Sivert Høyem - On an Island (2024)

The Rust is een geweldig nummer!

Van een tijdloze klasse, inderdaad

Aim For The Heart

https://www.youtube.com/watch?v=q2YjRfPB6WQ

Afgaande op de twee vrijgegeven nummers zou dit voor mij zomaar eens zijn beste soloalbum kunnen worden.

Iemand zicht op de tracklist 2lp + 7-inch? Lijkt me wat bonus in vergelijking met standaard release.

Sivert blijft het waar maken, blijft kwalitatief sterke nummers schrijven, blijft zichzelf en zijn fans trouw, elk nieuw album is iets naar uit te kijken, een baken, een lichtpunt, wat zeg ik : een vuurtoren !!

25 jaar geleden begon het bij mij met Madrugada, kippenvel allover met hun debuutalbum, en sindsdien heeft de band mij nooit meer los gelaten. In 2007 letterlijk overstuur en zitten huilen vanwege het overlijden van Robert Solli Burås. Zou dit nu ook het einde betekenen voor deze band en de prachtige stem van Sivert ... gelukkig niet en heb ik ze ook na Robert zelf nog drie keer live mogen meemaken. En nu 8 jaar na zijn laatste Solo album komt hij terug met nieuw solo materiaal, en de voortekenen zijn daadwerkelijk magistraal. Na 25 jaar nu met o.a. The Rust weer kippenvel allover. Ik ben blij dat het bijna releasedag is, en kan niet wachten tot zijn optreden, 6 april in Amsterdam. Zo blij dat ik daar een kaart voor heb.

Tja, wat moet je zeggen over de nieuwe Sivert Høyem?! De man komt nooit met iets slechts op de proppen. of het nu met Madrugada is of solo.

Dat is nu al niet anders. On an island is wederom een prachtalbum geworden. Alleen al zijn stem: daar word ik wel week van hoor.

Tegelijkertijd is het zoals zo vaak met veel grote favorieten: echt veel nieuws hoor je niet meer. Het is allemaal wel een beetje volgens beproefd recept. Enerzijds is dat gewoon goed want je krijgt kwaliteit, aan de andere kant is het niet verrassend en een beetje been there done that.
Maar wat boeit het als je negen juweeltjes voorgeschoteld krijgt? Mij niet in elk geval. Gek genoeg moet ik bij The Rust een beetje aan Teardrop van Massive Attack denken, zelfde vibe of zo. Erg fraai.
Is Lioness echt alweer acht jaar geleden??!! Ongelooflijk.

Ik geniet weer volop!

Two Green Feathers lijkt heel erg op Shut me Down van Soulsavers.

Grappig, was er zelf niet opgekomen maar bij beluisteren lijken met name de gitaarakkoorden wel heel erg op elkaar inderdaad.

Wel twee artiesten die ik graag mag, ik vergeef het Sivert als hij dit heeft gekopieerd.
(Sivert luistert trouwens ook goed naar Nick Cave, zie Madrugada's "Stories from the streets" vs. Nick Cave's "Supernaturally")

Mijn eerste indruk is: geweldige plaat. Beter dan de Mach 2 Madrugada van 2022.

De eerste akkoorden van Two Green Feathers lijken inderdaad gekopieerd te zijn van Shut Me Down, een fraaie song van Soulsavers.
De dramatiek van On an Island ligt als een dikke glazuurlaag op deze plaat, daar is soms moeilijk door heen te komen/kijken.
De stem van Hoyem neemt je nog steeds mee naar een andere wereld, daar ligt dan ook direct de kracht en de zwakte van dit schijfje.
De muzikale omlijsting is fraai maar vormt voor mijn gevoel meer voor de ondersteuning dan dat het de aandacht opeist. An sich is dat niet erg, Hoyem's zang is immers het lijdend voorwerp.
On an Island is niet slecht maar voor mijn gevoel begint het nu wel een herhaling van zetten te worden. Wellicht wat minder toegankelijk in vergelijking met zijn voorgaande soloplaten maar ook niet direct sterker.
Een score laat dan ook nog even op zich wachten.

Gisteren Sivert Høyem en zijn sublieme band op zien treden in Doornroosje in Nijmegen. Het was voor mij het beste optreden dat ik tot nu toe in 2024 zag. De sobere aankleding (voornamelijk met licht) werkte perfect bij de sfeervolle klanken van de muziek, dat aangevuld met de donkere klanken van Siverts stem gaf het geheel iets magisch. Van de 20 nummers op de setlist kwamen er 5 van dit album en die klonken live geweldig.

Ik moest de eerste luisterbeurten even in het album komen, maar nu het eenmaal geland is blijf ik het maar draaien. Nummers zoals het titelnummer, 'Two Green Feathers', 'When Your True Love Is Gone' en 'The Rust that Eats the Soul' zijn magistraal. Het album pakt me ook meer dan de laatste worp van Madrugada en is behoort samen met 'Lioness' tot mijn favorieten van wat ik inmiddels solo van hem ken.

Het kost de Madrugada leden bijna vijftien jaar voordat ze de dood van gitarist Robert Burås definitief achter zich kunnen laten. Chimes at Midnight is de ongeschreven belofte naar elkaar, het publiek en de platenmaatschappij. Als het Madrugada verhaal nu klaar is, zal iedereen er vrede mee hebben. Toch verwacht ik dat die deur nooit helemaal gesloten is, door een kiertje schijnt nog altijd een glimpje licht.

De solocarrière van Sivert Høyem is echter geen pure noodzaak, voor het overlijden van Robert Burås brengt hij al de albums Ladies and Gentlemen of the Opposition en Exiles uit. On an Island voelt dus niet als het logische Chimes at Midnight vervolg, en heeft ook weinig raakvlakken met het voortreffelijke psychedelische Lioness.

On an Island, alleen, eenzaam, afgesloten van de rest. Zichzelf in alle rust in fluisterliedjes en luistersongs herpakken. Bewapend met zijn krachtige wonderschone stem. Dat hij met die eigenschap het vermogen bezit om een hele plaat naar zich toe te trekken heeft hij in het verleden al vaak bewezen. Lukt het hem nu weer of mist hij het gemak van een dragende band, die hem in alles volgt, waar nodig begeleidt en kleur aan het geheel toevoegt?

De gedachte aan Madrugada verdwijnt dus al snel naar de achtergrond. Ja, hij flikt het weer. On an Island heeft het beeldende van Scandinavische Netflix series. Het schept de visualisatie van een zelfvoorzienend gelovig vissersdorpje, en toevallig is Nyksund zo’n identieke plek. Daar in een oude vervallen kerk hervindt Sivert Høyem zichzelf, en besluit hij om die omgeving zodanig in zich op te nemen totdat hij met zich zelf in het reine is gekomen.

Slechts twee weken heeft de zanger nodig om tot dit ijkpunt te komen. Slechts twee weken samen met zijn trouwe compagnon Christer Knutsen die als gitarist ook bij Chimes at Midnight aanwezig is, en drummer Børge Fjordheim waarmee hij in 2006 al Exile opneemt en die vervolgens aan de vocalist verbonden blijft. Dit trio kiest voor een traditionele, serene puurheid waarbij de Noorse folk geschiedenis zich aan het rockverleden van Sivert Høyem hecht. On an Island klinkt hierdoor klein en intiem, maar getuigt er nogmaals van dat de songwriter in topvorm verkeert.

Het is bijna godslasterend hoe Sivert Høyem de kerk in het On an Island titelstuk ontheiligt en er zijn tijdelijke toevluchtsoord van maakt waar gitaarklanken de ruimte verwarmen. God zal het met dichtgeknepen ogen van bovenaf waarschijnlijk allemaal goedkeuren. Met zijn hoge hemelse kopstem nodigt de vocalist de duivel en de engel uit om in dit heiligdom binnen te treden. Vriend en vijand zijn gelijk, er bestaat geen onderscheid. De zee spoelt de geheimen weg, vergeeft de zondes, zelfs als er een grote storm op komst is.

Two Green Feathers symboliseren het prille lenteleven en drukken de zwaar melancholische donkere bossen ondertoon van de track op een zijspoor. Nieuw vervangt oud, kleurt deze opnieuw in. Het is de doorstart na de drukke slopende Madrugada periode, Sivert Høyem zegt de verworven sterrenstatus vaarwel en sluit zich, met een kluizenaarsbestaan, tijdelijk van de buitenwereld af. On an Island ademt in stilte, en is een bewustwording waarin de natuur een grote rol speelt. Het uptempo mysterieuze duistere When Your True Love Is Gone is het onvermijdelijke afscheid van de dag, de geliefde die door de toewenkende vriend de nacht vervangen wordt. De nacht die het verdriet beschermt, de tranen in zich opneemt en ze in het ochtendlicht laat verdampen.

De In the Beginning treurnis staat bij de betrekkelijkheid van vriendschappen en relaties stil. De gemakzucht waarmee je iemand afdankt om vervolgens die aandacht weer op te eisen. De gevulde ruimte in leegstand, met slechts onverteerbare schaduwen. Sivert Høyem die lichtklagend dromerig de diepte induikt en vervolgens op het einde die voor hem zo kenmerkende hoogtes nog eventjes aanraakt. Aim for the Heart, de kern met een dolende romantische ziel. Sivert Høyem, de soulman, de toeschouwer die door zijn eigen songs wandelt en de eindjes bij elkaar sprokkelt. Een plek waar liefde en pijn als vreemdelingen elkaar ontmoeten en hun eigen pad vervolgen. In Rust vormt zich een gepantserd roestlaagje om het hart heen dat het niet toelaat om zich open te laten wringen. Een gesloten oester, aangetast verteerd door wildgroei. Een prachtig opbouwende song met de nodige postpunk gitaaruitspattingen. Ruim zeven minuten aan intens genot.

Keepsake, het bedrog, de misleiding, het verraad, maar uiteindelijk ook de vergiffenis. Zalvend gitaarspel en de zwaar gedragen gesproken woorden van een wijze doorleefde man. Now You See Me / Now You Don’t, de demonische minnaar die als een dief in de nacht het licht en de hoop steelt en er slechts minachting voor teruggeeft. Kwetsend, hard, verstillend, dempend, verdovend. Now You See Me / Now You Don’t met een exorcistische moordschreeuw van de zanger concurreert met het beste gedragen donkere The Bad Seeds werk. Verstikkend in de aanval modus, sterk georkestreerd met het eindpleidooi waar Cato Salsa en Øystein Frantzvåg zich met Sivert Høyem herenigen. De dood loert, eist zijn slachtoffers op. De angst voor het echte leven lacht de zanger in Not Enough Light toe om hem uit die duisternis te trekken. Is Sivert Høyem wel in staat om die veilige haven te verlaten? Gastmuzikant Lise Voldsdal wacht gedurende de plaat haar moment af en laat de treurviool het uitluiden. Het verontrustende On an Island is waarschijnlijk de meest persoonlijke plaat van Sivert Høyem waar hij zichzelf met zijn kwelgeesten confronteert.

Sivert Høyem - On an Island | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een prachtig album zeg. Sinds zijn verschijning had ik hem alleen vluchtig geluisterd, vandaag een aantal keren achterelkaar en ik ben weer onder de indruk van Sivert. De laatste Madrugada is een aardig album maar niet half zo indrukwekkend als de laatste Sivert...

Jawel. Ik heb weer een fijne zanger gevonden. Stap voor stap, album voor album, ik doe het rustig aan. Maar ik heb weer genoeg te beluisteren de komende tijd.

Prachtige muziek voor in de late uurtjes.

Sivert Høyem heeft inderdaad een prachtige stem, als de beste man voordraagt uit een handleiding voor een Ikea Kast hang ik ook aan zijn lippen.
Zijn laatste wapenfeit met Madrugada - hoewel niet zo spannend en diverse als de eerste platen - kan mij ook erg bekoren. Ik snap je keuze, zeker in de late uurtjes is het geen straf om de beste man aan je voorbij te horen trekken.

Live in Utrecht
On an Island
Two Green Feathers
When Your True Love Is Gone