Lene Lovich - Flex (1979)

Je kunt bijna alle muziek online streamen of kopen, maar niets is zo leuk als platenbakken doorspeuren op zoek naar albums van je lijstje. Zo kwam ik vorige week in Rotterdam dan eindelijk dit Flex tegen.

Een natte, grijze herfst 1979 herinner ik me, een week in een bungalow van Sporthuis Centrum. In die dagen betrad mijn favoriete nummer van de excentrieke dame de hitlijsten kwam, ik vond Bird Song nog beter dan haar vorige hit Lucky Number. In de jaren '90 kocht ik het singletje tweedehands. Hierop is ze in grotesk zwart gekleed, op de hoes van de elpee echter in een witte (trouw?)jurk met sluier.
BIrd Song was in Nederland in november '79 #30 in de Top 40, in de Nationale Hitparade dezelfde plek halend. Album Flex miste echter de albumlijst, vandaar dat ik 'm tot dusver niet tegenkwam. Met haar kopstem (schit-te-rend) en het kozakkenkoor nog altijd een aparte vogel in de muziekbijt.

Bovendien blijkt dit een gevarieerd en sterk album, passend bij stemmig herfstweer. Op het moment dat ik dit typ is het echter zonnig en aangenaam, toch landt de vogel enorm goed.
Hoogtepunten te over: What Will I Do Without You? met weer zo'n koor (in het VK #58 in april 1980), Angels flopte als single, ook in haar eigen land maar hoe heerlijk, The Night klinkt met zijn digitale xylofoon als het intro van jaren '90 drum 'n' bass, wederom veel sfeer en in You Can't Kill Me klinkt reggae met sferische toetsen, waarmee ik me een festival met daarbij ook The Police en Fischer-Z voorstel. Kant 1 telt dus alleen maar pareltjes.
Wordt het kant 2 minder? Absoluut niet, al mist een kraker als Bird Song. Ook op het iets luchtiger Egghead weer die gekke kopstem, Wonderful One is een sterk popliedje, Op Monkey Talk klinkt een pompend ritme geheel in newwavesfeer, reggae in Joan en een sferisch koor in het afsluitende Freeze.
Op streaming bovendien enkele bonussen, te beginnen met de bescheiden Britse hit New Toy, #53 in januari 1981, waarna enkele synthpopnummers volgen. Ze komen van de cd-versie (1993), wederom uitgebracht door het roemruchte Stiff-label. Alleen al leuk om op vinyl te hebben met dat label in het midden!

En het mag dan augustus zijn, zojuist ontdekte ik dat ze in 1976 debuteerde met kerstsingle I Saw Mommy Kissing Santa Claus en die moest ik natuurlijk horen; op JijBuis te vinden. Een geluid dat ver staat van de latere gekte van deze Britse, die de eerste 12 jaar van haar leven in Detroit woonde als kind van Servische ouders. Ah, vandaar al die kozakkenkoortjes in haar muziek!

Wat een aangename verrassing RonaldjK dat je dit onvolprezen album weer onder de aandacht brengt!

Ik leerde Lene Lovich kennen door haar debuutalbum Stateless in 1978, ook ik vond de single Lucky Number het minste nummer van dat album. Maar haar sfeer, de muziek, de stem en de composities namen mij direct voor haar in.

Het debuutalbum heeft heel wat uurtjes airplay genoten in huize Roxy6, en toen Flex uit kwam was ik niet minder enthousiast, haar vogelachtige gilletjes in combi met de Kozakken waren -en zijn- hoogst origineel. (zoals in Birds en Angels.

Er stond ook altijd zo'n intrigerende kale man met zonnebril achter haar bij de optredens. Later trad het illustere tweetal toe tot de cast rondom Herman Brood waar ook de toen al doorgebroken Nina Hagen in figureerde. Ik vond dat wel een wonderlijke combinatie en niet per se interessant want met Brood had ik niet zoveel.

Het derde album No Man's Land heb ik destijds ook nog op vinyl aangeschaft maar dat was minder dan het voorgaande duo.

In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een aantal jaren geleden veel van mijn vinylcollectie van de hand gedaan, waarvan ik van een aantal uitgave nog nagelbijtende spijt heb.... waaronder dus deze albums.

Kleine pleister op deze muzikale wond vormde de dubbelcd die ik later trof: THE STIFF YEARS volume 1 en volume 2 waarop de eerste drie albums staan in goede kwaliteit.

Later zag ik dat onze Amerikaanse nachtegaal nog twee albums heeft uitgebracht, die ik -nog- niet ken.
Haar vanmiddag direct weer even op de I-pod opgezocht en het was een fijne hernieuwde kennismaking.
Heerlijke - soms wat mysterieuze- songs met leuke muzikale vondsten en soms bizarre teksten.
Lene die de boventoon voert met haar aparte en opvallende stem. Soms ervaar ik daarin vage gelijkenissen met Sparks songs.

wat dit album verder Inhoudelijk betreft sluit ik mij aan bij de -als altijd uitmuntende en goed onderbouwde- recensie van RonaldjK!