Grandaddy - Blu Wav (2024)

Zoals ik vaak (onder meer hier) betoogd heb, mag Jason Lytle van mij altijd hetzelfde liedje blijven schrijven. En dat doet hij op dit album dan ook weer, onmiskenbaar Lytle of Grandaddy (het onderscheid tussen zijn solowerk en zijn bandwerk - wat altijd al een dunne lijn was - is inmiddels volledig opgeheven) dertien tracks (ja, inclusief intro, intermezzo's en outro; want ook die zijn allemaal even kenmerkend) lang. En toch blijkt Blu Wav een behoorlijk opzichzelfstaande toevoeging aan dat prachtoeuvre te zijn, vele malen meer dan voorganger Last Place dat was. Daarop bracht Lytle zijn Grandaddy weer tot leven, door alle kanten van die band tentoon te spreiden, met een nummer als Jed the 4th zelfs letterlijk voortbordurend op het verhaal van The Sophtware Slump. Maar ook al klinkt elk geluidje en melodietje op Blu Wav even vertrouwd, zijn de verwijzingen naar technologische existentiële bevreemding ditmaal geheel naar de achtergrond verdwenen en zingt Lytle hier onomwonden zijn tijdloze hartenzeer van zich af. Dit soort compromisloze tearjerkers zijn zeker geen nieuw terrein voor hem, maar wel zo schrijnend direct op een plaat die van begin tot eind ermee gevuld is. Als het af en toe too much dreigt te worden, lijkt dat nou precies het punt te zijn. 'Don't let this go on or I'll play way more songs,' zingt hij haast als een moedeloos dreigement, de wrange humor gelukkig nooit volledig verliezend. Niet alleen tekstueel, ook muzikaal, is dit album een prachtig afgebakend geheel, met de constant aanwezige pedal steel (een instrument dat Lytle zich in de afgelopen jaren eigen heeft gemaakt) als klankthema. Het klinkt zo vanzelfsprekend in dit muzikale universum als de afwezigheid van de ooit onmogelijk weg te denken overstuurde gitaren en computerbliepjes dat doen, alsof deze verwisseling van ingrediënten het gerecht net weer anders doen smaken, waardoor hetzelfde liedje bepaald geen opgewarmd kliekje blijkt, maar een kersverse portie broodnodige grootvaderlijke tranenpuree.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grandaddy - Blu Wav - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grandaddy - Blu Wav
Op het wederom na een lange stilte verschenen nieuwe album van Grandaddy hoor je nog altijd het herkenbare geluid van de band van Jason Lytle, maar het is dit keer wel voorzien van een lome countryinjectie

Bij eerste beluistering van Blu Wav van Grandaddy vond ik het een weinig spannend of zelfs gezapig of saai album. Het tempo op het nieuwe album van de Californische band ligt laag en de elektronica die het geluid van de band altijd al domineerde heeft gezelschap gekregen van een pedal steel. Jason Lytle heeft er een behoorlijk melancholisch album van gemaakt en het is een album dat langzaam maar zeker aan kracht wint. De op het eerste gehoor wat saaie songs blijken stuk voor stuk pareltjes en de impulsen uit de country voorzien het zo langzamerhand toch wel wat doorgeroeste Grandaddy geluid van nieuwe glans. Uiteindelijk goed nieuws dus dat er toch nog een nieuw album van de band is verschenen.

De Amerikaanse band Grandaddy maakte tussen 1996 en 2006 een handvol albums, waarvan Under The Western Freeway uit 1997 voor het eerst de aandacht trok en The Sophtware Slump uit 2000 de meeste indruk maakte. Voorman Jason Lytle begon vervolgens aan een solocarrière die veelbelovend van start ging, maar vervolgens al snel als een nachtkaars uit ging. Grandaddy kwam vervolgens weer bij elkaar en leverde met het in 2017 verschenen Last Place een heel behoorlijk album af, al ontbrak wat mij betreft de magie van The Sophtware Slump.

De afgelopen zeven jaar moesten we het doen met tussendoortjes als een pianoversie van The Sophtware Slump en twee albums met respectievelijk demo’s en restmateriaal van Sumday uit 2003, dat ik persoonlijk een van de mindere albums van de band vind. Sinds deze week is er met Blu Wav echter dan eindelijk een echte opvolger van Last Place.

Bij eerste beluistering was ik niet erg onder de indruk van het nieuwe album van Grandaddy, waarin nu overigens echt alles draait om Jason Lytle. Blu Wav lag weliswaar direct lekker in het gehoor, maar kabbelde ook wat fantasieloos voort. Ik had het nieuwe album van de Amerikaanse band eigenlijk al afgeschreven, zeker na het lezen van flink wat maar matig enthousiaste recensies, maar toen ik nog eens naar Blu Wav luisterde pakte het album me opeens wel en sindsdien vind ik de nieuwe songs van Grandaddy alleen maar beter geworden.

Blu Wav staat volgens Jason Lytle voor iets tussen bluegrass en new wave. Dat is persoonlijk niet hoe ik de nieuwe songs van Grandaddy zou omschrijven, maar een verbastering van country en neo-psychedelica bekte kennelijk minder goed. Het zou een vlag zijn geweest die de lading beter dekt dan Blu Wav, want op het nieuwe album zijn zowel de vertrouwde invloeden uit de neo-psychedelica als een vleugje country te horen.

Dat vleugje country komt vooral van de inzet van de pedal steel, die verrassend mooi combineert met de elektronica die wordt ingezet op het album. Blu Wav is naar verluidt een breakup album en dat verklaart de wat melancholische sfeer in de nieuwe songs van Jason Lytle, die ook in dit opzicht profiteert van de inzet van de pedal steel.

Zoals gezegd vond ik Blu Wav op het eerste gehoor aangenaam maar niet heel spannend, maar inmiddels ben ik gesteld geraakt op het album. Blu Wav is minder stekelig dan de vroege albums van Grandaddy, maar beluister het album met de koptelefoon en er komen steeds meer mooie en subtiele details aan de oppervlakte. Jason Lytle heeft delen van het zo karakteristieke Grandaddy geluid behouden, maar slaat ook een nieuwe weg in, die ook wel eens in de smaak kan vallen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

De songs op Blu Wav geven bij wat aandachtigere beluistering niet alleen meer mooie details vrij, maar winnen ook aan kracht en urgentie. Jason Lytle vertelt op zijn nieuwe album mooie verhalen waarin ondanks de persoonlijke misère ook plaats is voor humor. Vergelijk dit album vooral niet met een album als The Sophtware Slump, want Blu Wav slaat nieuwe wegen in. Het zijn wegen waaraan ik zelf moest wennen, maar inmiddels kom ik tot de conclusie dat Jason Lytle een serie songs heeft geschreven die niet onder doen voor zijn beste songs. Erwin Zijleman