A Broken Consort - Box of Birch (2007)

Na deze release een aantal malen te hebben laten passeren, ben ik eruit ... dit is wel bizonder.

Richie Skelton bouwt zijn muziek op uit vele, repeterende lagen, waarbij het lijkt of er bij elke luisterbeurt weer anderen in het perspectief schuiven. Dit bereikt hij door een vernuft gebruik van dynamiek tussen de verschillende opnames. Het resultaat is een geluidsbeeld dat ik zou durven omschrijven als organisch.

De toonzetting is steeds traag, melancholisch, maar er gebeurt voldoende. Veel van de klankkleur wordt bepaalt door celloklanken, er borrelt, ratelt en schraapt echter nog veel meer tussen de speakers. Hier en daar verschijnt zelfs een piano- of gitaarpartij (of anderszins snaarinstrumenten).

In het totaal is er nooit een instrument of geluid dat op de voorgrond treedt, het is steeds het samengaan van een en ander dat bepalend is. Mooi gedaan ...

Hele mooie plaat van een veelbelovend artiest! Bekijk ook eens zijn foto-, tekst- en muziekwerk onder de naam Landings.

Vooral "The Elder Lie" hier vind ik prachtig - erg treurig.

Toch heb ik het gevoel dat hij nog meer kan dan wat hij hier al laat zien, dus voorlopig 4*.

Ik lees, voor de vinyl-liefhebbers, dat er in 2009 een vinyl-versie uitkomt op Tompkins Square. Remastered, reworked ende wel.

En blijkbaar ook een cd rerelease op dat label, want van een dergelijk exemplaar ben ik sinds twee weken trotse eigenaar. Mijn dank gaat uit naar bubbachups, want dankzij zijn jaarlijstje van 2008 ben ik op het spoor van deze richard skelton gekomen (jammer dat veel van dit soort releases zo obscuur zijn, een nachtmerrie voor iemand die nog ouderwets cd's koopt en liever niet pindakaast). Deze muziek brengt mij wel in hoger sferen trouwens, het roept bij mij een sfeer op van vergankelijkheid van cultuur, lege fabrieksgebouwen, koude winterdagen. Voorlopig even vier sterren, maar dat kunnen er meer worden.

Ik ben blij dat ik dit ken!