Helado Negro - Phasor (2024)

Heel fijn plaatje dit, vind deze muziek ook een stuk beter tot z'n recht komen met een kortere speelduur. De voorganger verzandde wat teveel in gelanterfant, terwijl een deel van die nummers tot z'n best werk behoorden. Deze borduurt daarop voort maar is bijna de helft korter en daardoor krijgt de dromerigheid iets vluchtigs, op een positieve manier, als iets wat je vast wil grijpen maar vervolgens verdwenen is. Ik zie in sommige reviews het lounge-woord voorbijkomen, maar het knappe van Helado is dat hij bepaald nooit de makkelijke weg kiest, sommige nummers zitten behoorlijk bevreemdend in elkaar, en tegelijk laat hij het totaal vanzelfsprekend klinken, ja net zoals dromen vaak tegelijk vreemd en vanzelfsprekend zijn. Dit is niet zomaar muziek om op te 'loungen' (wat klinkt dat woord toch ook altijd ordinair) maar om je geheel door mee te laten voeren, naar een volstrekt unieke wereld die alleen door deze artiest kon worden geschapen.