A Broken Consort - Box of Birch (2007)

Na deze release een aantal malen te hebben laten passeren, ben ik eruit ... dit is wel bizonder.

Richie Skelton bouwt zijn muziek op uit vele, repeterende lagen, waarbij het lijkt of er bij elke luisterbeurt weer anderen in het perspectief schuiven. Dit bereikt hij door een vernuft gebruik van dynamiek tussen de verschillende opnames. Het resultaat is een geluidsbeeld dat ik zou durven omschrijven als organisch.

De toonzetting is steeds traag, melancholisch, maar er gebeurt voldoende. Veel van de klankkleur wordt bepaalt door celloklanken, er borrelt, ratelt en schraapt echter nog veel meer tussen de speakers. Hier en daar verschijnt zelfs een piano- of gitaarpartij (of anderszins snaarinstrumenten).

In het totaal is er nooit een instrument of geluid dat op de voorgrond treedt, het is steeds het samengaan van een en ander dat bepalend is. Mooi gedaan ...