog steeds makkelijk opdringt. Er zijn wel meer bands die er in slagen om in een jaar drie albums of zelfs meer uit te brengen, maar er zijn maar heel weinig bands die er in slagen om een hoog niveau vast te houden en ik ken eigenlijk geen enkele andere band die hier al vele decennia lang in slaagt.

Nowhere To Go But Up moet het, net als zijn directe voorgangers, vooral hebben van lekker in het gehoor liggende rocksongs, maar een randje prog of een snufje 70s hardrock kan zomaar opduiken. Over de hele linie is het album wat zwaarder geproduceerd dan we van de band gewend zijn, zeker uit het lo-fi verleden van de band. Het pakt verrassend goed uit, want ondanks de inspiratie van Phil Spector’s Wall Of Sound klinkt Nowhere To Go But Up geen moment overgeproduceerd.

Ik ben stiekem al weer benieuwd naar het volgende album van Amerikaanse band, dat vast niet lang op zich zal laten wachten, maar kan ook nog wel even uit de voeten met de trilogie uit 2023, waarvan ik dit nieuwe album uiteindelijk toch het hoogst inschat. Erwin Zijleman

Elke Guided By Voices plaat is een feestje, al loopt het overaanbod de laatste jaren bijna de spuigaten uit, waardoor er onderhand een allergische Guided By Voices oververmoeidheid ontstaat. Toch levert Robert Pollard met Nowhere to Go but Up weer een ijzersterke plaat af, waarbij vooral de eerste helft zeer aan hun jaren negentig platen memoreert. Sterker nog, kwalitatief niks aan hun hoogtijdagen onderdoen en waarmee ze zich definitief uit die na sudderende schaduw plaatsen. De frontman kiest uiteraard niet voor de gemakkelijkste weg en schuift het minder toegankelijke zwaar psychedelische For the Home als aankondigende recht toe recht aan single naar voren, terwijl er zoveel meer en betere geschikte kandidaten zijn. Nowhere to Go but Up is na La La Land en Welshpool Frillies het derde Guided By Voices album van 2023, en dan benoem ik nog niet eens de Circus Devils plaat Squeeze the Needle, een van de vele sideprojecten van Robert Pollard welke amper een maand geleden verschijnt.

Kerstbellen luiden The Race Is On, the King Is Dead in, gevolgd door de herkenbare glamrockende powerpop gitaren. Een ouderwetse traditionele rocker volgens de Guided By Voices principes. De sound is net een tikkeltje voller, glazuur gepolijst bijna, maar wel zo passende in de tijd van het jaar. Niet vreemd dus dat de albumrelease vrijwel gelijk met Thanksgiving Day samenvalt. We zegenen de nieuwe oogst en kijken met goede voornemens de toekomst tegemoet. Alles verandert en alles blijft hetzelfde, zelfs het stemgeluid van Robert Pollard vertoont nergens slijtage. Alles verandert en alles blijft hetzelfde, het maatschappijkritische Local Master Airplane kan net zo goed een aanklacht tegen het eerste Bush Senior beleid zijn. In het cynisch verdwalende We’re going the wrong way in Paisley Underground psychedelica is hij de trouwe volgeling, als we onszelf dan toch de vernieling in helpen, doe het dan als eenheid.

Zijn er zoveel liedjes nodig om te concluderen dat je uiteindelijk geen stap verder komt? In het geval van Guided By Voices dus wel. Het is hun erfenis, elk jaar weer datzelfde kerstcadeau, maar steeds met datzelfde gelukzalige gevoel. Sterker nog, de presentjes worden eind november gewoon steeds weer opnieuw ingepakt, omdat dit moment van nagenieten zo leuk blijft. Superlijm songs die altijd blijven plakken, en altijd sterk zijn. Puncher’s Parade, een strijdlied voor de eeuwige underdog, welke het verliezen tot kunst verheft. De creeps en weirdo’s uit de jaren negentig die nu volgroeide mislukkelingen zijn. Het grimmige Stabbing at Fractions is een verregende najaar depressie, actief non-actief functionerend en sluit daar feilloos op aan.

De aan The Who en seventies hardrock memorerende Love Set heeft een prachtige groots opgestarte opbouw, de anticlimax na de te vroeg ingezette climax. Typische Guided By Voices ongein. Robert Pollard bezit het vermogen om een doldwaze rockopera te schrijven, maar breng hem niet op dit rare idee, alstublieft zeg! Misschien is Nowhere to Go but Up wel de Tommy van Guided by Voices, al werken ze daar naar het hoogtepunt toe, en benut Robert Pollard juist de kansen om net mis te grijpen. In het droom mijmerende How Did He Get Up There stelt Robert Pollard zich tevreden met die eerder aangehaalde underdogpositie. Door deze acceptatie ontstaan er continu doorgroeimogelijkheden. Maar hij is tevens de bange criticus die in het van de omgeving vervreemdende Cruel for Rats angstig tegen de toekomst aankijkt. Jack of Legs, de comeback kid, klappen investeren, onderuit gaan en nogmaals klappen investeren. De lo-fi volksheld, met het catchy vakmanschap om telkens in die laatste minuut net niet te scoren. Song and Dance als uitgerekende genadeslag. Guided by Voices in topvorm.

Guided by Voices - Nowhere to Go but Up | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Omdat er inmiddels een nieuwe lag?

Geen flauw idee. Ben niet zo bekend met deze band.

Het album "Nowhere to Go but Up" van Guided by Voices wordt gekenmerkt door een sterke samenhang en consistente songwriting, waarbij het album zijn eigen duidelijke identiteit heeft, maar toch ook nog onmiskenbaar het GBV-DNA behoudt.

Het album bezit echter niet de energie en nieuwigheid van de klassieke albums van de band uit de jaren 90, met de bekende thema's en krachtige akkoordriffs.

In de tweede helft van het album is er een verschuiving naar een meer donkere, meer hardrock/progrock stijl van de jaren 70, wat afwijkt van de typische garage/pop sound van de jaren 60 die GBV zo kenmerkten. Of dat positief is, is nog maar de vraag

Ook opvallend is dat de band afwijkt van de gebruikelijke lo-fi stijl van de band. Nummers als "For the Home" en "Cruel for Rats" vallen op vanwege hun energieke tempo en aanstekelijke rockelementen, waarbij de band het vermogen toont om verschillende genres binnen hun muziek te mengen. Maar ook dit vind ik niet persé geslaagd.

"Nowhere to Go but Up" kan worden beschouwd als een redelijk album in de lange carrière van Guided by Voices. Een album dat een mix biedt van vertrouwde thema's en nieuwe verkenningen, waarmee de band hun nalatenschap in de alternative rock verder probert te verstevigen. Ik heb wel mijn twijfels of die missie echt geslaagd is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl